People
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
Mama
Normaal
Mama
De uitgebluste moeder
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Doorslapen
People
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
Mama
Spijt
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Tommie
People
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
Mama
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
Mama
De kinderverjaardag
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Rania
Mama
Dag huis
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
People

Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'

Bekijk meer
(121/125)
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
125/125
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
124/125
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
123/125
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
122/125
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
121/125
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
120/125
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
119/125
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
118/125
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
117/125
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
116/125
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
115/125
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
114/125
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
113/125
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
112/125
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
111/125
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
110/125
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
109/125
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
108/125
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
107/125
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
106/125
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
105/125
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
104/125
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
103/125
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
102/125
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
101/125
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
100/125
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
99/125
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
98/125
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
97/125
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
96/125
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
95/125
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
94/125
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
93/125
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
92/125
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
91/125
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
90/125
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
89/125
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
88/125
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
87/125
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/125
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/125
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/125
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/125
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/125
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/125
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/125
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/125
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/125
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/125
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/125
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/125
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/125
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/125
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/125
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/125
Column: Importkinderen
70/125
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/125
Column: JA-HAAAAAAAA
68/125
Column: Het wordt beter
67/125
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/125
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/125
Column: Fucking mamafiets
64/125
Column: Ik ben een lafaard
63/125
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/125
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/125
Column: Krijsen om gebak
60/125
Column: Trauma's
59/125
Column: Twee kindjes
58/125
Column: Uit de hemel verschenen
57/125
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/125
Column: Het gangetje
55/125
Column: Daar word je hard van
54/125
Column: Dik maar gelukkig
53/125
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/125
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/125
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/125
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/125
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/125
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/125
Column: Lust ik niet!
46/125
Column: Van snurkenstein
45/125
Column: Liever een meisje
44/125
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/125
De uitgebluste moeder
42/125
Ouwe tang
41/125
De onderkin
40/125
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/125
De kinderverjaardag
38/125
Kotsen over de hoes
37/125
Blut
36/125
De leven
35/125
Moe
34/125
Fuck de symbiose
33/125
Met het broodmes spelen
32/125
Doorslapen
31/125
Een tweede adopteren
30/125
Tommie
29/125
Spijt
28/125
Geitenkaaslollytestikel
27/125
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/125
Kak
25/125
Koffie-tik in de boekenkast
24/125
De onschuldige gevangene
23/125
Trefbal
22/125
Rania
21/125
Billendoekjes en maïzena
20/125
Floep
19/125
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/125
Zo'n dag
17/125
Het schoolplein
16/125
Een sprongetje
15/125
Niets veranderd
14/125
De helm of niet de helm
13/125
Merci
12/125
Ziek kind
11/125
Op het consultatiebureau
10/125
De diva en de dronkenlap
9/125
Dag huis
8/125
Lekker genieten
7/125
Hondenravotplek
6/125
Mausoleum
5/125
Het universum der verloren objecten
4/125
Vriend K. op de koffie
3/125
Normaal
2/125
Mag ik al bier?
1/125

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind. Ze bracht drie romans uit en zwoer daarna dat ze nooit meer een boek zou schrijven. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus tekende ze onlangs een nieuw contract bij Das Mag Uitgevers. Verder geeft ze ook nog les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt ze hoorspelen voor de radio, maar is ze niet per se gek op grindbakken.

24-6-2019 20:00
 

Als ik door het centrum van het grotere dorp dat vlakbij mijn minidorp loop, word ik ingehaald door een kakvrouw met een kind van de leeftijd van de dochter. Ik hoor ze al van verre aankomen. Of ja, ik hoor de moeder van het kind eerst, die om de paar stappen een commando naar haar dochter roept op een hoge schoolse toon, met veel valse lucht, alsof ze iemand met een blinddoek door een doolhof moet loodsen. Maar haar dochter heeft helemaal geen blinddoek om. Ze zit gewoon als een normale peuter op een kleine driewieler. Te fietsen en niets te zeggen.

Lees ook: Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'

Ik moet denken aan wat mijn goeie kennis W. ooit zei. Hij is striptekenaar en staat vaak op beurzen zijn spullen te verkopen. Hij zei: 'Weet je wat mij wel eens opvalt? Dat mensen soms alleen hun kinderen corrigeren omdat ze graag willen dat iemand ziet hoe goed ze dat doen: het ouderschap. Dat ze mij aankijken terwijl ze iets heel strengs tegen hun kind zeggen, in de hoop dat ik dan bemoedigend knik of een bevestiging geef in dat ze goed bezig zijn. Nou, ik doe daar dus niet aan mee.'

Eenmaal in de HEMA blijk ik de moeder weer in mijn kielzog te hebben.
'Ja, ga maar rechtdoor. Rechtdoor. Rechtdoor. Helemaal tot aan de schappen. Helemaal tot aan de schappen. Helemaal tot aan de schappen.'
Haar stem is zo hooggepitcht dat buiten nog net niet de blaffende honden tegen het raam opspringen. Ze komen naast me te staan. Ik kijk naar de kleine speelgoedjes, of er iets bijzit voor op vakantie in de auto. Het meisje friemelt wat aan een prijslabeltje dat aan een ophangstok hangt.
'Nee. Nee. Afblijven, afblijven. Anders gaat het kapot, anders gaat het kapot.'

Even twijfel ik of het geen vrouw is, maar een Stepford Wife die vastgelopen is en alles twee keer moet zeggen. Het meisje houdt meteen op. Dan vraagt ze op zachte toon om een ijsje. De vrouw knielt neer.
'Wat hadden wij gezegd? Hadden we niet gezegd dat je niet mocht zeuren? Dat je niet zo flauw mocht doen? Nou? Nou? Hadden we dat niet afgesproken? Nou?'
Het meisje mompelt wat. Gewoon zachtjes, zoals peuters beteuterd kunnen praten.
'Nee. Nee,' zegt de vrouw, nog steeds op die hoge toon en met valse lucht, maar nu luider. Steeds even afgemeten en zakelijk, maar op een bepaalde manier heel kinderlijk, alsof iemand haar inderdaad moet beoordelen op het africhten van iets of iemand, een hond, een paard, een reiger. 'Nee, jij houdt NU op met zeuren. Ophouden met zeuren. Want wat gaan we anders niet doen? Nou? Nou? Dan krijg je geen?'
'IJsje,' fluistert het meisje.
'Goed zo. En we hadden het nog zo afgesproken. Zo. Zo gaan we een ijsje eten. Als jij niet zeurt.'
Het kind blijft staan. Ze beweegt niet. De moeder gaat door de schappen en praat door, laat zien wat er allemaal staat. Het kind zegt niks. Ik heb zin om stiekem in haar oor te zeggen dat haar moeder gek is, en niet zij. Dat haar moeder zeurt en flauw doet en niet zij. En dat ik heus wel zie dat het haar echt niet om dat ijsje gaat. En dat ze zoveel aan zo’n prijslabeltje mag friemelen wat ze wil. Ik wil zo graag iets zeggen, maar ik durf het niet. Ik zeg niks.
Ik draai me om en koop spullen.

Lees ook: Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'

’s Avonds vraagt de dochter of ze haar pasta met vis en roomsaus in haar glas water mag gooien en dan mag opdrinken. Dat mag normaal natuurlijk niet. Maar ik denk even na. De gordijnen zijn dicht. Er is verder niemand thuis. Ik hoef tegen niemand te doen alsof. Ik kijk de dochter aan. Die werpt een haar liefste glimlach.
'Ja hoor,' zeg ik. 'Kan mij het schelen.'
De dochter gooit haar eten in haar drinkglas, drinkt het op en eet daarna het glas met een vork leeg.
'Lekker?' vraag ik.
De dochter knikt. Ze krijgt een hele heel dikke kus.



Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.