Mama
Column: Wat te doen met de zuigeling?
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Niets veranderd
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Op het consultatiebureau
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
Mama
Doorslapen
People
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
People
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
People
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
People
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Kak
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
People

Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'

Bekijk meer
(116/150)
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
150/150
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
149/150
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
148/150
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
147/150
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
146/150
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/150
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/150
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/150
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/150
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/150
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/150
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/150
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/150
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/150
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/150
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/150
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/150
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/150
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/150
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/150
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/150
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/150
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/150
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/150
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/150
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/150
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/150
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/150
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/150
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/150
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/150
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/150
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/150
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/150
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/150
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/150
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/150
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/150
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/150
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/150
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/150
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/150
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/150
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/150
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/150
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/150
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/150
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/150
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/150
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/150
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/150
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/150
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/150
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/150
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/150
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/150
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/150
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/150
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/150
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/150
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/150
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/150
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/150
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/150
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/150
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/150
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/150
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/150
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/150
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/150
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/150
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/150
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/150
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/150
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/150
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/150
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/150
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/150
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/150
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/150
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/150
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/150
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/150
Column: Importkinderen
67/150
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/150
Column: Het wordt beter
65/150
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/150
Column: Fucking mamafiets
63/150
Column: Ik ben een lafaard
62/150
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/150
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/150
Column: Krijsen om gebak
59/150
Column: Trauma's
58/150
Column: Twee kindjes
57/150
Column: Uit de hemel verschenen
56/150
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/150
Column: Het gangetje
54/150
Column: Daar word je hard van
53/150
Column: Dik maar gelukkig
52/150
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/150
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/150
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/150
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/150
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/150
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/150
Column: Lust ik niet!
45/150
Column: Van snurkenstein
44/150
Column: Liever een meisje
43/150
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/150
De uitgebluste moeder
41/150
Ouwe tang
40/150
De onderkin
39/150
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/150
De kinderverjaardag
37/150
Kotsen over de hoes
36/150
Blut
35/150
De leven
34/150
Moe
33/150
Fuck de symbiose
32/150
Met het broodmes spelen
31/150
Doorslapen
30/150
Een tweede adopteren
29/150
Tommie
28/150
Spijt
27/150
Geitenkaaslollytestikel
26/150
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/150
Kak
24/150
Koffie-tik in de boekenkast
23/150
De onschuldige gevangene
22/150
Trefbal
21/150
Rania
20/150
Billendoekjes en maïzena
19/150
Floep
18/150
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/150
Zo'n dag
16/150
Het schoolplein
15/150
Een sprongetje
14/150
Niets veranderd
13/150
De helm of niet de helm
12/150
Merci
11/150
Ziek kind
10/150
Op het consultatiebureau
9/150
De diva en de dronkenlap
8/150
Dag huis
7/150
Lekker genieten
6/150
Hondenravotplek
5/150
Mausoleum
4/150
Het universum der verloren objecten
3/150
Vriend K. op de koffie
2/150
Mag ik al bier?
1/150

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind. Ze bracht drie romans uit en zwoer daarna dat ze nooit meer een boek zou schrijven. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus tekende ze onlangs een nieuw contract bij Das Mag Uitgevers. Verder geeft ze ook nog les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt ze hoorspelen voor de radio, maar is ze niet per se gek op grindbakken.

24-6-2019 20:00
 

Als ik door het centrum van het grotere dorp dat vlakbij mijn minidorp loop, word ik ingehaald door een kakvrouw met een kind van de leeftijd van de dochter. Ik hoor ze al van verre aankomen. Of ja, ik hoor de moeder van het kind eerst, die om de paar stappen een commando naar haar dochter roept op een hoge schoolse toon, met veel valse lucht, alsof ze iemand met een blinddoek door een doolhof moet loodsen. Maar haar dochter heeft helemaal geen blinddoek om. Ze zit gewoon als een normale peuter op een kleine driewieler. Te fietsen en niets te zeggen.

Lees ook: Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'

Ik moet denken aan wat mijn goeie kennis W. ooit zei. Hij is striptekenaar en staat vaak op beurzen zijn spullen te verkopen. Hij zei: 'Weet je wat mij wel eens opvalt? Dat mensen soms alleen hun kinderen corrigeren omdat ze graag willen dat iemand ziet hoe goed ze dat doen: het ouderschap. Dat ze mij aankijken terwijl ze iets heel strengs tegen hun kind zeggen, in de hoop dat ik dan bemoedigend knik of een bevestiging geef in dat ze goed bezig zijn. Nou, ik doe daar dus niet aan mee.'

Eenmaal in de HEMA blijk ik de moeder weer in mijn kielzog te hebben.
'Ja, ga maar rechtdoor. Rechtdoor. Rechtdoor. Helemaal tot aan de schappen. Helemaal tot aan de schappen. Helemaal tot aan de schappen.'
Haar stem is zo hooggepitcht dat buiten nog net niet de blaffende honden tegen het raam opspringen. Ze komen naast me te staan. Ik kijk naar de kleine speelgoedjes, of er iets bijzit voor op vakantie in de auto. Het meisje friemelt wat aan een prijslabeltje dat aan een ophangstok hangt.
'Nee. Nee. Afblijven, afblijven. Anders gaat het kapot, anders gaat het kapot.'

Even twijfel ik of het geen vrouw is, maar een Stepford Wife die vastgelopen is en alles twee keer moet zeggen. Het meisje houdt meteen op. Dan vraagt ze op zachte toon om een ijsje. De vrouw knielt neer.
'Wat hadden wij gezegd? Hadden we niet gezegd dat je niet mocht zeuren? Dat je niet zo flauw mocht doen? Nou? Nou? Hadden we dat niet afgesproken? Nou?'
Het meisje mompelt wat. Gewoon zachtjes, zoals peuters beteuterd kunnen praten.
'Nee. Nee,' zegt de vrouw, nog steeds op die hoge toon en met valse lucht, maar nu luider. Steeds even afgemeten en zakelijk, maar op een bepaalde manier heel kinderlijk, alsof iemand haar inderdaad moet beoordelen op het africhten van iets of iemand, een hond, een paard, een reiger. 'Nee, jij houdt NU op met zeuren. Ophouden met zeuren. Want wat gaan we anders niet doen? Nou? Nou? Dan krijg je geen?'
'IJsje,' fluistert het meisje.
'Goed zo. En we hadden het nog zo afgesproken. Zo. Zo gaan we een ijsje eten. Als jij niet zeurt.'
Het kind blijft staan. Ze beweegt niet. De moeder gaat door de schappen en praat door, laat zien wat er allemaal staat. Het kind zegt niks. Ik heb zin om stiekem in haar oor te zeggen dat haar moeder gek is, en niet zij. Dat haar moeder zeurt en flauw doet en niet zij. En dat ik heus wel zie dat het haar echt niet om dat ijsje gaat. En dat ze zoveel aan zo’n prijslabeltje mag friemelen wat ze wil. Ik wil zo graag iets zeggen, maar ik durf het niet. Ik zeg niks.
Ik draai me om en koop spullen.

Lees ook: Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'

’s Avonds vraagt de dochter of ze haar pasta met vis en roomsaus in haar glas water mag gooien en dan mag opdrinken. Dat mag normaal natuurlijk niet. Maar ik denk even na. De gordijnen zijn dicht. Er is verder niemand thuis. Ik hoef tegen niemand te doen alsof. Ik kijk de dochter aan. Die werpt een haar liefste glimlach.
'Ja hoor,' zeg ik. 'Kan mij het schelen.'
De dochter gooit haar eten in haar drinkglas, drinkt het op en eet daarna het glas met een vork leeg.
'Lekker?' vraag ik.
De dochter knikt. Ze krijgt een hele heel dikke kus.



Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.