Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
Malou: 'Het enige wat ik hoor zijn snikkende sorry’s'
Malou: 'Eens in de maand word ik droog en zonder hoogtepunt genaaid'
Malou: 'Ik ben in het ziekenhuis om een foto van mijn hart te maken'
Cesar Majorana: 'Het ging snel. Ik viel. Er was bloed'
Column
Carmen: 'Ik weiger te gaan slapen met ruzie'
Meer bekijken
  1. › ›
  2. Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'

Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'

Bekijk meer
(105/182)
Hanneke: 'Op zondag vangen we het varken dat we op maandag slachten'
182/182
Hanneke: 'Ik lazerde enorm van mijn elektrische fiets'
181/182
Hanneke: 'Als kind leken de zomers eindeloos te duren'
180/182
Hanneke: 'Ik ben, zonder grapjes, echt een ouwe taart geworden'
179/182
Hanneke: 'Je moet nooit wijzen en vragen of iemand zwanger is'
178/182
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
177/182
Hanneke: 'Ik was altijd heel eerlijk tegen mijn dochter. Tot gisteren'
176/182
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
175/182
Hanneke: 'De dochter heeft elke dag één taakje: de tafel dekken'
174/182
Hanneke: 'Je mag niet tegen je kind zeggen dat-ie goed bezig is'
173/182
Hanneke: 'Door haar opmerking deed ik de 'Two Week Shred' workout'
172/182
Hanneke: 'Ooit heeft iemand per ongeluk koffie en bier ontdekt'
171/182
Hanneke: 'Dit is mijn eerste echte cappuccino sinds maart'
170/182
Hanneke: 'Welke ontaarde moeder laat haar arme spruitje nou alleen?'
169/182
Hanneke: 'Hoe moe moet een mens zijn als-ie droomt over slapen?'
168/182
Hanneke: 'Met een hooikoortspilletje gaat alles over'
167/182
Hanneke: 'De combinatie moederschap, werk en corona; ik was zo moe'
166/182
Hanneke: 'Ik neem vaak stoeprandjes mee als ik parkeer'
165/182
Hanneke: 'Ik pak een koekenpan uit de tas en sla haar van haar stoel'
164/182
Hanneke: 'Ik hang op 11 mei de vlag uit'
163/182
Hanneke: 'Zij had dure kleding aan, ik voelde me een aardappel'
162/182
Hanneke: 'Er moeten meer mensen zijn die stiekem eten'
161/182
Hanneke: 'Ze mocht niet van de glijbaan omdat er een ander kindje was'
160/182
Hanneke: 'Ik wou dat ik de postbode iets kon geven, maar ik durf niet'
159/182
Hanneke: 'Ik zou echt geen babyshower overleven zonder alcohol'
158/182
Hanneke: 'Omdat de man arts is, ben ik dagen alleen met de dochter'
157/182
Hanneke: 'De groots en meeslepende liefde bestaat niet'
156/182
Hanneke Hendrix en het advies rondom de zindelijkheid van haar kind
155/182
Hanneke: 'In een relatie is er altijd eentje die de ander meer wil'
154/182
Hanneke: 'Het is hopen dat iemand je hand vasthoudt als je sterft'
153/182
Hanneke: 'Ik neem mezelf voor om op te houden met drinken en eten'
152/182
Hanneke Hendrix had zo'n dag: 'Koffie is op, thee is op, brood is oud'
151/182
Hanneke Hendrix en de partner die altijd alles moet regelen in huis
150/182
Hanneke: 'Hoe zouden ze zalf voor de lul noemen?'
149/182
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
148/182
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
147/182
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
146/182
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/182
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/182
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/182
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/182
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/182
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/182
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/182
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/182
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/182
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/182
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/182
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/182
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/182
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/182
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/182
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/182
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/182
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/182
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/182
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/182
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/182
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/182
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/182
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/182
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/182
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/182
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/182
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/182
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/182
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/182
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/182
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/182
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/182
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/182
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/182
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/182
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/182
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/182
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/182
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/182
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/182
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/182
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/182
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/182
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/182
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/182
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/182
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/182
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/182
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/182
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/182
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/182
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/182
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/182
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/182
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/182
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/182
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/182
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/182
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/182
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/182
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/182
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/182
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/182
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/182
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/182
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/182
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/182
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/182
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/182
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/182
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/182
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/182
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/182
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/182
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/182
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/182
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/182
Column: Importkinderen
67/182
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/182
Column: Het wordt beter
65/182
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/182
Column: Fucking mamafiets
63/182
Column: Ik ben een lafaard
62/182
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/182
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/182
Column: Krijsen om gebak
59/182
Column: Trauma's
58/182
Column: Twee kindjes
57/182
Column: Uit de hemel verschenen
56/182
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/182
Column: Het gangetje
54/182
Column: Daar word je hard van
53/182
Column: Dik maar gelukkig
52/182
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/182
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/182
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/182
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/182
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/182
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/182
Column: Lust ik niet!
45/182
Column: Van snurkenstein
44/182
Column: Liever een meisje
43/182
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/182
De uitgebluste moeder
41/182
Ouwe tang
40/182
De onderkin
39/182
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/182
De kinderverjaardag
37/182
Kotsen over de hoes
36/182
Blut
35/182
De leven
34/182
Moe
33/182
Fuck de symbiose
32/182
Met het broodmes spelen
31/182
Doorslapen
30/182
Een tweede adopteren
29/182
Tommie
28/182
Spijt
27/182
Geitenkaaslollytestikel
26/182
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/182
Kak
24/182
Koffie-tik in de boekenkast
23/182
De onschuldige gevangene
22/182
Trefbal
21/182
Rania
20/182
Billendoekjes en maïzena
19/182
Floep
18/182
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/182
Zo'n dag
16/182
Het schoolplein
15/182
Een sprongetje
14/182
Niets veranderd
13/182
De helm of niet de helm
12/182
Merci
11/182
Ziek kind
10/182
Op het consultatiebureau
9/182
De diva en de dronkenlap
8/182
Dag huis
7/182
Lekker genieten
6/182
Hondenravotplek
5/182
Mausoleum
4/182
Het universum der verloren objecten
3/182
Vriend K. op de koffie
2/182
Mag ik al bier?
1/182

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

22-4-2019 20:00
 

Ik heb een afspraak in een vreemde stad en omdat er geen vertraging is, ben ik een uur te vroeg. Er is kermis, vlakbij waar ik moet zijn. De zon schijnt, dus ik ga zitten op een bankje naast de botsauto’s. Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld, waar al het vermaak ontdaan lijkt van persoonlijkheid, totdat alleen de lichtjes, de muziek en de stemmen door de microfoons overblijven. Maar misschien ligt dat ook wel alleen aan mij, omdat ik zo’n ongemakkelijk kind was. Het is erg rustig bij de botsauto’s. Alleen een vader en een zoontje, met aan de rand de moeder die zwaait. Het jongetje wil eruit. Hij huilt. In zijn handen heeft hij een onwaarschijnlijk grote roze zuurstok.

Lees ook: Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'

Gisteren zei mijn moeder, terwijl ze naar de dochter keek die deed alsof de ouwe leunstoel een trampoline was: “Ach, is dat niet de fijnste tijd? Als je zo klein bent? Zo vrij en onbevangen? Zou je niet weer terug willen? Toen alles zo simpel was?”
Ik begreep niet wat ze nou bedoelde. Ik vond kindzijn juist vreselijk vermoeiend. Alles wat je wilde en niet mocht, alles wat er voor je bepaald werd. De doekjes voor het bloeden, de spruitjes die je in aantal van je leeftijd eten moet, de zuurstokken die je krijgt in de hoop dat je blij wordt. De schaamte die je steeds voelt terwijl je nooit precies weet waarom.

Ik begin het leven pas een beetje prettig te vinden sinds ik de vijfentwintig ben gepasseerd.

Als kind begreep ik nooit wat er aan de botsauto’s was. Ik dacht dat ik het misschien later leuk zou gaan vinden, als ik door een jongen gevraagd zou worden om mee in de botsauto’s te gaan. Die jongens die met hun meisje rondreden, met een arm losjes om haar heen, onderuitgezakt, alsof ze tijdens een woest gevaar hun vrouw beschermden alsof het hen niets deed.

De moeder zit aan de kant en kijkt. Af en toe zwaait ze en dan zwaait haar terug. Ze zijn nog jong. Misschien heeft die vader haar ooit ook losjes rondgereden. De vonken vallen van het plafond, ik ruik het rubber, die rare metalen vloer.

Ooit haalde ik wel tien van die goedkope knuffelbeesten uit een automaat waar je met een grijparm spullen uit een pak met piepschuim bolletjes kan vissen. Al gauw had ik aan elke vinger een lusje met daaraan het hoofd van het speelgoedbeest. Ik trok veel bekijks. Kinderen wezen, mensen maakten opmerkingen. Ik was alleen. Toen mijn geld op was liep ik gauw naar mijn fiets. Het was nogal een klus om ze allemaal mee te krijgen, af en toe viel er een speelgoedbeest op de grond. Ik schaamde me. Thuis zette ik de beesten naast mijn bed in de hoek van mijn kamer. Ik heb er een tijdje naar zitten kijken. Ik heb ze geen namen gegeven. Het waren er teveel. Mijn moeder heeft ze aan het einde van de zomer in de Zak van Max gestopt.

Lees ook: Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'

De man trekt de brullende jongen uit de botsauto’s. De moeder begint de zuurstok op te eten. Ze wijst naar dingen. Ik kijk op de klok en sta op. Godzijdank ben ik bijna veertig en kan ik nu gewoon gaan. Ik hoef hier geen tientjes meer in mijn eentje op te maken. Je zult zien dat de dochter later dol op de kermis is. Dat ze met de man in de botsauto’s wil. Gelukkig lijkt ze op hem. Vrij en onbezonnen.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.