Sef: 'Een relatie is fucking hard werken, maar ik ben er heel trots op dat wij samen zijn'

Hij won twee Edisons én de Lennaert Nijgh Prijs, schreef de moderne klassieker De leven, staat voor volle zalen en op festivals en speelt eind dit jaar voor het eerst in de Afas Live. Sef (42) gaat lekker. Maar dat was niet altijd het geval: ‘Ik dacht: dit is het, einde verhaal.’

In jouw werk stip je regelmatig zaken aan waaraan je je stoort, waar je boos over of bang voor bent. Hoe vertaalt zich dat naar de opvoeding van jouw zoon? Probeer je hem weg te houden van alle narigheid, van de grote problemen waar we tegenwoordig mee te maken hebben?
‘Nee, helemaal niet. Hij is heel geïnteresseerd, stelt vragen en die probeer ik zo helder mogelijk te beantwoorden. En er wordt op school ook over gesproken, gelukkig. Het is niet zo dat ik hem extra ellende serveer, maar ik denk dat hij in grote lijnen begrijpt wat er aan de hand is. Dat is het enige wat je kunt doen: uitleg geven en je kind op die manier door de wereld helpen navigeren. Dat doe je volgens mij niet door te doen alsof al die nare dingen niet bestaan.’

Had jij van tevoren een beeld bij het vaderschap?
‘Ik dacht sowieso dat je veel controle had over dingen. We hebben allemaal weleens in een restaurant gezeten naast een gezin waarvan een kind iets niet wilde eten. En dat je dan dacht: als ik een kind heb, eet dat kind gewoon wat er op tafel staat. Dat bleek een droom. Je moet veel meer geduld hebben dan ik dacht, veel meer loslaten ook.’

Wat voor vader ben je?
‘Dat weet ik niet, moeilijk te zeggen van jezelf. Ik probeer er in ieder geval veel te zijn, breng hem naar school, haal hem op en hij is maar een dag per week bij de BSO, maar ik zou willen dat ik er nog meer kon zijn. Ik geniet er echt van om met hem te zijn.’

Je vriendin en jij zijn al meer dan twintig jaar samen. Dat is in deze tijden toch wel een prestatie.
‘Dat krijgen we vaak te horen, ja. Ik denk weleens dat mensen zo snel uit elkaar gaan, omdat ze een soort plaatje in hun hoofd hebben van hoe een relatie zou moeten zijn. Maar dat plaatje ga je niet vinden, want dat plaatje bestaat niet. Dat hebben films en liedjes voor je bedacht.’

Roeien met de riemen die je hebt.
‘Dat klinkt alsof je genoegen moet nemen met minder, maar zo is het niet. Er moet liefde zijn, je moet niet liefdeloos bij elkaar blijven. Je moet er alleen wel voor werken. Zoals je voor alles moet werken. Mensen hebben ook een romantisch beeld van wat het inhoudt om artiest te zijn, maar het is niet zo dat je ineens wakker wordt en wordt overladen met prijzen en succes. Nee, je moet er fucking hard voor werken. Dat geldt ook voor een relatie. Maar ik ben er heel trots op dat wij samen zijn, ik ben daar heel blij mee.’

Hoe bevalt het leven als veertiger?
‘Fysiek gezien komt daar wel werk bij kijken. Niet meer zoveel drinken als je vroeger deed, goed eten, beter voor jezelf zorgen. Dus veel bewegen, zware dingen optillen.’

En mentaal?
‘Leeftijd is gewoon een ding, een realiteit. Dat is weleens lastig, vooral het vooruitzicht van dat ouder worden, maar ik probeer wel altijd te kijken naar mensen die dat negeren. Niet op een zielige manier, in de zin dat ze altijd cool willen blijven, maar ik kijk graag naar mensen die er alles aan doen om scherp en interessant te blijven. Ik was onlangs bij een concert van Nick Cave. Die man is 68, maar het was gewoon zo sick. En niet in de zin van: wat bijzonder dat hij daar nog staat. Absoluut niet. Hij was totaal in het nu, maakte muziek die scherp en gevaarlijk was. Hij ging vol gas, het voelde zo goed, zo nieuw. Dat wil ik ook: zo lang mogelijk interessant blijven, zo lang mogelijk in het nu zijn.’

Over zijn carrière en de periode waarin hij overspannen raakte, lees je in het hele interview in &C's nieuwste editie 'Ik ben er even niet' die nu in de winkels ligt.