People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
Mama
Merci
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
De onschuldige gevangene
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Ziek kind
Mama
Column: Fucking mamafiets
People
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
Mama
Op het consultatiebureau
People
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
Fuck de symbiose
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
Een tweede adopteren
Meer bekijken
  1. Moods
  2. People
  3. Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
People

Hanneke Hendrix: Iets met een banaan

Bekijk meer
(78/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix woont in Nijmegen met man en kind, en werkt daar aan haar derde roman. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

03-9-2018 22:00
 

‘En toen heeft ’ie van half acht tot middernacht aan één stuk gehuild,’ zegt J. ‘En hij huilt nooit.’
‘Zetpil gegeven?’
‘Ja, maar dat hielp niks.’
‘Hoe werd ’ie ’s ochtends wakker?’
‘Moe.’
‘Ja, dat zal ook wel.’
‘Ik moest er gewoon zelf van huilen.’

Lees ook: Hanneke Hendrix: Kansarm

Je komt er bij kleintjes meestal niet achter wat er aan de hand is. Ooit, lang lang geleden zo lijkt het, leerden we de dochter slapen. Of ja, probeerden we eens wat. We klooiden wat aan. We zaten met de visite aan de eettafel en door de babyfoon klonk gehuil.
De man en ik keken op de klok.
Nog tien minuten wachten.
‘Ja, maar wat als ze nou fysiek contact wil?’ vroeg de dame van ons bezoek.
Tegelijk hieven de man en ik onze handen op.
‘Daar gaan we nooit, maar dan ook nooit, achter komen,’ zei de man.
De dame van het bezoek schudde haar hoofd. Ze had toen zelf nog geen kinderen, alleen een opleiding. Ik denk niet dat ze nu nog zoiets zou zeggen.
Gek genoeg heb ik veel gehad aan onze constatering: we komen er waarschijnlijk nooit achter wat er is. Achter sommige dingen kom je nooit. Nooit echt. Het blijft giswerk.

‘Supernaar,’ zeg ik. ‘Hou maar goed in de gaten.’
‘Ja,’ zegt J.
‘Ik vond het een opluchting toen de dochter eenmaal een beetje kon praten,’ zeg ik. ‘Ik vond haar een keer dikke tranen huilend op de keukenvloer. Zonder dat ik erbij nadacht, verwachtte ik iets als een trauma, of pijn, of depressie. Gewoon: leed. Ze had echt verdriet. Dus ik pakte haar op, knuffelde haar en vroeg wat er was, schreeuwde ze op de toppen van haar kunnen, knuistjes in de lucht: “Banaaaneeeee!”’
Het is even stil.
‘Bleek dat ze gewoon een banaan wilde.’
‘Een banaan,’ zegt J.’
‘Een banaan,’ zeg ik. ‘Niks existentiële crisis. Echt heel handig, dat praten. Ze werd de afgelopen nachten steeds een keer wakker. Dan liep ik haar kamer op en dan zei ze: “eng” of “water” of “pijn”. Bij “pijn” wijst ze ook nog eens, waar ze dan pijn heeft. “Pijne tene.” Bleken haar schoenen te klein.’
‘Slechte ouders,’ zegt J.
‘Juist,’ zeg ik stoïcijns. ‘En de banaan blijft favoriet. Pas liep ze de keuken in. Stak ze haar buik vooruit, wees ze naar de fruitschaal, daarna naar haar buik en zong ze: “Buike, banane.” O, en gisteren was Bruce Willis op televisie. Wees ze naar hem en zei ze: “Mooie romper.” Kijk. Een voorliefde voor shirtjes die net uit een ontploffing komen. Altijd handig om te weten.’

‘En huilt ze nou ook veel minder?’
Ik twijfel.
‘Nee. Ze huilt eigenlijk evenveel.’
‘O,’ zegt J.
‘Ja,’ zeg ik verfrommeld. ‘Ze huilt eigenlijk evenveel. Ik weet alleen nu wat er is.’
Ik ben even stil.
‘Meestal,’ zeg ik. ‘De helft van de tijd.’
‘En de andere helft van de tijd?’ zegt J.
‘Komen we er nooit achter,’ zeg ik zuchtend.
We hangen op.

Lees ook: Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek

Misschien blijft dat wel een heel leven zo. Dat je er de helft van de tijd nooit achter komt wat er is. Waarom je iets voelt en wat je nu wil in het leven. Het begint bij bananen en eindigt in wel of geen koophuis, wel of geen carrièreswitch. We komen er toch nooit écht achter of iets het juiste is, of wat er nou écht aan de hand is.
En dat is een hele geruststelling.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.