People
Georgina Verbaan: 'Ik heb veel te danken aan panfluitperuanen'
People
Georgina: 'In gedachten sproeiden spikkeltjes tbc door de ruimte'
People
Georgina: 'In de ban van de poes'
People
Georgina Verbaan: 'Ik heb de vreselijkste deurbel op aarde'
People
Georgina Verbaan: 'Pisang Ambon is a bitch'
People
Georgina Verbaan: 'Hoe weiger je een verhaal?'
People
Georgina: 'Maandagavond in een vol café. Ik hoopte op een leeg café'
People
Georgina Verbaan: Tegenstrijdige adviezen
People
Georgina Verbaan: ‘Het is natuurlijk maar een verhaal’
People
Georgina: 'De vroege jaren 90 zijn het laatste staartje vrijheid'
People
Georgina: 'Misschien is dit de maandagochtend der maandagochtenden'
People
Georgina: 'De selfiestick is een toverstok'
People
Cesar Majorana: Ik ben de mol in mijn eigen seizoen van Wie is de mol?
People
Malou Holshuijsen: Ammehoela
People
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
People
Gaia (deel 1): in therapie
Mama
Merci
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
People
Malou: 'De man stapt ook uit de metro. Pssst... hoor ik achter me'
People
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
People
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Georgina: 'Het lukt mij maar niet om normale dingen te regelen'
30-5-2019 20:00
 

‘Ma-ham, ik ver-véél me.’
Mijn dochter tekent met spuug poppetjes op het raam.
‘Zoek het blauwe autootje, weet je nog hoe hij eruitziet?’
‘Nee.’

Lees ook: Georgina: 'Maandagavond in een vol café. Ik hoopte op een leeg café'

Die Korte zit naast me in de auto op haar stoelverhoger. Omdat ze zo kort is. We rijden over een industrieterrein op zoek naar onze andere auto. Eigenlijk onze vorige auto, met dat verschil dat ik niet weet hoe je het verkopen van een auto aan zou moeten pakken en het ding dus nog in mijn bezit is. Op dit industrieterrein buiten de stad is parkeren gratis. Ik zoek het barrel omdat ik al weet-ik-hoeveel brieven van de RDW genegeerd heb en hij nu toch echt gekeurd moet worden.
‘Is het die, mama?’
Ze wijst met haar tekenvinger.
‘Is-ie blauw?’
‘Nee.’
‘Dan is het hem niet.’

Ik heb nog nooit een auto verkocht. Ik ben wel eerder een auto kwijt geweest. Ook een blauwe Smart. Die leek, toen een voormalig geliefde schaterlachend door mijn ongeopende post van jaren ging, bij een garage te moeten staan. Bij navraag vertelde de garagehouder dat hij Muis (zo heette die auto, maar zo noem ik al mijn auto’s) uiteindelijk maar verkocht had, omdat ik hem na een reparatie nooit meer was komen ophalen. Waarschijnlijk omdat ik bang voor de rekening was. (Die bleek achteraf best mee te vallen.) Maar na de verkoop kreeg ik dus nog geld van hém. Het was de enige brief in de vele zakken post die uit mijn vorige huis waren gehaald die mij geld opleverde.

Dat ‘vorige’ huis was overigens net zo ‘vorig’ als de auto die ik nu aan het zoeken ben omdat het nog wel in mijn bezit was. Ik kon het niet eens verkopen, want er lag beslag op. Maar dat wist ik toen nog niet, want ik had namelijk wel al een nieuw huis gekocht en was er dik tevreden over dat al mijn post nog op mijn oude adres terechtkwam. Het was in de tijd dat banken nog zonder aanzien des persoons, en een zekere mate van routine betrachtend, geld op je af smeten. ‘Een malle vrouw op links, hop, smijten jongens! Gewoon smijten dat geld. Daar op rechts een man in een te klein spijkerjasje! Gooien die handel! Gooi hem omver!’ Een rommelige tijd dus. Tegenwoordig heb ik de grote zaken iets beter geregeld.

‘Wat is dat?’
Die Korte wijst naar een groenige dot watten in het vakje van de deur.
‘Eh... Een banaan?’
‘Eww.’

Maar het lukt mij op een of andere manier nog steeds niet om normale dingen te regelen. Dingen die andere mensen zomaar doen. Zoals het terugbrengen van bibliotheekboeken, mensen bellen, mail lezen, de voordeur laten maken. Ik heb er ook een handje van om medische hulpmiddelen niet terug te brengen. Zo stond er nog een gehuurde kolf in mijn huis toen Die Korte al pizza at.

Lees ook: Georgina: 'Misschien is dit de maandagochtend der maandagochtenden'

‘Is dat hem, mam?’
Wel verdraaid.
‘Ja, jij wint.’
De auto staat scheef. Eén band is plat. De deur gaat niet open met de afstandsbediening, de accu zal wel leeg zijn. Op de bodem lijkt mos te groeien en er liggen twee krukken in. Ja, dit is onze auto.
‘Wat heb ik gewonnen?’
'Krukken.'


Deze column verscheen eerder in magazine &C 5, 2017. Lees hier meer columns van Georgina Verbaan.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.