Mama
Fuck de symbiose
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Rania
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
Mama
Trefbal
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: Lust ik niet!
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
Mama
Column: Fucking mamafiets
People
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
Mama
Moe
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
People

Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'

Bekijk meer
(96/98)
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/98
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/98
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/98
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/98
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/98
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/98
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/98
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/98
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/98
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/98
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/98
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/98
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/98
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/98
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/98
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/98
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/98
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/98
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/98
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/98
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/98
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/98
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/98
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/98
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/98
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/98
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/98
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/98
Column: Importkinderen
70/98
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/98
Column: JA-HAAAAAAAA
68/98
Column: Het wordt beter
67/98
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/98
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/98
Column: Fucking mamafiets
64/98
Column: Ik ben een lafaard
63/98
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/98
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/98
Column: Krijsen om gebak
60/98
Column: Trauma's
59/98
Column: Twee kindjes
58/98
Column: Uit de hemel verschenen
57/98
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/98
Column: Het gangetje
55/98
Column: Daar word je hard van
54/98
Column: Dik maar gelukkig
53/98
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/98
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/98
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/98
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/98
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/98
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/98
Column: Lust ik niet!
46/98
Column: Van snurkenstein
45/98
Column: Liever een meisje
44/98
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/98
De uitgebluste moeder
42/98
Ouwe tang
41/98
De onderkin
40/98
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/98
De kinderverjaardag
38/98
Kotsen over de hoes
37/98
Blut
36/98
De leven
35/98
Moe
34/98
Fuck de symbiose
33/98
Met het broodmes spelen
32/98
Doorslapen
31/98
Een tweede adopteren
30/98
Tommie
29/98
Spijt
28/98
Geitenkaaslollytestikel
27/98
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/98
Kak
25/98
Koffie-tik in de boekenkast
24/98
De onschuldige gevangene
23/98
Trefbal
22/98
Rania
21/98
Billendoekjes en maïzena
20/98
Floep
19/98
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/98
Zo'n dag
17/98
Het schoolplein
16/98
Een sprongetje
15/98
Niets veranderd
14/98
De helm of niet de helm
13/98
Merci
12/98
Ziek kind
11/98
Op het consultatiebureau
10/98
De diva en de dronkenlap
9/98
Dag huis
8/98
Lekker genieten
7/98
Hondenravotplek
6/98
Mausoleum
5/98
Het universum der verloren objecten
4/98
Vriend K. op de koffie
3/98
Normaal
2/98
Mag ik al bier?
1/98

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

07-1-2019 20:00
 

Ik zit bij de bloedbank te wachten tot ik aan de beurt ben. Het is druk. Alle stoelen zijn bezet en overal piepen machines en rennen verpleegkundigen. Naast me op het wachtbankje zit een meneer. Hij is mager, maar fier. Zo’n man van eind vijftig die zichzelf als “sportief” en een “doorzetter” zou omschrijven. Zo iemand die al veertig jaar op hetzelfde assurantiekantoor werkt en tegen zijn zoon zegt dat muziek maken iets voor een hobby is, ook al kan die jongen vreselijk goed trompetspelen en is trompetspelen het enige wat hij wil doen, altijd, de hele tijd. Ik weet niet of die man een zoon heeft, maar ik heb direct medelijden met de jongen.

Meer lezen: Hanneke: 'Die ene babyboomer in een zaal vol millennials'

De telefoon van de man gaat. Luid. Hij neemt op. Hij spreekt. Ook luid.
“Ja?
Nee.
Hoe laat ben je in Nijmegen?
Over een uur?”
De meneer kijkt op zijn horloge.
“Ai… Ja, nee, dat haal ik niet.
Ik zit bij de donorafdeling.
Ja.
Dó-nor-af-deling.
Ja.
Ja, in het ziekenhuis ja.
Ja…
Ik zit hier met een naald in mijn arm.”

Ik kijk op van mijn boek en kijk naar de meneer, naar zijn naaldvrije armen, naar hoe hij daar zit, vlak naast me op het smalle bankje. Hij is de volgende in de rij. Ik wil een wenkbrauw naar hem optrekken, maar hij kijkt niet naar me.
“Ja.
Hahaha.
Ja, je doet wat voor de mensheid.
Ja, dat duurt lang, ja.
Dus dat ga ik niet halen.
Nee.
Nee.
Maar dan regelt mijn vrouw dat wel.
Ja, zij rijdt je dan ook met de auto terug.
O.
Ja, je mag ook zelf terugrijden en dan rijdt zij mee naar Wageningen en daarna weer naar Nijmegen.
Ja, inderdaad.
Ik bel haar wel even.
Joe.
Joe.
Prima.”

De meneer hangt op en belt nu zelf. Ik wil nog steeds een wenkbrauw optillen, maar hij kijkt recht vooruit. Misschien zat hij wel in het leger. Weet ik veel.
“Ja, hoi, ja, zeg, die auto wordt over een uur afgeleverd.
Ja.
Ja.
Maar ik haal dat niet, want ik sta nog in de Jumbo.
Nee, en daarná moet ik naar de bloedbank.
Nee, ik heb een afspraak voor die donatie.
Nee, die kan ik niet afzeggen natuurlijk.
Natuurlijk niet.
Ze rekenen op me.
Nou, dat is toch niet zo erg, hij rijdt je naar Wageningen.
Twaalfhonderd euro ja.
Ik heb dat al overgemaakt.
Ja.
Ja.
Je moet de tank zelf tussendoor even opvullen.”
De man noemt tanken opvullen.
Maar misschien rijdt de auto wel op iets anders.
Op koolzaadolie.
Of op haar bloed.
Of haar ziel.
Weet ik veel.

“Ja.
Ja.
Ik ben nog niet in de bloedbank, hoezo?
Nee, dat zijn de kassa’s.
Joe.
Joe.
Tot straks.”

De man hangt op.
Hij kijkt niet naar me.
Een vrouw achter de balie roept mijn naam.
“Ik was eerder hier,” zegt de man tegen de vrouw.
“We volgen de tijd van het formulier. Mevrouw was eerst.”

De man zucht geërgerd. Ik trek een wenkbrauw op. De man heeft heel weinig mimiek. Hij kijkt me lang aan. Ik heb zin om iets te zeggen. Ik zeg niks. Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek in de stoel. Als ik halverwege mijn zak bloed ben en opkijk, zie ik de man lopen met een verbandje om zijn arm. Hij is al klaar. Hij loopt me met snelle, doch kordate tred voorbij. Rechtop, alsof hij iets of iemand, of God, heeft verslagen.

Lees meer: Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'

Ik kijk op de klok. Het is tien minuten sinds zijn telefoongesprek. Ik denk aan zijn vrouw die nu thuis zit te wachten op de persoon met de auto uit Wageningen en ik vraag me af wat hij gaat doen. Iets zegt me dat hij niet naar de Jumbo gaat. Iets zegt me dat hij stiekem naar de kelders van het ziekenhuis sluipt en dan stiekem op zijn trompet gaat spelen. Vol schaamte, vol gulzigheid, alsof het porno is. Of nog erger: een hobby waar je je beroep van had willen maken. Dat hij dan over een paar uur thuiskomt en hij die auto op de oprit ziet staan. Niet meer denkt aan zijn liegen en zijn stiekeme trompetspelen.
Niet meer. Nooit meer denkt daaraan.
Misschien nog heel even.
Een keertje.
Vlak voordat hij in slaap valt.
Maar daarna ook niet meer.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.