Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De leven
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Geitenkaaslollytestikel
People
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
Floep
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Het gangetje
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Mama
De onderkin
Mama
Het universum der verloren objecten
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Mama
Doorslapen
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
People

Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'

Bekijk meer
(89/102)
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/102
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/102
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/102
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/102
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/102
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/102
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/102
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/102
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/102
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/102
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/102
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/102
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/102
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/102
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/102
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/102
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/102
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/102
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/102
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/102
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/102
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/102
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/102
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/102
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/102
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/102
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/102
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/102
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/102
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/102
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/102
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/102
Column: Importkinderen
70/102
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/102
Column: JA-HAAAAAAAA
68/102
Column: Het wordt beter
67/102
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/102
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/102
Column: Fucking mamafiets
64/102
Column: Ik ben een lafaard
63/102
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/102
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/102
Column: Krijsen om gebak
60/102
Column: Trauma's
59/102
Column: Twee kindjes
58/102
Column: Uit de hemel verschenen
57/102
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/102
Column: Het gangetje
55/102
Column: Daar word je hard van
54/102
Column: Dik maar gelukkig
53/102
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/102
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/102
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/102
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/102
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/102
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/102
Column: Lust ik niet!
46/102
Column: Van snurkenstein
45/102
Column: Liever een meisje
44/102
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/102
De uitgebluste moeder
42/102
Ouwe tang
41/102
De onderkin
40/102
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/102
De kinderverjaardag
38/102
Kotsen over de hoes
37/102
Blut
36/102
De leven
35/102
Moe
34/102
Fuck de symbiose
33/102
Met het broodmes spelen
32/102
Doorslapen
31/102
Een tweede adopteren
30/102
Tommie
29/102
Spijt
28/102
Geitenkaaslollytestikel
27/102
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/102
Kak
25/102
Koffie-tik in de boekenkast
24/102
De onschuldige gevangene
23/102
Trefbal
22/102
Rania
21/102
Billendoekjes en maïzena
20/102
Floep
19/102
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/102
Zo'n dag
17/102
Het schoolplein
16/102
Een sprongetje
15/102
Niets veranderd
14/102
De helm of niet de helm
13/102
Merci
12/102
Ziek kind
11/102
Op het consultatiebureau
10/102
De diva en de dronkenlap
9/102
Dag huis
8/102
Lekker genieten
7/102
Hondenravotplek
6/102
Mausoleum
5/102
Het universum der verloren objecten
4/102
Vriend K. op de koffie
3/102
Normaal
2/102
Mag ik al bier?
1/102

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

19-11-2018 20:00
 

De dochter en ik staan in de rij van de supermarkt, wat mijn dochter heel raar blijkt te vinden want ze is opgegroeid met de zelfscan. Gelukkig hebben we in het dorp nog een buurtsuper en een slager, waarvan ze de laatste – heel klassiek qua generatie op generatie – altijd uitbundig ‘Schijfje worst!’ noemt als we voorbijfietsen. De meneer in de rij naast ons heeft waterige ogen en draagt een waxjas die te groot is, ook al is de man zelf ook niet dun. Ik keek om omdat ik wilde weten wat er zo rook naar natte was die te lang in de wasmachine had gezeten.
De meneer dus.

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn column nergens over gaan'

Hij legt teder een zak Euroshopper paprika chips op de band en kijkt treurig voor zich uit terwijl hij wacht tot hij aan de beurt is.
Als ik nog de boodschappen aan het inpakken ben, loopt hij ons voorbij naar buiten toe. Terwijl hij loopt trekt hij de zak open en begint hij te eten. Misschien houdt dat hem van de gedachte af dat zijn jas stinkt of dat zijn vrouw dood is. De vrouw die zo lekker kon koken of waarbij de was altijd rook naar wind en zon. Ik geef de dochter een kus. Eenmaal buiten hef ik haar met veel karategeluiden in het kinderzitje. Ze wordt zo groot.

We fietsen door een verlaten winkelstraat en voor ons uit holt luid kwakend een mannetjeseend. Hij lijkt in paniek. Alsof hij iets zoekt. Of iemand. Een vijver. Een vrouwtje. En terwijl hij zo door de eindeloze winkelstraat snelt, eet hij toch nog haastig de etensresten die hij tegenkomt. Gulzig. Alsof zijn leven ervan afhangt.
‘Eendje!’ roept de dochter blij.
Ik denk aan hoe ik de eend zou vangen en ’t beest naar een vijver zou brengen en hoe blij die eend zou worden van deze daad. Hoe gelukkig ’ie zou zijn. We slaan een hoek om. Zijn gekwaak klinkt nog twee hoeken verder.
Ik keer me niet om.
Ik ben geen held.

Op het midden van de brug kijken we naar de boten onder ons. Tijdens het fietsen heb ik de dingen die in mijn jaszak zitten talloze keren door mijn handen laten gaan. De dingen die gaandeweg de week overal vanaf geflikkerd zijn, en geloof me: bij mij valt zo gaandeweg de week alles wat ik aanraak uit elkaar. De schroeven en bouten van mijn fiets, een veer uit een balpen, een haarklem en een spijker en een houtje, een piefje hier, een nibbeltje daar. Ik hecht me snel aan dingen, dus gedurende de week steek ik alles dat valt in mijn zak.

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'

Er staat een straffe wind en de dochter zingt.
In mijn zak rinkelen de dingen die uit elkaar vielen.
Een voor een laat ik ze vallen en ik stel me minuscule plonsjes in het Waal-water voor.
Als alles onder ons is verdwenen, klop ik mijn koude handen uit.
‘Gauw naar huis,’ zeg ik. ‘Voordat iemand denkt dat we gaan springen.’
De dochter roept van ‘Jaaaaa! Fietseeeee!’
Met een montere tred fietsen we naar huis.
Zonder gekwaak.
Zonder zak chips.
Zonder kapotte dingen.
Gewoon met z’n tweeën in het donker.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.