Mama
Kotsen over de hoes
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
Mama
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
People
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
People
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
Mama
Lekker genieten
People
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Ziek kind
Mama
Normaal
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
People

Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'

Bekijk meer
(122/125)
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
125/125
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
124/125
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
123/125
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
122/125
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
121/125
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
120/125
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
119/125
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
118/125
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
117/125
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
116/125
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
115/125
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
114/125
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
113/125
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
112/125
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
111/125
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
110/125
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
109/125
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
108/125
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
107/125
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
106/125
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
105/125
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
104/125
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
103/125
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
102/125
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
101/125
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
100/125
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
99/125
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
98/125
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
97/125
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
96/125
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
95/125
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
94/125
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
93/125
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
92/125
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
91/125
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
90/125
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
89/125
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
88/125
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
87/125
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/125
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/125
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/125
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/125
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/125
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/125
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/125
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/125
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/125
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/125
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/125
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/125
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/125
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/125
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/125
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/125
Column: Importkinderen
70/125
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/125
Column: JA-HAAAAAAAA
68/125
Column: Het wordt beter
67/125
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/125
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/125
Column: Fucking mamafiets
64/125
Column: Ik ben een lafaard
63/125
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/125
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/125
Column: Krijsen om gebak
60/125
Column: Trauma's
59/125
Column: Twee kindjes
58/125
Column: Uit de hemel verschenen
57/125
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/125
Column: Het gangetje
55/125
Column: Daar word je hard van
54/125
Column: Dik maar gelukkig
53/125
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/125
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/125
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/125
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/125
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/125
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/125
Column: Lust ik niet!
46/125
Column: Van snurkenstein
45/125
Column: Liever een meisje
44/125
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/125
De uitgebluste moeder
42/125
Ouwe tang
41/125
De onderkin
40/125
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/125
De kinderverjaardag
38/125
Kotsen over de hoes
37/125
Blut
36/125
De leven
35/125
Moe
34/125
Fuck de symbiose
33/125
Met het broodmes spelen
32/125
Doorslapen
31/125
Een tweede adopteren
30/125
Tommie
29/125
Spijt
28/125
Geitenkaaslollytestikel
27/125
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/125
Kak
25/125
Koffie-tik in de boekenkast
24/125
De onschuldige gevangene
23/125
Trefbal
22/125
Rania
21/125
Billendoekjes en maïzena
20/125
Floep
19/125
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/125
Zo'n dag
17/125
Het schoolplein
16/125
Een sprongetje
15/125
Niets veranderd
14/125
De helm of niet de helm
13/125
Merci
12/125
Ziek kind
11/125
Op het consultatiebureau
10/125
De diva en de dronkenlap
9/125
Dag huis
8/125
Lekker genieten
7/125
Hondenravotplek
6/125
Mausoleum
5/125
Het universum der verloren objecten
4/125
Vriend K. op de koffie
3/125
Normaal
2/125
Mag ik al bier?
1/125

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind. Ze bracht drie romans uit en zwoer daarna dat ze nooit meer een boek zou schrijven. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus tekende ze onlangs een nieuw contract bij Das Mag Uitgevers. Verder geeft ze ook nog les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt ze hoorspelen voor de radio, maar is ze niet per se gek op grindbakken.

02-7-2019 00:00
 

Ik zit bij de bloedbank te wachten tot ik aan de beurt ben. Het is druk. Alle stoelen zijn bezet en overal piepen machines en rennen verpleegkundigen. Naast me op het wachtbankje zit een meneer. Hij is mager, maar fier. Zo’n man van eind vijftig die zichzelf als “sportief” en een “doorzetter” zou omschrijven. Zo iemand die al veertig jaar op hetzelfde assurantiekantoor werkt en tegen zijn zoon zegt dat muziek maken iets voor een hobby is, ook al kan die jongen vreselijk goed trompetspelen en is trompetspelen het enige wat hij wil doen, altijd, de hele tijd. Ik weet niet of die man een zoon heeft, maar ik heb direct medelijden met de jongen.

Lees ook: Hanneke: 'De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'

De telefoon van de man gaat. Luid. Hij neemt op. Hij spreekt. Ook luid.
“Ja?
Nee.
Hoe laat ben je in Nijmegen?
Over een uur?”
De meneer kijkt op zijn horloge.
“Ai… Ja, nee, dat haal ik niet.
Ik zit bij de donorafdeling.
Ja.
Dó-nor-af-deling.
Ja.
Ja, in het ziekenhuis ja.
Ja…
Ik zit hier met een naald in mijn arm.”

Ik kijk op van mijn boek en kijk naar de meneer, naar zijn naaldvrije armen, naar hoe hij daar zit, vlak naast me op het smalle bankje. Hij is de volgende in de rij. Ik wil een wenkbrauw naar hem optrekken, maar hij kijkt niet naar me.
“Ja.
Hahaha.
Ja, je doet wat voor de mensheid.
Ja, dat duurt lang, ja.
Dus dat ga ik niet halen.
Nee.
Nee.
Maar dan regelt mijn vrouw dat wel.
Ja, zij rijdt je dan ook met de auto terug.
O.
Ja, je mag ook zelf terugrijden en dan rijdt zij mee naar Wageningen en daarna weer naar Nijmegen.
Ja, inderdaad.
Ik bel haar wel even.
Joe.
Joe.
Prima.”

De meneer hangt op en belt nu zelf. Ik wil nog steeds een wenkbrauw optillen, maar hij kijkt recht vooruit. Misschien zat hij wel in het leger. Weet ik veel.
“Ja, hoi, ja, zeg, die auto wordt over een uur afgeleverd.
Ja.
Ja.
Maar ik haal dat niet, want ik sta nog in de Jumbo.
Nee, en daarná moet ik naar de bloedbank.
Nee, ik heb een afspraak voor die donatie.
Nee, die kan ik niet afzeggen natuurlijk.
Natuurlijk niet.
Ze rekenen op me.
Nou, dat is toch niet zo erg, hij rijdt je naar Wageningen.
Twaalfhonderd euro ja.
Ik heb dat al overgemaakt.
Ja.
Ja.
Je moet de tank zelf tussendoor even opvullen.”
De man noemt tanken opvullen.
Maar misschien rijdt de auto wel op iets anders.
Op koolzaadolie.
Of op haar bloed.
Of haar ziel.
Weet ik veel.

“Ja.
Ja.
Ik ben nog niet in de bloedbank, hoezo?
Nee, dat zijn de kassa’s.
Joe.
Joe.
Tot straks.”

De man hangt op.
Hij kijkt niet naar me.
Een vrouw achter de balie roept mijn naam.
“Ik was eerder hier,” zegt de man tegen de vrouw.
“We volgen de tijd van het formulier. Mevrouw was eerst.”

De man zucht geërgerd. Ik trek een wenkbrauw op. De man heeft heel weinig mimiek. Hij kijkt me lang aan. Ik heb zin om iets te zeggen. Ik zeg niks. Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek in de stoel. Als ik halverwege mijn zak bloed ben en opkijk, zie ik de man lopen met een verbandje om zijn arm. Hij is al klaar. Hij loopt me met snelle, doch kordate tred voorbij. Rechtop, alsof hij iets of iemand, of God, heeft verslagen.

Lees meer: Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'

Ik kijk op de klok. Het is tien minuten sinds zijn telefoongesprek. Ik denk aan zijn vrouw die nu thuis zit te wachten op de persoon met de auto uit Wageningen en ik vraag me af wat hij gaat doen. Iets zegt me dat hij niet naar de Jumbo gaat. Iets zegt me dat hij stiekem naar de kelders van het ziekenhuis sluipt en dan stiekem op zijn trompet gaat spelen. Vol schaamte, vol gulzigheid, alsof het porno is. Of nog erger: een hobby waar je je beroep van had willen maken. Dat hij dan over een paar uur thuiskomt en hij die auto op de oprit ziet staan. Niet meer denkt aan zijn liegen en zijn stiekeme trompetspelen.
Niet meer. Nooit meer denkt daaraan.
Misschien nog heel even.
Een keertje.
Vlak voordat hij in slaap valt.
Maar daarna ook niet meer.

Hanneke is op het moment op zomervakantie. Je leest hier haar leukste eerder verschenen columns.

Lees hier meer van Hanneke Hendrix.


gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.