Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
Mama
De leven
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
Mama
Lekker genieten
Mama
Moe
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Mama
Blut
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Kotsen over de hoes
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
Mama
Normaal
Mama
Column: Het gangetje
Mama
Mausoleum
People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Doorslapen
Mama
Spijt
Mama
Tommie
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
People
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
Mama
Column: Fucking mamafiets
Meer bekijken
  1. Moods
  2. People
  3. Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
People

Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'

Bekijk meer
(79/108)
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/108
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/108
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/108
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/108
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/108
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/108
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/108
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/108
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/108
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/108
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/108
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/108
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/108
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/108
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/108
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/108
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/108
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/108
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/108
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/108
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/108
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/108
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/108
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/108
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/108
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/108
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/108
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/108
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/108
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/108
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/108
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/108
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/108
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/108
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/108
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/108
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/108
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/108
Column: Importkinderen
70/108
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/108
Column: JA-HAAAAAAAA
68/108
Column: Het wordt beter
67/108
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/108
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/108
Column: Fucking mamafiets
64/108
Column: Ik ben een lafaard
63/108
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/108
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/108
Column: Krijsen om gebak
60/108
Column: Trauma's
59/108
Column: Twee kindjes
58/108
Column: Uit de hemel verschenen
57/108
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/108
Column: Het gangetje
55/108
Column: Daar word je hard van
54/108
Column: Dik maar gelukkig
53/108
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/108
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/108
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/108
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/108
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/108
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/108
Column: Lust ik niet!
46/108
Column: Van snurkenstein
45/108
Column: Liever een meisje
44/108
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/108
De uitgebluste moeder
42/108
Ouwe tang
41/108
De onderkin
40/108
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/108
De kinderverjaardag
38/108
Kotsen over de hoes
37/108
Blut
36/108
De leven
35/108
Moe
34/108
Fuck de symbiose
33/108
Met het broodmes spelen
32/108
Doorslapen
31/108
Een tweede adopteren
30/108
Tommie
29/108
Spijt
28/108
Geitenkaaslollytestikel
27/108
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/108
Kak
25/108
Koffie-tik in de boekenkast
24/108
De onschuldige gevangene
23/108
Trefbal
22/108
Rania
21/108
Billendoekjes en maïzena
20/108
Floep
19/108
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/108
Zo'n dag
17/108
Het schoolplein
16/108
Een sprongetje
15/108
Niets veranderd
14/108
De helm of niet de helm
13/108
Merci
12/108
Ziek kind
11/108
Op het consultatiebureau
10/108
De diva en de dronkenlap
9/108
Dag huis
8/108
Lekker genieten
7/108
Hondenravotplek
6/108
Mausoleum
5/108
Het universum der verloren objecten
4/108
Vriend K. op de koffie
3/108
Normaal
2/108
Mag ik al bier?
1/108

Hanneke Hendrix woont in de buurt van Nijmegen met man en kind, en werkt daar aan haar derde roman. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

10-9-2018 22:00
 

“Het is wel leuk als d’r wat pit in zit,” zegt degene waarmee ik sta te praten.
We staan in een achtertuin tijdens een barbecue en ik heb zojuist het broodmes uit de handen van de dochter gehaald.
“Ach,” zeg ik. “Het is ook wel eens leuk als je lekker kunt blijven zitten op een gelegenheid als deze.”

De andere peuter in het grote gezelschap staat rustig filosoferend aan tafel een soepstengel te eten. De dochter daarentegen vindt alles even leuk en interessant en moet de hele tijd uit struiken en bij kommen saus vandaan gehaald worden. Ze heeft sinds kort bedacht dat het wel eens in haar voordeel zou kunnen werken als ze bij het oppakken van een verboden voorwerp, zoals een broodmes, zo overtuigend en opgewekt mogelijk “Deze mág!” tegen me zegt. Ik denk dat er een kundige politicus in de dochter schuilt. De wereld is namelijk prima te beïnvloeden met fake news, als je het maar stellig genoeg brengt. Nu ik dit zo opschrijf: ze zou lobbyist voor de Amerikaanse wapenhandel moeten worden. “Nee, maar deze mitrailleur mag gewoon, hoor. Niks aan het handje. Hier een veiligheidspalletje, hier het tweede amendement van de grondwet. Echt. Heus. Kijk eens in mijn mooie blauwe ogen. Deze mág.”

Lees ook: Hanneke Hendrix: Iets met een banaan

Het broodmes werd op een kast gelegd. Daarna poogde ze zingend van elk stukje stokbrood een hap te nemen. Ik vraag me vaak af wat de kosmos me nou eigenlijk probeert te vertellen, door me een dochter te geven waarbij ik mijn allerlievelingsbezigheden niet meer kan uitoefenen: zitten en/of liggen.

Nu ja, misschien juist dat.
Kom van die luie reet af, Hendrix.

In mijn ooghoek zie ik de dochter via een zijdeur in de keuken verdwijnen.
“Maar wel heel leuk, toch?” zegt degene waarmee ik sta te praten.
Ik knik.
“Ja, heel leuk,” zeg ik. “Heel.”
Door het raam van een binnendeur zie ik nog net een korte schaduw een trap opklimmen.

Een dochter als de onze moet je altijd felgekleurde kleren aantrekken, zodat je haar in elke omgeving goed kan herkennen, maar ik vergeet dat steeds.
De waslijn in ons huishouden is overwegend zwart.

Ik wacht, in de hoop zo de man of een tante achter de dochter aan te zien klimmen op de mooie rustieke eiken trap met strak gestuukte muren, vrij van kindervingers. Niemand volgt. Mijn gesprekspartner vertelt hoe het nu gaat na een moeilijke periode. Een verhaal waar ik eerder nota bene zelf naar had gevraagd, maar dat ik nu midden in een zin moet afbreken.
“Wacht,” zeg ik. “Ik moet er weer even achteraan. Sorry.”

Ik loop de trap op. Boven is het gevaarlijk stil. Ik kijk wat slaapkamers in, waar tot mijn opluchting niet op de bedden is gesprongen. Dan hoor ik gegiechel. Ik roep haar naam. Weer gegiechel, nu iets harder. Ze weet dat ik haar zoek. Ze kan zich bijna niet bedwingen. In de kamer waar het geluid vandaan komt, vind ik alleen een onbemande bedstee. Nu begrijp ik er echt niets meer van. Maar dan zie ik een heel klein deurtje onderin de bedstee. Voorzichtig open ik het deurtje.

Lees ook: Hanneke Hendrix: Kansarm

“Mamaaaaaaa!” roept de dochter, blij alsof ik weken weg ben geweest. Kruipend komt ze naar buiten gebuiteld. Ik til haar op.
“Huisje!” zegt ze blij.
“Mooi, hè?” zeg ik.
“Kusje maken?” zegt ze.
Want een kus geef of krijg je niet, een kus máák je.
Het is maar goed dat de dochter wat pit in haar donder heeft, anders maakte de moeder maar weinig mee. En wat haar beroepskeuze betreft: daar ga ik me over een jaar of tien wel weer zorgen over maken. Als ik weer gewoon zittend op de bank een krant helemaal kan uitlezen.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.