People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
De leven
Mama
Tommie
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Het universum der verloren objecten
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
People
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
Mama
Trefbal
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
People
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
People

Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'

Bekijk meer
(94/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

24-12-2018 20:00
 

De meneer speelt in het donker en in de kou voor de schuifdeuren van de Albert Heijn in het dorp verderop een zeer valsige versie van Careless Wisper op de accordeon. De dochter wijst. In mijn portemonnee zit niets, alleen een pas van de gezamenlijke huisrekening. Ik vraag me altijd af hoe ik zo ontzettend veel uur in de week werk en toch nog steeds maar negen euro saldo heb. Ik denk niet dat de muzikant het op prijs stelt als ik dat even kom uitleggen. Hij speelt lustig verder. I’m never gonna dance again.

Lees meer: Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'

De dochter houdt van accordeons. Laatst trok ze een duimstok uiteen en riep ze heel blij: ‘Accordeon!’ Dat daarna de duimstok brak vond ik niet erg. Ik heb ergens gelezen dat je muzikale ambities zo min mogelijk in de kiem moet smoren, dus als een duimstok een accordeon is, is het ook een accordeon. Pas stal ze van een vriend van ons een percussie-instrument waarmee je jingle bells kunt maken. Het was überhaupt een godswonder dat ik het niet eerder had gemerkt: dat ze hem stal, met de klereherrie die dat ding maakt. Anderzijds is het ook niet zo gek, daar tussen sinterklaas en oud en nieuw werkelijk alle audio wordt gelardeerd met obligate jinge bells-geluidseffecten. Misschien is het als stank: na een tijd eraan blootgesteld te worden, ruik je het gewoon niet meer.
Toen ik de vriend belde om te vertellen dat de dochter de kleptomanische trekjes van de familie Hendrix had geërfd zelfs zonder dronken te zijn, zei hij: ‘O god, hou dat vreselijke ding alsjeblieft.’

En begrijp me niet verkeerd: ik hou van kerst. Maar dan wel van het ‘saus-in-mijn-haar-want-alles-is-ontploft-in-keuken-kerst’ en van het soort kerst waar een straatmuzikant Careless Wisper op repeat speelt, waarschijnlijk omdat hij Last Christmas niet in zijn repertoire heeft en dit het dichtst in de buurt komt.

Ik zet de fiets in het rek. De dochter is wars van of een mens vies of eng is, en dat vind ik iets om af te leren, maar het ontroert me ook. Op Netflix wil ze steeds opnieuw een film kijken die ze ‘De Donkerrrrr’ noemt, waarin Angela het Kindeke Jesu steelt en alleen in de nacht langs een blinde accordeonist moet lopen. Verrukt is mijn dochter dan, soms komt ze me zelfs in de keuken halen omdat ze het zo fantastisch vindt. Een duimstok of een vieze man: het maakt haar allemaal niets uit, want een accordeon is een accordeon.

En zo is het maar net.
Ik kan nog veel van de dochter leren.

Langs ons heen schieten mensen de kou in en uit. Geluidloos, alleen de swoesj van de schuifdeur. Met de dochter op mijn arm sta ik even te kijken, veilig in het donker op een afstandje. Ik stel me voor dat we naast ’m gaan staan. En zouden gaan zingen, de hele avond lang, tot de rolluiken naar beneden gaan, en de laatste te late klant vloekend weer op de fiets stapt.

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'

We lopen naar binnen, zonder wat te geven.
Guilty feet have got no rhythm.
Tot zo ver de kerstgedachte.
Ergens probeert de kosmos me iets te vertellen, maar ik krijg er maar geen vinger achter.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.