Mama
Kak
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Mama
Column: Lust ik niet!
People
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
Mama
De onschuldige gevangene
People
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
People
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
Mama
Mausoleum
Mama
De onderkin
Mama
Column: Ik ben een lafaard
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
People
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
People
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
Mama
Column: Daar word je hard van
People
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
Mama
Spijt
Mama
Ouwe tang
Mama
De helm of niet de helm
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
People
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
Mama
Een tweede adopteren
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
People

Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'

Bekijk meer
(105/131)
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/131
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/131
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/131
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/131
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/131
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/131
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/131
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/131
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/131
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/131
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/131
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/131
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/131
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/131
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/131
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/131
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/131
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/131
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/131
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/131
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/131
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/131
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/131
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/131
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/131
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/131
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/131
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/131
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/131
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/131
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/131
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/131
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/131
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/131
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/131
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/131
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/131
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/131
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/131
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/131
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/131
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/131
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/131
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/131
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/131
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/131
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/131
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/131
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/131
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/131
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/131
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/131
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/131
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/131
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/131
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/131
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/131
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/131
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/131
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/131
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/131
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/131
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/131
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/131
Column: Importkinderen
67/131
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/131
Column: Het wordt beter
65/131
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/131
Column: Fucking mamafiets
63/131
Column: Ik ben een lafaard
62/131
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/131
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/131
Column: Krijsen om gebak
59/131
Column: Trauma's
58/131
Column: Twee kindjes
57/131
Column: Uit de hemel verschenen
56/131
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/131
Column: Het gangetje
54/131
Column: Daar word je hard van
53/131
Column: Dik maar gelukkig
52/131
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/131
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/131
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/131
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/131
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/131
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/131
Column: Lust ik niet!
45/131
Column: Van snurkenstein
44/131
Column: Liever een meisje
43/131
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/131
De uitgebluste moeder
41/131
Ouwe tang
40/131
De onderkin
39/131
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/131
De kinderverjaardag
37/131
Kotsen over de hoes
36/131
Blut
35/131
De leven
34/131
Moe
33/131
Fuck de symbiose
32/131
Met het broodmes spelen
31/131
Doorslapen
30/131
Een tweede adopteren
29/131
Tommie
28/131
Spijt
27/131
Geitenkaaslollytestikel
26/131
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/131
Kak
24/131
Koffie-tik in de boekenkast
23/131
De onschuldige gevangene
22/131
Trefbal
21/131
Rania
20/131
Billendoekjes en maïzena
19/131
Floep
18/131
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/131
Zo'n dag
16/131
Het schoolplein
15/131
Een sprongetje
14/131
Niets veranderd
13/131
De helm of niet de helm
12/131
Merci
11/131
Ziek kind
10/131
Op het consultatiebureau
9/131
De diva en de dronkenlap
8/131
Dag huis
7/131
Lekker genieten
6/131
Hondenravotplek
5/131
Mausoleum
4/131
Het universum der verloren objecten
3/131
Vriend K. op de koffie
2/131
Mag ik al bier?
1/131

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

22-4-2019 20:00
 

Ik heb een afspraak in een vreemde stad en omdat er geen vertraging is, ben ik een uur te vroeg. Er is kermis, vlakbij waar ik moet zijn. De zon schijnt, dus ik ga zitten op een bankje naast de botsauto’s. Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld, waar al het vermaak ontdaan lijkt van persoonlijkheid, totdat alleen de lichtjes, de muziek en de stemmen door de microfoons overblijven. Maar misschien ligt dat ook wel alleen aan mij, omdat ik zo’n ongemakkelijk kind was. Het is erg rustig bij de botsauto’s. Alleen een vader en een zoontje, met aan de rand de moeder die zwaait. Het jongetje wil eruit. Hij huilt. In zijn handen heeft hij een onwaarschijnlijk grote roze zuurstok.

Lees ook: Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'

Gisteren zei mijn moeder, terwijl ze naar de dochter keek die deed alsof de ouwe leunstoel een trampoline was: “Ach, is dat niet de fijnste tijd? Als je zo klein bent? Zo vrij en onbevangen? Zou je niet weer terug willen? Toen alles zo simpel was?”
Ik begreep niet wat ze nou bedoelde. Ik vond kindzijn juist vreselijk vermoeiend. Alles wat je wilde en niet mocht, alles wat er voor je bepaald werd. De doekjes voor het bloeden, de spruitjes die je in aantal van je leeftijd eten moet, de zuurstokken die je krijgt in de hoop dat je blij wordt. De schaamte die je steeds voelt terwijl je nooit precies weet waarom.

Ik begin het leven pas een beetje prettig te vinden sinds ik de vijfentwintig ben gepasseerd.

Als kind begreep ik nooit wat er aan de botsauto’s was. Ik dacht dat ik het misschien later leuk zou gaan vinden, als ik door een jongen gevraagd zou worden om mee in de botsauto’s te gaan. Die jongens die met hun meisje rondreden, met een arm losjes om haar heen, onderuitgezakt, alsof ze tijdens een woest gevaar hun vrouw beschermden alsof het hen niets deed.

De moeder zit aan de kant en kijkt. Af en toe zwaait ze en dan zwaait haar terug. Ze zijn nog jong. Misschien heeft die vader haar ooit ook losjes rondgereden. De vonken vallen van het plafond, ik ruik het rubber, die rare metalen vloer.

Ooit haalde ik wel tien van die goedkope knuffelbeesten uit een automaat waar je met een grijparm spullen uit een pak met piepschuim bolletjes kan vissen. Al gauw had ik aan elke vinger een lusje met daaraan het hoofd van het speelgoedbeest. Ik trok veel bekijks. Kinderen wezen, mensen maakten opmerkingen. Ik was alleen. Toen mijn geld op was liep ik gauw naar mijn fiets. Het was nogal een klus om ze allemaal mee te krijgen, af en toe viel er een speelgoedbeest op de grond. Ik schaamde me. Thuis zette ik de beesten naast mijn bed in de hoek van mijn kamer. Ik heb er een tijdje naar zitten kijken. Ik heb ze geen namen gegeven. Het waren er teveel. Mijn moeder heeft ze aan het einde van de zomer in de Zak van Max gestopt.

Lees ook: Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'

De man trekt de brullende jongen uit de botsauto’s. De moeder begint de zuurstok op te eten. Ze wijst naar dingen. Ik kijk op de klok en sta op. Godzijdank ben ik bijna veertig en kan ik nu gewoon gaan. Ik hoef hier geen tientjes meer in mijn eentje op te maken. Je zult zien dat de dochter later dol op de kermis is. Dat ze met de man in de botsauto’s wil. Gelukkig lijkt ze op hem. Vrij en onbezonnen.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.