Mama
Column: Lust ik niet!
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
Mama
Kak
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Spijt
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
De helm of niet de helm
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Floep
Mama
Doorslapen
Mama
Column: Van snurkenstein
People
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
Mama
Column: Dik maar gelukkig
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Mausoleum
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
People

Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'

Bekijk meer
(88/97)
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/97
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/97
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/97
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/97
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/97
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/97
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/97
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/97
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/97
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/97
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/97
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/97
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/97
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/97
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/97
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/97
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/97
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/97
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/97
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/97
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/97
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/97
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/97
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/97
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/97
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/97
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/97
Column: Importkinderen
70/97
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/97
Column: JA-HAAAAAAAA
68/97
Column: Het wordt beter
67/97
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/97
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/97
Column: Fucking mamafiets
64/97
Column: Ik ben een lafaard
63/97
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/97
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/97
Column: Krijsen om gebak
60/97
Column: Trauma's
59/97
Column: Twee kindjes
58/97
Column: Uit de hemel verschenen
57/97
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/97
Column: Het gangetje
55/97
Column: Daar word je hard van
54/97
Column: Dik maar gelukkig
53/97
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/97
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/97
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/97
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/97
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/97
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/97
Column: Lust ik niet!
46/97
Column: Van snurkenstein
45/97
Column: Liever een meisje
44/97
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/97
De uitgebluste moeder
42/97
Ouwe tang
41/97
De onderkin
40/97
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/97
De kinderverjaardag
38/97
Kotsen over de hoes
37/97
Blut
36/97
De leven
35/97
Moe
34/97
Fuck de symbiose
33/97
Met het broodmes spelen
32/97
Doorslapen
31/97
Een tweede adopteren
30/97
Tommie
29/97
Spijt
28/97
Geitenkaaslollytestikel
27/97
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/97
Kak
25/97
Koffie-tik in de boekenkast
24/97
De onschuldige gevangene
23/97
Trefbal
22/97
Rania
21/97
Billendoekjes en maïzena
20/97
Floep
19/97
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/97
Zo'n dag
17/97
Het schoolplein
16/97
Een sprongetje
15/97
Niets veranderd
14/97
De helm of niet de helm
13/97
Merci
12/97
Ziek kind
11/97
Op het consultatiebureau
10/97
De diva en de dronkenlap
9/97
Dag huis
8/97
Lekker genieten
7/97
Hondenravotplek
6/97
Mausoleum
5/97
Het universum der verloren objecten
4/97
Vriend K. op de koffie
3/97
Normaal
2/97
Mag ik al bier?
1/97

Hanneke Hendrix woont in de buurt van Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

12-11-2018 20:00
 

Het is zondagochtend vroeg. Of ja, nou vroeg: het is een tijdstip dat ik vroeger vroeg vond in het weekend. Tegenwoordig begint iedere dag om zeven uur, of het nu een dinsdagochtend is of nieuwjaarsdag, dat maakt niets uit. Zoals mijn vriendin N. vaak zegt: ‘Pas als je kinderen hebt, kun je om half acht ’s ochtends jezelf voor de dichte deur van de HEMA vinden, verbaasd dat die winkel nog niet open is terwijl jijzelf al twee uur op bent.’

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'

Terwijl ik naar mijn afspraak rijd, is de snelweg zo leeg dat ik bang ben dat ik in een apocalyptische horrorfilm ben beland. Eenmaal op de afspraak is het rumoerig en druk in het wegrestaurant. We beginnen te praten. Er gaat een opnameapparaat aan. We drinken koffie. De journalist vraagt dingen, want mijn derde boek komt bijna uit, al lijkt hij zich daar niet bewust van.

‘Maar goed, over je columns,’ begint de journalist. ‘Ik vroeg me af: vind je zelf nou ook niet dat het… Dat het… Ik bedoel: dat ze niet…’
De journalist denkt na. Ik knik bemoedigend.
‘Nou ja… Niet echt ergens over gaan?’
Ik denk even na.
‘Is dat een vraag?’ zeg ik.
‘Nou ja,’ zegt hij. ‘Ja.’
‘Die vraag snap ik niet.’
‘Nou ja, je columns gaan… Gaan zo over kleine dingen.’
‘Dus?’ vraag ik.
‘Nou ja… Is dat interessant?’ vraagt hij.
‘Vind jij dat interessant?’ vraag ik.
‘Nou ja,’ zegt hij. ‘Niet echt.’
‘Nou,’ zeg ik. ‘Als jij dat vindt, dan moet je dat opschrijven.’
Ineens vind ik het heel jammer dat ik niet meer over een totaal desolate snelweg rij of dat ik niet op moment van spreken voor een dichte HEMA sta.
De journalist moet lachen. Nee, nee, nee, zo laat hij zich niet om de tuin leiden.
Hij zegt: ‘Nee, ik vraag dat aan jou.’
‘Of ik vind dat mijn columns nergens over gaan?’
‘Ja,’ zegt hij.
‘Omdat ze over alledaagse dingen gaan?’ zeg ik.
‘Ja,’ zegt hij.
‘Nee,’ zeg ik.
‘Dus jij vindt niet dat het nergens over gaat?’ zegt hij.
‘Moet ik nou zeggen of ik mijn columns wel of niet ergens over vind gaan? Natuurlijk vind ik mijn columns ergens over gaan, anders zou ik ze niet schrijven!’
‘Ja,’ zegt hij. ‘Maar erg belangrijk is het niet.’
‘Aha!’ roep ik. ‘Ik snap al wat jij bedoelt. Wat je eigenlijk vraagt is: waarom schrijf je niet over klimaatverandering? Waarom neuzel jij over wat je hoort in de speeltuin?’
‘Ja!’ roept hij enthousiast.

Hij is goed bezig. Hij heeft me even voor het blok gezet.
‘Wat bedoel je? Dat ik met mijn dikke reet even lekker met een glas wijn en een wiel brie moet gaan zitten filosoferen over hoe het zou moeten of over hoe je klimaatneutraal moet leven, terwijl ik een houtkachel stook en in een diesel rij. Nee, dat is pas hypocriet.’
‘Maar jij hebt dus geen behoefte om over grotere zaken te schrijven?’ zegt hij.
‘Ik schrijf over grote zaken,’ zeg ik. ‘In mijn romans.’
‘O,’ zegt hij.

Het is even stil. Ik snap zijn irritatie ook wel. En ik snap ook waarom hij alleen een handjevol columns heeft gelezen. Dit is een haastklus die hem in de schoenen is geschoven, anders zat hij hier niet op zijn vrije zondag. Ik moet eigenlijk dankbaar zijn dat iemand deze tijd voor mij, lullig schrijfstertje dat alleen maar over kind’ren schrijven kan, heeft kunnen vrijmaken en er nota bene dan ook nog wat over gaat opschrijven.
‘Nou ja,’ zeg ik na een tijdje. ‘Ik heb een mok met een thermofoto waarop je, als je hete thee in die mok gooit, kunt zien welke gedeelten van de wereld overstromen als de opwarming van de aarde doorgaat. Daar zou ik ook een stukje over kunnen schrijven? Qua de opwarming van de aarde?’
Hij zegt niks. Daarna begint hij over mijn podcast. Hij betaalt wel de koffie. Dat dan weer wel.

Lees meer: Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop

Eenmaal weer huis zoek ik nog even de handleiding van de mok op. Er staat:
‘Show you care with a Climate Change Mug. It won't fix the problem, but it will illustrate it in a really cool way. You can drink your tea or coffee from a mug that says ‘I Love Kittens’ or you can help spread the message with this Climate Change Mug. Of course, not everyone wants to be reminded of planet-wide catastrophe during their afternoon coffee break. But if you're the type of person who confronts difficult issues even during your downtime, you should consider getting one.’
Mooi. Misschien moet ik er ook maar eens eentje naar die journalist opsturen.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.