Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
People
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Rania
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
Mama
Column: Twee kindjes
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Trefbal
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Floep
People
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
People
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: Lust ik niet!
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
People

Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'

Bekijk meer
(88/124)
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
124/124
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
123/124
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
122/124
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
121/124
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
120/124
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
119/124
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/124
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/124
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/124
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/124
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/124
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/124
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/124
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/124
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/124
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/124
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/124
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/124
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/124
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/124
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/124
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/124
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/124
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/124
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/124
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/124
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/124
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/124
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/124
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/124
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/124
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/124
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/124
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/124
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/124
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/124
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/124
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/124
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/124
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/124
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/124
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/124
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/124
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/124
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/124
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/124
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/124
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/124
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/124
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/124
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/124
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/124
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/124
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/124
Column: Importkinderen
70/124
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/124
Column: JA-HAAAAAAAA
68/124
Column: Het wordt beter
67/124
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/124
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/124
Column: Fucking mamafiets
64/124
Column: Ik ben een lafaard
63/124
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/124
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/124
Column: Krijsen om gebak
60/124
Column: Trauma's
59/124
Column: Twee kindjes
58/124
Column: Uit de hemel verschenen
57/124
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/124
Column: Het gangetje
55/124
Column: Daar word je hard van
54/124
Column: Dik maar gelukkig
53/124
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/124
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/124
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/124
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/124
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/124
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/124
Column: Lust ik niet!
46/124
Column: Van snurkenstein
45/124
Column: Liever een meisje
44/124
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/124
De uitgebluste moeder
42/124
Ouwe tang
41/124
De onderkin
40/124
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/124
De kinderverjaardag
38/124
Kotsen over de hoes
37/124
Blut
36/124
De leven
35/124
Moe
34/124
Fuck de symbiose
33/124
Met het broodmes spelen
32/124
Doorslapen
31/124
Een tweede adopteren
30/124
Tommie
29/124
Spijt
28/124
Geitenkaaslollytestikel
27/124
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/124
Kak
25/124
Koffie-tik in de boekenkast
24/124
De onschuldige gevangene
23/124
Trefbal
22/124
Rania
21/124
Billendoekjes en maïzena
20/124
Floep
19/124
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/124
Zo'n dag
17/124
Het schoolplein
16/124
Een sprongetje
15/124
Niets veranderd
14/124
De helm of niet de helm
13/124
Merci
12/124
Ziek kind
11/124
Op het consultatiebureau
10/124
De diva en de dronkenlap
9/124
Dag huis
8/124
Lekker genieten
7/124
Hondenravotplek
6/124
Mausoleum
5/124
Het universum der verloren objecten
4/124
Vriend K. op de koffie
3/124
Normaal
2/124
Mag ik al bier?
1/124

Hanneke Hendrix woont in de buurt van Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

12-11-2018 20:00
 

Het is zondagochtend vroeg. Of ja, nou vroeg: het is een tijdstip dat ik vroeger vroeg vond in het weekend. Tegenwoordig begint iedere dag om zeven uur, of het nu een dinsdagochtend is of nieuwjaarsdag, dat maakt niets uit. Zoals mijn vriendin N. vaak zegt: ‘Pas als je kinderen hebt, kun je om half acht ’s ochtends jezelf voor de dichte deur van de HEMA vinden, verbaasd dat die winkel nog niet open is terwijl jijzelf al twee uur op bent.’

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'

Terwijl ik naar mijn afspraak rijd, is de snelweg zo leeg dat ik bang ben dat ik in een apocalyptische horrorfilm ben beland. Eenmaal op de afspraak is het rumoerig en druk in het wegrestaurant. We beginnen te praten. Er gaat een opnameapparaat aan. We drinken koffie. De journalist vraagt dingen, want mijn derde boek komt bijna uit, al lijkt hij zich daar niet bewust van.

‘Maar goed, over je columns,’ begint de journalist. ‘Ik vroeg me af: vind je zelf nou ook niet dat het… Dat het… Ik bedoel: dat ze niet…’
De journalist denkt na. Ik knik bemoedigend.
‘Nou ja… Niet echt ergens over gaan?’
Ik denk even na.
‘Is dat een vraag?’ zeg ik.
‘Nou ja,’ zegt hij. ‘Ja.’
‘Die vraag snap ik niet.’
‘Nou ja, je columns gaan… Gaan zo over kleine dingen.’
‘Dus?’ vraag ik.
‘Nou ja… Is dat interessant?’ vraagt hij.
‘Vind jij dat interessant?’ vraag ik.
‘Nou ja,’ zegt hij. ‘Niet echt.’
‘Nou,’ zeg ik. ‘Als jij dat vindt, dan moet je dat opschrijven.’
Ineens vind ik het heel jammer dat ik niet meer over een totaal desolate snelweg rij of dat ik niet op moment van spreken voor een dichte HEMA sta.
De journalist moet lachen. Nee, nee, nee, zo laat hij zich niet om de tuin leiden.
Hij zegt: ‘Nee, ik vraag dat aan jou.’
‘Of ik vind dat mijn columns nergens over gaan?’
‘Ja,’ zegt hij.
‘Omdat ze over alledaagse dingen gaan?’ zeg ik.
‘Ja,’ zegt hij.
‘Nee,’ zeg ik.
‘Dus jij vindt niet dat het nergens over gaat?’ zegt hij.
‘Moet ik nou zeggen of ik mijn columns wel of niet ergens over vind gaan? Natuurlijk vind ik mijn columns ergens over gaan, anders zou ik ze niet schrijven!’
‘Ja,’ zegt hij. ‘Maar erg belangrijk is het niet.’
‘Aha!’ roep ik. ‘Ik snap al wat jij bedoelt. Wat je eigenlijk vraagt is: waarom schrijf je niet over klimaatverandering? Waarom neuzel jij over wat je hoort in de speeltuin?’
‘Ja!’ roept hij enthousiast.

Hij is goed bezig. Hij heeft me even voor het blok gezet.
‘Wat bedoel je? Dat ik met mijn dikke reet even lekker met een glas wijn en een wiel brie moet gaan zitten filosoferen over hoe het zou moeten of over hoe je klimaatneutraal moet leven, terwijl ik een houtkachel stook en in een diesel rij. Nee, dat is pas hypocriet.’
‘Maar jij hebt dus geen behoefte om over grotere zaken te schrijven?’ zegt hij.
‘Ik schrijf over grote zaken,’ zeg ik. ‘In mijn romans.’
‘O,’ zegt hij.

Het is even stil. Ik snap zijn irritatie ook wel. En ik snap ook waarom hij alleen een handjevol columns heeft gelezen. Dit is een haastklus die hem in de schoenen is geschoven, anders zat hij hier niet op zijn vrije zondag. Ik moet eigenlijk dankbaar zijn dat iemand deze tijd voor mij, lullig schrijfstertje dat alleen maar over kind’ren schrijven kan, heeft kunnen vrijmaken en er nota bene dan ook nog wat over gaat opschrijven.
‘Nou ja,’ zeg ik na een tijdje. ‘Ik heb een mok met een thermofoto waarop je, als je hete thee in die mok gooit, kunt zien welke gedeelten van de wereld overstromen als de opwarming van de aarde doorgaat. Daar zou ik ook een stukje over kunnen schrijven? Qua de opwarming van de aarde?’
Hij zegt niks. Daarna begint hij over mijn podcast. Hij betaalt wel de koffie. Dat dan weer wel.

Lees meer: Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop

Eenmaal weer huis zoek ik nog even de handleiding van de mok op. Er staat:
‘Show you care with a Climate Change Mug. It won't fix the problem, but it will illustrate it in a really cool way. You can drink your tea or coffee from a mug that says ‘I Love Kittens’ or you can help spread the message with this Climate Change Mug. Of course, not everyone wants to be reminded of planet-wide catastrophe during their afternoon coffee break. But if you're the type of person who confronts difficult issues even during your downtime, you should consider getting one.’
Mooi. Misschien moet ik er ook maar eens eentje naar die journalist opsturen.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.