Lale Gül: 'Ik heb nu een heel koel hart, niks komt meer hard binnen'

Schrijver, columnist en opiniemaker Lale Gül heeft alles behalve een rimpelloos leven. Maar nu heeft ze daar een oplossing voor bedacht. ‘Ik heb mijn gevoel volledig uitgeschakeld.’

Je vertelde bij Boerderij Van Dorst dat je je soms best eenzaam kunt voelen, dat je er deep down altijd van uitgaat dat mensen je ooit gaan verlaten.
‘Ik ga altijd van het slechtste uit, ja. Ik heb vroeg in mijn leven geleerd dat je niet van de liefde of steun van je ouders uit kunt gaan. En als je te vaak teleurgesteld wordt en je je ouders niet kunt vertrouwen, tekent dat je voor het leven. Ik denk alles van tevoren uit zodat een slechte afloop me niet meer kan verrassen. Andere mensen zeggen dan dat ik een pantser heb, en dat ze het gevoel hebben dat ik ze niet helemaal vertrouw. Maar dat ligt dan niet aan die persoon, ik vertrouw helemaal niemand. Ik vertrouw mezelf niet eens, laat staan een ander.’

Hoe kwam het dat je je ouders niet kon vertrouwen?
‘Omdat zij ook getraumatiseerd zijn door hun extreme jeugd, met veel huiselijk geweld. Ze hebben nooit echte liefde gekend, ze zijn aan elkaar uitgehuwelijkt. Ze blijven bij elkaar omdat het anders een schande is voor de gemeenschap. Dat houdt hen vooral bezig, hun sociale reputatie. Er was geen ruimte voor mij of voor mijn gevoelens. Als ik gepest werd, zei mijn moeder: ‘Joh, stel je niet aan.’ Ik heb jong geleerd dat ik anderen niet moet lastigvallen met mijn gevoel. Van kleuter af aan deel ik mijn sores niet met anderen.’

Het lijkt dubbel: wel je verhaal over de verdwenen buttplug delen, maar echte kwetsbaarheid niet.
‘Dat over die buttplug delen, voelt niet kwetsbaar voor mij. Ik ervaar eigenlijk niks met seks als heel intiem. In de Turkse cultuur is seks iets heiligs, je moet als maagd trouwen en bloeden op de huwelijksnacht, misschien overcompenseer ik dat. Ik had al sinds jonge leeftijd wisselende partners omdat ik huidhonger had, niet omdat ik verliefd was. Alles wat kwetsbaar voelt, vermijd ik liever. Als ik iemand leuk vind, zou ik dat ook nooit zeggen. Straks zegt hij: ‘Ik vind jou helemaal niet zo leuk.’ Ik vind dat soort dingen uitspreken hetzelfde als mijn hart op het hakblok leggen. En wachten tot iemand met een hamer erin hakt.’

Je vertelde wel eerder in de media dat je Jan Smit leuk vindt.
‘Ja, maar dat vind ik ook niet kwetsbaar. Dat ik hem een lekker ding of knap noem komt helemaal niet dichtbij. Dus daar kan ik vrij open over zijn. Ik vind hem een charmante man, maar ik heb geen diepe band met hem. Stel die relatie vorderde zich verder en ik zou aan mezelf merken dat ik een relatie met hem wil, dan zou ik dat niet zeggen.’

Is het een obstakel in de liefde dat je die kwetsbaarheid lastig vindt om te delen?
‘Mijn exen zeiden van wel. Als je ergens mee zit, dan wil je het zelf oplossen, kreeg ik terug. Ik vraag nooit om hulp. Ik straal uit: als je weg wil, dan is daar de deur. Ik heb jou niet nodig. Ik huil ook nooit. Als je mij pijn hebt gedaan, zeg ik dat niet. Dan neem ik afstand en laat ik het een beetje doodbloeden, zonder dat ik ooit gecommuniceerd heb waar ik mee zit. Omdat ik denk: dat moet je maar ruiken. Dat geeft af en toe wel problemen, ja.’

Is dit niet iets voor therapie?
‘Ik ben best veel in therapie geweest, maar op een gegeven moment weet je wel waarom je zo bent geworden. En ik wil mezelf niet per se veranderen, dus dan houdt het op. Ik ben gelukkig zoals ik nu ben. Ik was altijd een heel gevoelige, reflecterende persoon, maar ik heb op een gegeven moment radicaal een knop omgezet. Aan emoties heb je niks, bedacht ik me. Het is als een baksteen die je de hele dag met je meedraagt. Je kan blijven peinzen over je zielen­roerselen, maar wat heb je eraan? Dingen zijn zoals ze zijn, en mensen zijn nou eenmaal slecht, kut en egoïstisch soms, en die veranderen toch niet. Dus ik heb besloten dat ik niet zoveel gevoel meer heb. Ik heb dat gedeelte gewoon uitgeschakeld, waardoor ik nooit meer op die manier geraakt of gepijnigd kan worden. En dat vind ik heerlijk.’

Betaal je er ook een prijs voor, dat je bijvoorbeeld niet intens kan genieten of verliefd kan zijn?
‘Ja, dat zit er echt niet meer in. Ik weet nu al dat ik nooit meer tot over mijn oren verliefd word. Als ik iemand ontmoet denk ik: je bent ook maar een passant in mijn leven. Ik kan ook niet meer woedend zijn. Als ik in mijn eerste boek teruglees hoe boos ik op elke pagina ben, dan denk ik: dat heb ik al jaren niet meer gevoeld. Ik relativeer alles kapot. De wereld is niet ingericht voor gevoelige mensen, dus ik heb dat orgaan gewoon een beetje van me afgesneden. Ik heb nu een heel koel hart, niks komt meer hard binnen.’ 

Stel dat je een dochter had, zou je het dan fijn vinden als ze zoals jij in het leven stond?
‘Eigenlijk wel. Ik heb zoveel mensen gezien die naïef in het leven staan en daardoor misbruikt, gepijnigd en belazerd worden. Ik heb liever dat geharde, dat wantrouwende en dat sceptische dan dat ik heel naïef over­vallen word door iets. Ik kan dat denk ik niet aan.’

Je denkt dat je het niet aankan?
‘Ja, dat is het. Het is zelfbescherming. Dat komt door het gebrek aan onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders. Ik heb al vanaf mijn achtste het idee dat ik toch niet de dochter ben die mijn moeder wil. Ik was altijd rommelig en dan zei ze: ‘Geen man wil jou hebben.’ Ik was nooit goed genoeg. Op een gegeven moment realiseerde ik me: ik zal nooit de dochter zijn die jij wil. Toen heb ik besloten te breken met haar. We zijn gewoon heel anders en dat ga je niet veranderen. Of zij moet richting mij komen of ik richting haar, en dat doen we allebei niet.’

Zij vindt dat je eerst berouw moet tonen voor de vuile was die je met je boek buiten hebt gehangen, begreep ik.
‘Ja. En ik moet weer gelovig worden en alle dingen doen die zij belangrijk vindt. Mijn moeder leeft voor de familie en gemeenschap, voor wat de buren van je denken. Ik heb daar totale maling aan. Ik geef alleen om mijn eigen broer en zus, voor de rest kan mijn familie me gestolen worden. Maar ik zou dan ook weer een hoofddoek moeten dragen, trouwen en een gezin stichten. Ik heb geen wens om te trouwen, ik weet niet eens of ik een kinderwens heb, daar twijfel ik nog over, ik neig naar niet. Zij vindt dat ik nu een onbeduidend en leeg bestaan leidt. Columns schrijven voor de Telegraaf en je mening geven op tv, vindt zij zo ongeveer het zondigste wat je kunt doen. Dat is  allemaal onbeduidend voor God en het hiernamaals. Het is gewoon pijnlijk dat het zo mijlenver uit elkaar staat. Maar ik ben inmiddels een soort Johan Derksen, dus alles glijdt van me af.’

Het hele interview, waarin Lale vertelt over onzekerheden over haar uiterlijk, haar familie en haar kinderwens, lees je nu in &C's nieuwste editie 'Zuinig is het nieuwe chic'.