People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Raamlikken
People
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
People
Minder zaadpraat graag!
People
De Tandarts
People
Nu weet ik wie Lasse Schöne is
People
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
People
De sportschool
People
Mijn oma en de trut
People
Luxeprobleem
People
Mijn seksistische fobie
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
People
Koester de kater
People
Zijn Milkshake
People
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
Dokter Tupperware
People
Het is kiezen of tieten
People
Je bent mijn mattie, Steve
People
Malou Holshuijsen: Ammehoela
Meer bekijken
  1. Moods
  2. People
  3. Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
People

Malou Holshuijsen: Klikken is flikken

Bekijk meer
(37/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

17-10-2018 22:00
 

Ik scroll in een app door het lijstje sportactiviteiten die in de stad worden aangeboden. Het systeem werkt heel erg simpel: er is een shitload aan sportscholen, klasjes met moeilijke pasjes, mindfull zonder redbull en terroristische trampolinelessen dat om het halfuur wordt aangeboden en waar je – als je sektelid bent – aan mag meedoen. Met een klik op de knop ben je erbij.

Ik lig op mijn bank. Omdat mijn bank en ik al twee dagen onafscheidelijk zijn – nog even en we zijn samen één – besluit ik een activiteit aan te klikken. Klikken is flikken, in deze app. Waarmee ik bedoel te zeggen: als je je aanmeldt en niet komt opdagen, krijg je een boete. Druk je op de knop ergens aanwezig te zijn, kan je dus niet meer terug. Afijn, klikken is flikken.

Lees meer: Malou Holshuijsen: Ode aan het Tikkie (deel 1)

Het klik-selectie-gedrag telt twee belangrijke factoren. Hoever is het fietsen en hoe lang duurt deze kwelling? Mijn oog valt op een klasje nog geen kilometer bij mijn huis vandaan en in tegenstelling tot de doorgaans minimaal zestig-minuten-work-out menen ze hier in dertig minuten klaar te zijn.

Ik klik.  
Ik zucht.
Ik heb meteen spijt.

Wanneer ik de ruimte binnenkom, bots ik tegen een gespierd lijf. Ze heeft haar haren strak in een staart en draagt felle sportkleding. Alles is op elkaar afgestemd. Zij doet ook mee met het klasje. Blijkbaar heb ik de memo waarop stond dat sporten in een joggingbroek not done is gemist. Ook komt niemand meer in tenue binnen, iedereen kleedt zich om in de kleedkamer. Er zitten modderspetters op mijn broek van de minuscule fietstocht.

Om me heen worden voornamelijk zware dingen verplaatst. Ballen, grote blokken en zandzakken worden vooruitgeduwd, opgetild of met een touw om de middel meegesleurd. Het doet me denken aan het groepje bouwvakkers bij mij in de straat die eigenlijk precies hetzelfde doen. Alleen de uitkomst is anders. Bouwvakkers hebben na afloop een huis gerenoveerd. De mensen in deze zaal nemen een selfie met een eiwitshake.

We doen drie rondes dingen verplaatsen. Iedere ronde duurt ongeveer tien minuten. De groep is enthousiast. Het eerste voorwerp wat ik van de ene naar de andere kant van de zaal moet sjouwen, krijg ik bijna niet van de grond. Wanneer het wel lukt, hoor ik de instructeur roepen dat ik het verkeerd doe.
Bolle rug, holle rug. Ik vind het gewoon erg lastig.

De trainer ziet eruit alsof metaal buigen makkelijk is. ‘Is dit je eerste keer?’ vraagt de ijzervreter. ‘Ik sportte voorheen wel, maar ben er een tijdje uit geweest,’ hoor ik mezelf zeggen. Dat vind ik beter klinken dan: ‘Ik had geen flauw idee wat ik aanklikte, de enige reden waarom ik hier ben, is omdat het dichtbij huis is en dertig minuten korter duurt dan het andere aanbod.’

‘De eerste keer na de bevalling schijnt een grote stap te zijn. Maar het ziet er niet slecht uit hoor. Je bent zo weer back on track!’ vervolgt hij. Ik kijk hem aan en herhaal de zin eerst in mijn hoofd en daarna de woorden ‘na de bevalling’ hardop.

Lees meer: Malou Holshuijsen: Ode aan het Tikkie (deel 2)

De schrik in zijn ogen. Het heeft iets weg van een tekenfilmfiguur. Een fractie van een seconde staan zijn ogen wagenwijd open.
Dan draait hij zich vluchtig om.

Als hij wegloopt en doet alsof hij mijn laatste zinnetje niet hoorde, struikelt hij bijna.
Het was een tergend lang halfuur.
Niet alleen voor mij.
 

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen.


gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.