People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
People
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
People
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
People
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Van snurkenstein
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Mama
Ziek kind
Mama
Column: Importkinderen
Mama
Column: Dik maar gelukkig
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
People
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
Mama
Ouwe tang
Mama
Normaal
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
People

Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'

Bekijk meer
(115/125)
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
125/125
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
124/125
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
123/125
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
122/125
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
121/125
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
120/125
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
119/125
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
118/125
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
117/125
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
116/125
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
115/125
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
114/125
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
113/125
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
112/125
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
111/125
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
110/125
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
109/125
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
108/125
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
107/125
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
106/125
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
105/125
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
104/125
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
103/125
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
102/125
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
101/125
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
100/125
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
99/125
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
98/125
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
97/125
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
96/125
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
95/125
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
94/125
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
93/125
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
92/125
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
91/125
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
90/125
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
89/125
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
88/125
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
87/125
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/125
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/125
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/125
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/125
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/125
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/125
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/125
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/125
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/125
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/125
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/125
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/125
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/125
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/125
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/125
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/125
Column: Importkinderen
70/125
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/125
Column: JA-HAAAAAAAA
68/125
Column: Het wordt beter
67/125
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/125
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/125
Column: Fucking mamafiets
64/125
Column: Ik ben een lafaard
63/125
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/125
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/125
Column: Krijsen om gebak
60/125
Column: Trauma's
59/125
Column: Twee kindjes
58/125
Column: Uit de hemel verschenen
57/125
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/125
Column: Het gangetje
55/125
Column: Daar word je hard van
54/125
Column: Dik maar gelukkig
53/125
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/125
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/125
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/125
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/125
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/125
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/125
Column: Lust ik niet!
46/125
Column: Van snurkenstein
45/125
Column: Liever een meisje
44/125
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/125
De uitgebluste moeder
42/125
Ouwe tang
41/125
De onderkin
40/125
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/125
De kinderverjaardag
38/125
Kotsen over de hoes
37/125
Blut
36/125
De leven
35/125
Moe
34/125
Fuck de symbiose
33/125
Met het broodmes spelen
32/125
Doorslapen
31/125
Een tweede adopteren
30/125
Tommie
29/125
Spijt
28/125
Geitenkaaslollytestikel
27/125
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/125
Kak
25/125
Koffie-tik in de boekenkast
24/125
De onschuldige gevangene
23/125
Trefbal
22/125
Rania
21/125
Billendoekjes en maïzena
20/125
Floep
19/125
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/125
Zo'n dag
17/125
Het schoolplein
16/125
Een sprongetje
15/125
Niets veranderd
14/125
De helm of niet de helm
13/125
Merci
12/125
Ziek kind
11/125
Op het consultatiebureau
10/125
De diva en de dronkenlap
9/125
Dag huis
8/125
Lekker genieten
7/125
Hondenravotplek
6/125
Mausoleum
5/125
Het universum der verloren objecten
4/125
Vriend K. op de koffie
3/125
Normaal
2/125
Mag ik al bier?
1/125

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind. Ze bracht drie romans uit en zwoer daarna dat ze nooit meer een boek zou schrijven. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus tekende ze onlangs een nieuw contract bij Das Mag Uitgevers. Verder geeft ze ook nog les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is ze niet per se gek op grindbakken.

20-5-2019 20:00
 

'Ik woonde daar bij het zebrapad, daar bij die snackbar.'
'Hè? Bij de snackbar? Daar is toch helemaal geen zebrapad?'
'Jawel, hoor.'
Ik zit met G. in de kroeg en oud-collega H. is net binnengelopen. Hoe het kwam weet ik niet, maar ze hebben zojuist geconstateerd dat G. in de straat woont waar H. ooit ook woonde.
'Nee, ik ben daar vandaag nog gefietst. Daar is écht geen zebrapad.'
'Jawel, ik weet het zeker. Ik keek daarop uit. Ik keek heel vaak naar dat zebrapad.'
'Bij die ene snackbar? Met die man met die gekke haren?'
'Ja, daar!'
'Links naast de tapijtwinkel!'
'Ja!'
'Ja! Precies! Ligt daar een zebrapad? Goh…'

Lees ook: Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'

'Toch grappig,' zeg ik.
'Wat?' zegt G.
'Nou ja, dat dit is wat mensen doen. Dingen aan elkaar beschrijven, zonder dat dat echt nut heeft: ‘Waar woon jij? Bij toren? O, wat leuk, met die winkel met die gekke vazen? Links naast die kroeg waar altijd van die ouwe mannen zitten te paffen?’ Dat is wat mensen doen: dingen vertellen aan elkaar die tot op zekere hoogte evident zijn.'
Daarna is het even stil. Ik neem een slok van mijn bier.
'Waarom doen mensen dat eigenlijk?' zeg ik.
De mannen halen hun schouders op.

Het is spitsuur. Ik sta met potten en pannen te rammelen in de keuken, in de wetenschap dat als de man zo thuiskomt, ik er meteen vandoor moet voor een vergadering. Buiten speelt de dochter in het kippenhok slash speelhuis dat in de achtertuin staat. Het heeft een veranda waar ze met een laddertje op kan. De dochter zit een fase dat ze, als ze iets wil, gewoon net zolang mijn naam roept tot ik reageer. Het maakt niet uit hoe ik reageer, als ik maar reageer. Dan zegt ze als een plaat die blijft hangen: 'Mama mama mama mama mama mama.' Nu wil ze dat ik ook op de veranda kom liggen. Ik zeg steeds dat het niet kan. Dat ik moet koken. Ik lieg een beetje, want ik hoef alleen nog maar een lasagne in de oven te schuiven, maar de aflevering van Chambers op Netflix is te spannend.

Nadat ik haar al een tijdje hoor roepen, besluit ik toch maar even te gaan kijken.
'Ik heb een deken voor je,' zegt ze. Ze wijst op een witte fleecedeken.
Ik kijk. Het hele verandaatje ligt vol kussens.
'Ik moet koken,' zeg ik. 'En de tafel dekken.'
'Kom liggen. Mama mama mama mama mama mama.'
'Nee, dat kan echt niet.'
'Liggen,' zegt ze. 'Dekentje.'
'Het past niet,' zeg ik. 'Dit is niet voor grote mensen.'
Ze tilt een deken op. Er ligt een zeer comfortabel ogende schapenvacht onder, als matras.
'Kom nou,' zegt ze. 'Dekentje voor mama.'
Ik klim het trapje op en wurm mezelf op de veranda.

Lees ook: Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'

De wolken trekken voorbij. De dochter heeft me toegedekt en de kussens liggen heerlijk. Ik voel ineens hoe moe ik ben. De dochter kruipt naast me, onder haar eigen fleecedeken.
'Kijk mama,' zegt ze. 'Een boom.'
'O ja,' zeg ik.
'En daar: een duif.'
'O, inderdaad.'
Ze kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog.
'Kijk, mama: blauw.'
'O ja, dat klopt,' zeg ik.
'Ik ook blauw,' zegt ze. 'Hetzelfde.'
'Ja, jij hebt ook blauwe ogen. Dat klopt.'
'Papa heeft bruine.'
'Ja,' zeg ik. 'Ja.'
Ze vertelt. Gewoon wat ze ziet. Het plafond. Het huisje. De heg. De struik. Het gras. Een deken. Dat is dus wat mensen doen. Wijzen en vertellen. Zonder echt nut. Gewoon omdat het leuk is. En omdat ik zo, zo ontzettend lekker lig.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.