Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Trefbal
Mama
Ziek kind
Mama
De leven
Mama
Column: Krijsen om gebak
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Mama
Column: Trauma's
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Doorslapen
Mama
Moe
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
Tommie
Mama
Blut
Mama
Normaal
Mama
Column: Wat te doen met de zuigeling?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
People

Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'

Bekijk meer
(92/102)
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/102
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/102
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/102
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/102
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/102
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/102
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/102
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/102
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/102
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/102
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/102
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/102
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/102
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/102
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/102
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/102
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/102
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/102
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/102
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/102
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/102
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/102
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/102
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/102
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/102
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/102
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/102
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/102
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/102
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/102
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/102
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/102
Column: Importkinderen
70/102
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/102
Column: JA-HAAAAAAAA
68/102
Column: Het wordt beter
67/102
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/102
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/102
Column: Fucking mamafiets
64/102
Column: Ik ben een lafaard
63/102
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/102
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/102
Column: Krijsen om gebak
60/102
Column: Trauma's
59/102
Column: Twee kindjes
58/102
Column: Uit de hemel verschenen
57/102
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/102
Column: Het gangetje
55/102
Column: Daar word je hard van
54/102
Column: Dik maar gelukkig
53/102
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/102
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/102
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/102
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/102
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/102
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/102
Column: Lust ik niet!
46/102
Column: Van snurkenstein
45/102
Column: Liever een meisje
44/102
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/102
De uitgebluste moeder
42/102
Ouwe tang
41/102
De onderkin
40/102
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/102
De kinderverjaardag
38/102
Kotsen over de hoes
37/102
Blut
36/102
De leven
35/102
Moe
34/102
Fuck de symbiose
33/102
Met het broodmes spelen
32/102
Doorslapen
31/102
Een tweede adopteren
30/102
Tommie
29/102
Spijt
28/102
Geitenkaaslollytestikel
27/102
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/102
Kak
25/102
Koffie-tik in de boekenkast
24/102
De onschuldige gevangene
23/102
Trefbal
22/102
Rania
21/102
Billendoekjes en maïzena
20/102
Floep
19/102
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/102
Zo'n dag
17/102
Het schoolplein
16/102
Een sprongetje
15/102
Niets veranderd
14/102
De helm of niet de helm
13/102
Merci
12/102
Ziek kind
11/102
Op het consultatiebureau
10/102
De diva en de dronkenlap
9/102
Dag huis
8/102
Lekker genieten
7/102
Hondenravotplek
6/102
Mausoleum
5/102
Het universum der verloren objecten
4/102
Vriend K. op de koffie
3/102
Normaal
2/102
Mag ik al bier?
1/102

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

10-12-2018 20:00
 

In de geheel in beton opgetrokken kerk waar de fotoshoot is gepland, blijkt een kinderspeelparadijs gevestigd te zijn. Het is nog rustig binnen als ik probeer het kinderhek open te krijgen. Ik pruttel tegen iemand van de productie aan de andere kant dat ik kinderhekjes nooit open krijg, tot een mevrouw achter een balie vol snoep op een knopje drukt en ik door het hek naar binnen val.
‘Magnetisme,’ zeg ik. ‘Dat kan natuurlijk ook.’
De mevrouw achter de balie lacht niet. Ik geef haar geen ongelijk. Wij komen alleen voor een paar uur foto’s. Zij moet nog de hele dag.
‘Dit is de hel,’ zeg ik tegen de fotograaf als we naar het toilet lopen.
‘We dachten: we beginnen vroeg. Dan is het nog niet druk.’
‘Kinderen zijn om zeven uur wakker,’ zeg ik angstig.
‘Alles komt goed,’ zegt ze. ‘Ik laat je zo wel zien wat we willen doen.’
De koffie blijkt erg goed. Toen ik ooit in Nijmegen voor een toneelproject in een indoor speelparadijs moest zijn kreeg ik Senseo. Lang leve Amsterdam.

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'

Aan tafels zitten vermoeide ouders op hun telefoon te kijken. Ik zit geschminkt, gekapt en gestyled midden tussen de speeltoestellen op zachte blokken. Iemand van de productie heeft de onzalige taak om steeds peuters uit het frame te schuiven. Een spelletjesautomaat speelt onophoudelijk hetzelfde deuntje. Tijdens het wachten kijk ik naar de ouders. Sommigen zijn duidelijk geërgerd dat ze geld hebben betaald en nu nóg tegen hun kinderen moeten roepen dat ze ergens niet aan mogen komen. ‘Nu even niet bij die mevrouw in de rare kleren in de buurt komen!’ Andere ouders lopen dan maar ergens anders heen.

Het speelparadijs blijkt immens. Ik vind het zo wonderlijk dat alle ouders ongeveer mijn leeftijd hebben. Ik ben de doelgroep hier. Van sommigen kun je zien dat ze vroeger de getapte en populaire mensen waren in de kroeg of in de club, maar in het indoor speelparadijs is iedereen gelijk. Alle glamour is weggehaald. Ik snap ook wel waarom iedereen zich aan me ergert. Ik ben één van hen, maar ik zit te doen alsof ik een model ben. Maar ik ben helemaal geen model. Pas liep ik door een winkel en toen zag ik mezelf in de spiegel, alleen had ik niet meteen door dat ik mezelf in de spiegel zag. En ik dacht: god, staat er weer zo’n King Louie-wijf in de weg.
Was ik het zelf.

De groep die overigens écht uit de toon valt is die van De Oppas-Ouders. Ouders die hun kind het merendeel van de tijd uitbesteden aan wie dan ook en dan ineens, als ze het kind wel hebben, doen alsof alles leuk moet zijn. Je pikt ze er zó uit. Ze praten altijd met een zijig stemmetje: ‘Ja, leuk hè? Lekker in de supermarkt. Moet je eens kijken wat een mooie kleuren. Is dat niet leuk? Zal ik even lekker gek doen? Lekker door het gangpad racen?’ De Gewone Ouders-Ouders praten zo niet.  
Die roepen: ‘BLIJF MET JE TENGELS VAN DIE SPULLEN AF! HOE VAAK MOET IK HET NOG ZEGGEN? NEE, JE KRIJGT GEEN SNOEP, JE HEBT ZAT SNOEP THUIS EN JE WOU NET JE BOTERHAM NIET OPETEN DUS JE KUNT FLUITEN NAAR DIE ZAK HARIBO EN NOU NETJES DOEN ANDERS PROP IK JE HIER IN DE KINDERSTOEL VAN HET WINKELWAGENTJE!’
Ook hier lopen er een paar rond. Positief. Uitgerust. Zonder kort lontje.

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'

Als we klaar zijn trek ik mijn zwarte kleren weer aan. In mijn ouwe diesel race ik terug naar huis. Ik haal mijn dochter wat vroeger van het KDV. Het hoost, maar we trekken regenpakken aan en gaan naar het bos. Naar buiten. Frisse lucht. Rondrennen en met takken op bomen slaan. Waar er niemand is die nadenkt over glamour of koffie of de hel.



Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.