Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'

Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'

Bekijk meer
(105/173)
Hanneke: 'De dochter heeft elke dag één taakje: de tafel dekken'
173/173
Hanneke: 'Ik was altijd heel eerlijk tegen mijn dochter. Tot gisteren'
172/173
Hanneke: 'Ik ben, zonder grapjes, echt een ouwe taart geworden'
171/173
Hanneke: 'De combinatie moederschap, werk en corona; ik was zo moe'
170/173
Hanneke: 'Ik neem vaak stoeprandjes mee als ik parkeer'
169/173
Hanneke: 'Ik pak een koekenpan uit de tas en sla haar van haar stoel'
168/173
Hanneke: 'Ik hang op 11 mei de vlag uit'
167/173
Hanneke: 'Zij had dure kleding aan, ik voelde me een aardappel'
166/173
Hanneke: 'Er moeten meer mensen zijn die stiekem eten'
165/173
Hanneke: 'Ze mocht niet van de glijbaan omdat er een ander kindje was'
164/173
Hanneke: 'Ik wou dat ik de postbode iets kon geven, maar ik durf niet'
163/173
Hanneke: 'Ik zou echt geen babyshower overleven zonder alcohol'
162/173
Hanneke: 'Omdat de man arts is, ben ik dagen alleen met de dochter'
161/173
Hanneke: 'Je moet nooit wijzen en vragen of iemand zwanger is'
160/173
Hanneke: 'Je mag niet tegen je kind zeggen dat-ie goed bezig is'
159/173
Hanneke: 'De groots en meeslepende liefde bestaat niet'
158/173
Hanneke Hendrix en het advies rondom de zindelijkheid van haar kind
157/173
Hanneke: 'In een relatie is er altijd eentje die de ander meer wil'
156/173
Hanneke: 'Het is hopen dat iemand je hand vasthoudt als je sterft'
155/173
Hanneke: 'Ik neem mezelf voor om op te houden met drinken en eten'
154/173
Hanneke Hendrix had zo'n dag: 'Koffie is op, thee is op, brood is oud'
153/173
Hanneke Hendrix en de partner die altijd alles moet regelen in huis
152/173
Hanneke: 'Hoe zouden ze zalf voor de lul noemen?'
151/173
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
150/173
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
149/173
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
148/173
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
147/173
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
146/173
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/173
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/173
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/173
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/173
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/173
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/173
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/173
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/173
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/173
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/173
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/173
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/173
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/173
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/173
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/173
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/173
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/173
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/173
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/173
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/173
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/173
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/173
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/173
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/173
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/173
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/173
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/173
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/173
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/173
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/173
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/173
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/173
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/173
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/173
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/173
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/173
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/173
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/173
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/173
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/173
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/173
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/173
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/173
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/173
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/173
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/173
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/173
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/173
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/173
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/173
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/173
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/173
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/173
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/173
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/173
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/173
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/173
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/173
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/173
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/173
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/173
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/173
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/173
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/173
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/173
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/173
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/173
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/173
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/173
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/173
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/173
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/173
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/173
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/173
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/173
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/173
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/173
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/173
Column: Importkinderen
67/173
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/173
Column: Het wordt beter
65/173
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/173
Column: Fucking mamafiets
63/173
Column: Ik ben een lafaard
62/173
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/173
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/173
Column: Krijsen om gebak
59/173
Column: Trauma's
58/173
Column: Twee kindjes
57/173
Column: Uit de hemel verschenen
56/173
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/173
Column: Het gangetje
54/173
Column: Daar word je hard van
53/173
Column: Dik maar gelukkig
52/173
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/173
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/173
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/173
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/173
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/173
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/173
Column: Lust ik niet!
45/173
Column: Van snurkenstein
44/173
Column: Liever een meisje
43/173
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/173
De uitgebluste moeder
41/173
Ouwe tang
40/173
De onderkin
39/173
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/173
De kinderverjaardag
37/173
Kotsen over de hoes
36/173
Blut
35/173
De leven
34/173
Moe
33/173
Fuck de symbiose
32/173
Met het broodmes spelen
31/173
Doorslapen
30/173
Een tweede adopteren
29/173
Tommie
28/173
Spijt
27/173
Geitenkaaslollytestikel
26/173
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/173
Kak
24/173
Koffie-tik in de boekenkast
23/173
De onschuldige gevangene
22/173
Trefbal
21/173
Rania
20/173
Billendoekjes en maïzena
19/173
Floep
18/173
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/173
Zo'n dag
16/173
Het schoolplein
15/173
Een sprongetje
14/173
Niets veranderd
13/173
De helm of niet de helm
12/173
Merci
11/173
Ziek kind
10/173
Op het consultatiebureau
9/173
De diva en de dronkenlap
8/173
Dag huis
7/173
Lekker genieten
6/173
Hondenravotplek
5/173
Mausoleum
4/173
Het universum der verloren objecten
3/173
Vriend K. op de koffie
2/173
Mag ik al bier?
1/173

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

22-4-2019 20:00
 

Ik heb een afspraak in een vreemde stad en omdat er geen vertraging is, ben ik een uur te vroeg. Er is kermis, vlakbij waar ik moet zijn. De zon schijnt, dus ik ga zitten op een bankje naast de botsauto’s. Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld, waar al het vermaak ontdaan lijkt van persoonlijkheid, totdat alleen de lichtjes, de muziek en de stemmen door de microfoons overblijven. Maar misschien ligt dat ook wel alleen aan mij, omdat ik zo’n ongemakkelijk kind was. Het is erg rustig bij de botsauto’s. Alleen een vader en een zoontje, met aan de rand de moeder die zwaait. Het jongetje wil eruit. Hij huilt. In zijn handen heeft hij een onwaarschijnlijk grote roze zuurstok.

Lees ook: Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'

Gisteren zei mijn moeder, terwijl ze naar de dochter keek die deed alsof de ouwe leunstoel een trampoline was: “Ach, is dat niet de fijnste tijd? Als je zo klein bent? Zo vrij en onbevangen? Zou je niet weer terug willen? Toen alles zo simpel was?”
Ik begreep niet wat ze nou bedoelde. Ik vond kindzijn juist vreselijk vermoeiend. Alles wat je wilde en niet mocht, alles wat er voor je bepaald werd. De doekjes voor het bloeden, de spruitjes die je in aantal van je leeftijd eten moet, de zuurstokken die je krijgt in de hoop dat je blij wordt. De schaamte die je steeds voelt terwijl je nooit precies weet waarom.

Ik begin het leven pas een beetje prettig te vinden sinds ik de vijfentwintig ben gepasseerd.

Als kind begreep ik nooit wat er aan de botsauto’s was. Ik dacht dat ik het misschien later leuk zou gaan vinden, als ik door een jongen gevraagd zou worden om mee in de botsauto’s te gaan. Die jongens die met hun meisje rondreden, met een arm losjes om haar heen, onderuitgezakt, alsof ze tijdens een woest gevaar hun vrouw beschermden alsof het hen niets deed.

De moeder zit aan de kant en kijkt. Af en toe zwaait ze en dan zwaait haar terug. Ze zijn nog jong. Misschien heeft die vader haar ooit ook losjes rondgereden. De vonken vallen van het plafond, ik ruik het rubber, die rare metalen vloer.

Ooit haalde ik wel tien van die goedkope knuffelbeesten uit een automaat waar je met een grijparm spullen uit een pak met piepschuim bolletjes kan vissen. Al gauw had ik aan elke vinger een lusje met daaraan het hoofd van het speelgoedbeest. Ik trok veel bekijks. Kinderen wezen, mensen maakten opmerkingen. Ik was alleen. Toen mijn geld op was liep ik gauw naar mijn fiets. Het was nogal een klus om ze allemaal mee te krijgen, af en toe viel er een speelgoedbeest op de grond. Ik schaamde me. Thuis zette ik de beesten naast mijn bed in de hoek van mijn kamer. Ik heb er een tijdje naar zitten kijken. Ik heb ze geen namen gegeven. Het waren er teveel. Mijn moeder heeft ze aan het einde van de zomer in de Zak van Max gestopt.

Lees ook: Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'

De man trekt de brullende jongen uit de botsauto’s. De moeder begint de zuurstok op te eten. Ze wijst naar dingen. Ik kijk op de klok en sta op. Godzijdank ben ik bijna veertig en kan ik nu gewoon gaan. Ik hoef hier geen tientjes meer in mijn eentje op te maken. Je zult zien dat de dochter later dol op de kermis is. Dat ze met de man in de botsauto’s wil. Gelukkig lijkt ze op hem. Vrij en onbezonnen.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.