Mama
Het schoolplein
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Column: Liever een meisje
People
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
Mama
Ouwe tang
People
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
Mama
Column: Importkinderen
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Dag huis
Mama
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Niets veranderd
Mama
Een sprongetje
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Daar word je hard van
People
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
People
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
People

Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'

Bekijk meer
(92/124)
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
124/124
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
123/124
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
122/124
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
121/124
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
120/124
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
119/124
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/124
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/124
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/124
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/124
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/124
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/124
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/124
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/124
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/124
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/124
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/124
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/124
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/124
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/124
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/124
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/124
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/124
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/124
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/124
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/124
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/124
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/124
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/124
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/124
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/124
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/124
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/124
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/124
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/124
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/124
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/124
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/124
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/124
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/124
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/124
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/124
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/124
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/124
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/124
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/124
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/124
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/124
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/124
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/124
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/124
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/124
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/124
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/124
Column: Importkinderen
70/124
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/124
Column: JA-HAAAAAAAA
68/124
Column: Het wordt beter
67/124
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/124
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/124
Column: Fucking mamafiets
64/124
Column: Ik ben een lafaard
63/124
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/124
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/124
Column: Krijsen om gebak
60/124
Column: Trauma's
59/124
Column: Twee kindjes
58/124
Column: Uit de hemel verschenen
57/124
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/124
Column: Het gangetje
55/124
Column: Daar word je hard van
54/124
Column: Dik maar gelukkig
53/124
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/124
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/124
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/124
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/124
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/124
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/124
Column: Lust ik niet!
46/124
Column: Van snurkenstein
45/124
Column: Liever een meisje
44/124
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/124
De uitgebluste moeder
42/124
Ouwe tang
41/124
De onderkin
40/124
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/124
De kinderverjaardag
38/124
Kotsen over de hoes
37/124
Blut
36/124
De leven
35/124
Moe
34/124
Fuck de symbiose
33/124
Met het broodmes spelen
32/124
Doorslapen
31/124
Een tweede adopteren
30/124
Tommie
29/124
Spijt
28/124
Geitenkaaslollytestikel
27/124
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/124
Kak
25/124
Koffie-tik in de boekenkast
24/124
De onschuldige gevangene
23/124
Trefbal
22/124
Rania
21/124
Billendoekjes en maïzena
20/124
Floep
19/124
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/124
Zo'n dag
17/124
Het schoolplein
16/124
Een sprongetje
15/124
Niets veranderd
14/124
De helm of niet de helm
13/124
Merci
12/124
Ziek kind
11/124
Op het consultatiebureau
10/124
De diva en de dronkenlap
9/124
Dag huis
8/124
Lekker genieten
7/124
Hondenravotplek
6/124
Mausoleum
5/124
Het universum der verloren objecten
4/124
Vriend K. op de koffie
3/124
Normaal
2/124
Mag ik al bier?
1/124

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

10-12-2018 20:00
 

In de geheel in beton opgetrokken kerk waar de fotoshoot is gepland, blijkt een kinderspeelparadijs gevestigd te zijn. Het is nog rustig binnen als ik probeer het kinderhek open te krijgen. Ik pruttel tegen iemand van de productie aan de andere kant dat ik kinderhekjes nooit open krijg, tot een mevrouw achter een balie vol snoep op een knopje drukt en ik door het hek naar binnen val.
‘Magnetisme,’ zeg ik. ‘Dat kan natuurlijk ook.’
De mevrouw achter de balie lacht niet. Ik geef haar geen ongelijk. Wij komen alleen voor een paar uur foto’s. Zij moet nog de hele dag.
‘Dit is de hel,’ zeg ik tegen de fotograaf als we naar het toilet lopen.
‘We dachten: we beginnen vroeg. Dan is het nog niet druk.’
‘Kinderen zijn om zeven uur wakker,’ zeg ik angstig.
‘Alles komt goed,’ zegt ze. ‘Ik laat je zo wel zien wat we willen doen.’
De koffie blijkt erg goed. Toen ik ooit in Nijmegen voor een toneelproject in een indoor speelparadijs moest zijn kreeg ik Senseo. Lang leve Amsterdam.

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'

Aan tafels zitten vermoeide ouders op hun telefoon te kijken. Ik zit geschminkt, gekapt en gestyled midden tussen de speeltoestellen op zachte blokken. Iemand van de productie heeft de onzalige taak om steeds peuters uit het frame te schuiven. Een spelletjesautomaat speelt onophoudelijk hetzelfde deuntje. Tijdens het wachten kijk ik naar de ouders. Sommigen zijn duidelijk geërgerd dat ze geld hebben betaald en nu nóg tegen hun kinderen moeten roepen dat ze ergens niet aan mogen komen. ‘Nu even niet bij die mevrouw in de rare kleren in de buurt komen!’ Andere ouders lopen dan maar ergens anders heen.

Het speelparadijs blijkt immens. Ik vind het zo wonderlijk dat alle ouders ongeveer mijn leeftijd hebben. Ik ben de doelgroep hier. Van sommigen kun je zien dat ze vroeger de getapte en populaire mensen waren in de kroeg of in de club, maar in het indoor speelparadijs is iedereen gelijk. Alle glamour is weggehaald. Ik snap ook wel waarom iedereen zich aan me ergert. Ik ben één van hen, maar ik zit te doen alsof ik een model ben. Maar ik ben helemaal geen model. Pas liep ik door een winkel en toen zag ik mezelf in de spiegel, alleen had ik niet meteen door dat ik mezelf in de spiegel zag. En ik dacht: god, staat er weer zo’n King Louie-wijf in de weg.
Was ik het zelf.

De groep die overigens écht uit de toon valt is die van De Oppas-Ouders. Ouders die hun kind het merendeel van de tijd uitbesteden aan wie dan ook en dan ineens, als ze het kind wel hebben, doen alsof alles leuk moet zijn. Je pikt ze er zó uit. Ze praten altijd met een zijig stemmetje: ‘Ja, leuk hè? Lekker in de supermarkt. Moet je eens kijken wat een mooie kleuren. Is dat niet leuk? Zal ik even lekker gek doen? Lekker door het gangpad racen?’ De Gewone Ouders-Ouders praten zo niet.  
Die roepen: ‘BLIJF MET JE TENGELS VAN DIE SPULLEN AF! HOE VAAK MOET IK HET NOG ZEGGEN? NEE, JE KRIJGT GEEN SNOEP, JE HEBT ZAT SNOEP THUIS EN JE WOU NET JE BOTERHAM NIET OPETEN DUS JE KUNT FLUITEN NAAR DIE ZAK HARIBO EN NOU NETJES DOEN ANDERS PROP IK JE HIER IN DE KINDERSTOEL VAN HET WINKELWAGENTJE!’
Ook hier lopen er een paar rond. Positief. Uitgerust. Zonder kort lontje.

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'

Als we klaar zijn trek ik mijn zwarte kleren weer aan. In mijn ouwe diesel race ik terug naar huis. Ik haal mijn dochter wat vroeger van het KDV. Het hoost, maar we trekken regenpakken aan en gaan naar het bos. Naar buiten. Frisse lucht. Rondrennen en met takken op bomen slaan. Waar er niemand is die nadenkt over glamour of koffie of de hel.



Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.