Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
De kinderverjaardag
People
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
Hondenravotplek
Mama
Column: Trauma's
Mama
Zo'n dag
People
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
Mama
Doorslapen
People
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
Mama
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
Mama
Lekker genieten
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
People
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
People

Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'

Bekijk meer
(110/131)
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/131
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/131
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/131
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/131
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/131
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/131
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/131
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/131
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/131
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/131
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/131
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/131
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/131
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/131
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/131
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/131
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/131
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/131
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/131
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/131
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/131
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/131
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/131
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/131
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/131
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/131
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/131
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/131
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/131
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/131
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/131
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/131
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/131
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/131
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/131
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/131
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/131
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/131
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/131
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/131
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/131
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/131
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/131
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/131
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/131
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/131
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/131
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/131
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/131
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/131
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/131
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/131
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/131
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/131
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/131
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/131
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/131
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/131
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/131
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/131
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/131
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/131
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/131
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/131
Column: Importkinderen
67/131
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/131
Column: Het wordt beter
65/131
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/131
Column: Fucking mamafiets
63/131
Column: Ik ben een lafaard
62/131
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/131
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/131
Column: Krijsen om gebak
59/131
Column: Trauma's
58/131
Column: Twee kindjes
57/131
Column: Uit de hemel verschenen
56/131
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/131
Column: Het gangetje
54/131
Column: Daar word je hard van
53/131
Column: Dik maar gelukkig
52/131
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/131
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/131
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/131
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/131
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/131
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/131
Column: Lust ik niet!
45/131
Column: Van snurkenstein
44/131
Column: Liever een meisje
43/131
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/131
De uitgebluste moeder
41/131
Ouwe tang
40/131
De onderkin
39/131
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/131
De kinderverjaardag
37/131
Kotsen over de hoes
36/131
Blut
35/131
De leven
34/131
Moe
33/131
Fuck de symbiose
32/131
Met het broodmes spelen
31/131
Doorslapen
30/131
Een tweede adopteren
29/131
Tommie
28/131
Spijt
27/131
Geitenkaaslollytestikel
26/131
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/131
Kak
24/131
Koffie-tik in de boekenkast
23/131
De onschuldige gevangene
22/131
Trefbal
21/131
Rania
20/131
Billendoekjes en maïzena
19/131
Floep
18/131
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/131
Zo'n dag
16/131
Het schoolplein
15/131
Een sprongetje
14/131
Niets veranderd
13/131
De helm of niet de helm
12/131
Merci
11/131
Ziek kind
10/131
Op het consultatiebureau
9/131
De diva en de dronkenlap
8/131
Dag huis
7/131
Lekker genieten
6/131
Hondenravotplek
5/131
Mausoleum
4/131
Het universum der verloren objecten
3/131
Vriend K. op de koffie
2/131
Mag ik al bier?
1/131

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind. Ze bracht drie romans uit en zwoer daarna dat ze nooit meer een boek zou schrijven. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus tekende ze onlangs een nieuw contract bij Das Mag Uitgevers. Verder geeft ze ook nog les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is ze niet per se gek op grindbakken.

20-5-2019 20:00
 

'Ik woonde daar bij het zebrapad, daar bij die snackbar.'
'Hè? Bij de snackbar? Daar is toch helemaal geen zebrapad?'
'Jawel, hoor.'
Ik zit met G. in de kroeg en oud-collega H. is net binnengelopen. Hoe het kwam weet ik niet, maar ze hebben zojuist geconstateerd dat G. in de straat woont waar H. ooit ook woonde.
'Nee, ik ben daar vandaag nog gefietst. Daar is écht geen zebrapad.'
'Jawel, ik weet het zeker. Ik keek daarop uit. Ik keek heel vaak naar dat zebrapad.'
'Bij die ene snackbar? Met die man met die gekke haren?'
'Ja, daar!'
'Links naast de tapijtwinkel!'
'Ja!'
'Ja! Precies! Ligt daar een zebrapad? Goh…'

Lees ook: Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'

'Toch grappig,' zeg ik.
'Wat?' zegt G.
'Nou ja, dat dit is wat mensen doen. Dingen aan elkaar beschrijven, zonder dat dat echt nut heeft: ‘Waar woon jij? Bij toren? O, wat leuk, met die winkel met die gekke vazen? Links naast die kroeg waar altijd van die ouwe mannen zitten te paffen?’ Dat is wat mensen doen: dingen vertellen aan elkaar die tot op zekere hoogte evident zijn.'
Daarna is het even stil. Ik neem een slok van mijn bier.
'Waarom doen mensen dat eigenlijk?' zeg ik.
De mannen halen hun schouders op.

Het is spitsuur. Ik sta met potten en pannen te rammelen in de keuken, in de wetenschap dat als de man zo thuiskomt, ik er meteen vandoor moet voor een vergadering. Buiten speelt de dochter in het kippenhok slash speelhuis dat in de achtertuin staat. Het heeft een veranda waar ze met een laddertje op kan. De dochter zit een fase dat ze, als ze iets wil, gewoon net zolang mijn naam roept tot ik reageer. Het maakt niet uit hoe ik reageer, als ik maar reageer. Dan zegt ze als een plaat die blijft hangen: 'Mama mama mama mama mama mama.' Nu wil ze dat ik ook op de veranda kom liggen. Ik zeg steeds dat het niet kan. Dat ik moet koken. Ik lieg een beetje, want ik hoef alleen nog maar een lasagne in de oven te schuiven, maar de aflevering van Chambers op Netflix is te spannend.

Nadat ik haar al een tijdje hoor roepen, besluit ik toch maar even te gaan kijken.
'Ik heb een deken voor je,' zegt ze. Ze wijst op een witte fleecedeken.
Ik kijk. Het hele verandaatje ligt vol kussens.
'Ik moet koken,' zeg ik. 'En de tafel dekken.'
'Kom liggen. Mama mama mama mama mama mama.'
'Nee, dat kan echt niet.'
'Liggen,' zegt ze. 'Dekentje.'
'Het past niet,' zeg ik. 'Dit is niet voor grote mensen.'
Ze tilt een deken op. Er ligt een zeer comfortabel ogende schapenvacht onder, als matras.
'Kom nou,' zegt ze. 'Dekentje voor mama.'
Ik klim het trapje op en wurm mezelf op de veranda.

Lees ook: Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'

De wolken trekken voorbij. De dochter heeft me toegedekt en de kussens liggen heerlijk. Ik voel ineens hoe moe ik ben. De dochter kruipt naast me, onder haar eigen fleecedeken.
'Kijk mama,' zegt ze. 'Een boom.'
'O ja,' zeg ik.
'En daar: een duif.'
'O, inderdaad.'
Ze kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog.
'Kijk, mama: blauw.'
'O ja, dat klopt,' zeg ik.
'Ik ook blauw,' zegt ze. 'Hetzelfde.'
'Ja, jij hebt ook blauwe ogen. Dat klopt.'
'Papa heeft bruine.'
'Ja,' zeg ik. 'Ja.'
Ze vertelt. Gewoon wat ze ziet. Het plafond. Het huisje. De heg. De struik. Het gras. Een deken. Dat is dus wat mensen doen. Wijzen en vertellen. Zonder echt nut. Gewoon omdat het leuk is. En omdat ik zo, zo ontzettend lekker lig.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.