Column
Malou: 'Het zou helemaal niet goed uitkomen als ik kanker krijg'
Hoe zit het met je identiteit als je niet weet wie je ouders zijn?
Thomas: 'Een bord terugsturen in een restaurant? Zou ik nóóit doen'
Column
Malou: 'Mevrouw, u dringt voor'
Actie
Win een feest-item uit de Femme9-collectie
Home
Presentatrice Fenna Ramos: 'Ik koop al mijn ondergoed in setjes'
Column
Thomas: 'Ik heb poep aan mijn vinger'
Actie
Win: 2x Bobbi Bucket Bag van O My Bag
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
Dit wil je zien: Ali B wordt geroast
Imitator Hilde: 'Van mensen hoor ik dat ik net als Tina Turner beweeg'
Fashion
Dit zijn ze: de mooiste feestjurken voor een nog mooiere prijs
Hoe bewaar je de lieve vrede als je het beter weet dan je ouders?
Actie
Win een MyHeritage DNA-kit om je roots te ontdekken
Interview
Art werd bruut overvallen: 'Ik steek je in de fik, zei hij'
Column
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
Column
Hanneke: 'Op zondag vangen we het varken dat we op maandag slachten'
Thomas: 'Mannen verkopen meer boeken dan vrouwen'
Malou: 'Een bloedmooie vrouw kijkt op en ik vind mijn jas acuut stom'
Newsflash
De danstalenten gingen de studio in met Igoné
Column
Chantal Janzen: 'Ik word vaak benaderd om geld over te maken'
Tim den Besten: 'Er zit altijd wel een deurwaarder achter me aan'
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
Als twee druppels: 'Mensen dachten dat ik de echte Lady Gaga was'
Column
Thomas: 'Ik wist niet dat je zó lang aan je piemel kon sjorren'
Carmen: 'We moeten allemaal vaker om loonsverhoging vragen'
Column
Malou: 'Ze hield zich aan alle regels, toch kreeg ze corona'
Ambassadeurs
&C Talent ambassadeur fotografie: Roger Neve
Column
Thomas: 'Ik wil dood, zegt ze'
Newsflash
Dit zijn ze: de &C Talent ambassadeurs
Column
Thomas: 'De medewerker zag dat ik een vrouw was die klonk als een man'
Meer bekijken
  1. Column
  2. › ›
  3. Thomas: 'Die kinderen komen nooit op bezoek in het verpleeghuis'
Column

Thomas: 'Die kinderen komen nooit op bezoek in het verpleeghuis'

Bekijk meer
(47/48)
Thomas: 'Kan mijn man vandaag weer niet op bezoek komen?'
48/48
Thomas: 'Die kinderen komen nooit op bezoek in het verpleeghuis'
47/48
Thomas: 'Je bent pas goed gelukt als niemand het ziet'
46/48
Thomas: 'Hij testte positief op corona, dagen later was het gebeurd'
45/48
Thomas: 'Toevallig zag een buurvrouw hem op de grond liggen'
44/48
Thomas: 'Alzheimer heeft een enorm gat in haar geheugen geslagen'
43/48
Thomas: 'De overgang naar de heren-wc was een cultuurshock'
42/48
Thomas: 'Ik keek naar zijn mond en dacht: die ga ik never zoenen'
41/48
Thomas: 'Ik wist meteen dat ik corona had'
40/48
Thomas: 'Canada? Ruw volk, allemaal buitenlanders'
39/48
Thomas: 'Ze gooide hete thee richting het gezicht van mijn collega'
38/48
Thomas: 'Ik heb poep aan mijn vinger'
37/48
Thomas: 'Ik wist niet dat je zó lang aan je piemel kon sjorren'
36/48
Thomas: 'Hij kan nauwelijks bewegen, dus ik takel hem uit zijn bed'
35/48
Thomas: 'Godsdienst ligt gevoelig, voor je het weet heb je ruzie'
34/48
Thomas: 'Ze schrokt de boterham zonder handen naar binnen'
33/48
Thomas: 'Ik wil dood, zegt ze'
32/48
Thomas: 'Ik was elf toen ik voor het laatst had gezwommen'
31/48
Thomas: 'Ze is de drol in de wasbak aan het prakken met een vork'
30/48
Thomas: 'Vrouwen kunnen beter tegen bloed'
29/48
Thomas: 'Tot mijn schrik had het washok op de camping open douches'
28/48
Thomas: 'Straks mag ik haar bed niet meer aanraken'
27/48
Thomas: 'Ik heb ontdekt dat bejaarden ook seks hebben'
26/48
Thomas: 'De medewerker zag dat ik een vrouw was die klonk als een man'
25/48
Thomas: 'Ze krijgt het voor elkaar om alle foute vragen te stellen'
24/48
Thomas: 'Inmiddels schaam ik me voor mijn gedachte'
23/48
Thomas: 'Alle bewoners die besmet waren, zijn beter of dood'
22/48
Thomas: 'Ik overleef corona dankzij pizza'
21/48
Thomas: 'Ik ga al wekenlang door het leven met next level smetvrees'
20/48
Thomas: 'Het verpleeghuis is op slot en bewoners zijn verontwaardigd'
19/48
Thomas: 'Hij wilde je de winkel uit hebben omdat je er shabby uitzag'
18/48
Thomas: 'Je hoeft niet gay te zijn om over homoseks te schrijven'
17/48
Thomas: 'Ik was haar blote kont omdat ze het zelf niet kan'
16/48
Thomas: 'Mevrouw Gans heeft een crush op mij'
15/48
Thomas: 'Demente mensen kunnen heel lang staan te prutsen'
14/48
Thomas: 'Boven de dekens zag ik de blote witte schouders van een man'
13/48
Thomas: 'De pik van de blote man had de vorm van een deurknop'
12/48
Thomas: 'De boodschap van NikkieTutorials is juist iets heel anders'
11/48
Thomas: 'Henk en ik hadden elkaar naar rechts geswipet'
10/48
Thomas: 'Dit is de meestgestelde vraag aan transgenders'
9/48
Thomas: 'De stagiair riep: BEN JIJ TRANSGENDER?'
8/48
Thomas: 'Mannen verkopen meer boeken dan vrouwen'
7/48
Thomas: 'Een bord terugsturen in een restaurant? Zou ik nóóit doen'
6/48
Thomas: 'Ik liep een beetje voor lul in mijn normale kleding'
5/48
Thomas: 'Van mijn vrienden kreeg ik geestverruimende paddo's cadeau'
4/48
Thomas: 'Ik signeerde mijn eerste boek met een kleutertekst'
3/48
Thomas: 'Ik wilde 40 kilo op zijn tenen laten stuiteren'
2/48
Thomas: 'Ik zou best graag een foto van Marcello willen zien'
1/48

Thomas van der Meer (1986) drinkt zijn koffie zwart, is team koriander en woont aan de rand van het bos. Met zijn debuutroman Welkom bij de club hoopt hij zijn nieuwe badkamer te financieren. Verder studeert hij verpleegkunde en is-ie transgender, maar daar merk je verder niks van.

12-1-2021 19:00
fotografie Anne Claire de Breij

'Ik snap niet dat deze mensen hier allemaal nog zitten,' zegt mijn collega. Ze zit achter de computer en scrolt langs de dossiers van de bewoners. 'Waarom worden ze niet opgehaald door hun kinderen? Ik zou mijn vader en moeder echt niet in een verpleeghuis laten zitten tijdens corona.'

Aan de andere kant van het glas dat ons kantoortje van de woonkamer scheidt, zit mevrouw Dubois aan tafel te knikkebollen. 'Zou jij mevrouw Dubois in huis nemen?' vraag ik mijn collega. Als je mevrouw Dubois in huis neemt, heeft ze in no time je hele huis onder de poep gesmeerd. Dat weet mijn collega net zo goed als ik. 

'Mevrouw Dubois is mijn moeder niet,' zegt ze. 

Lees ook: Thomas: 'Ik wist meteen dat ik corona had'

Even later sta ik met een bord pap aan het bed van Riek. Dat zij graag bij haar voornaam wordt genoemd staat in haar dossier, anders was ik daar nooit achter gekomen. Ze zit in het laatste stadium van dementie: ze kan niet meer praten en bijna niet meer bewegen. Ze kijkt me alleen maar aan, met een ernstige frons tussen haar wenkbrauwen. Baby's kijken ook zo.

Rieks kinderen komen haar in elk geval niet ophalen. 'Van ons hoeven jullie niets te verwachten,' zeiden ze toen Riek in het verpleeghuis werd opgenomen. 'Wij hebben geen fijne jeugd gehad. Wij hebben niets met onze moeder.' Die kinderen hebben we daarna inderdaad nooit meer gezien. 

Het autobiografische boek Mijn vaders hand van Bart Chabot opent met een scène waarin hij op straat wordt aangesproken door een vrouw die hem herkent. Zij werkt in het verpleeghuis waar zijn dementerende vader is opgenomen. Bart heeft zijn vader al twintig jaar niet meer gezien. 'Je zult hem er zo'n plezier mee doen, door langs te komen,' zegt de verzorgster. 'Het zou hem zo goed doen als hij je weer zou zien, daar heb je geen idee van.'

Lees ook: Thomas: 'Hij testte positief op corona, dagen later was het gebeurd'

Mijn vaders hand gaat over een gruwelijke jeugd. Voortdurend wordt Bart door zijn vader in elkaar geslagen. Wanneer het hem niet lukt om binnen een uur te leren fietsen, zegt zijn vader: 'Niets dan ellende met dat kind. Witheet word je ervan. Wat een misbaksel is het toch.' Zijn moeder: 'Is het nou zó moeilijk? Kon je het weer niet laten om de boel te verpesten? Wat ís dat toch met jou. Je hebt het weer voor elkaar, hoor, je vader des duivels krijgen. Kun je nou werkelijk nooit eens een keertje iets normáál doen, en is zelfs een rondje fietsen te veel gevraagd? Wat móét ik in godsnaam met jou?'

Misschien heeft Riek verschrikkelijke kinderen, misschien was Riek net zo'n verschrikkelijke moeder als Bart Chabots moeder. Je hoort mensen weleens zeggen: het blijven toch je ouders. Dat zal best, maar van mij hoef je je verschrikkelijke ouders echt niet te bezoeken in het verpleeghuis. Laat ze maar gewoon lekker zitten. Jij hebt niet om die ouders gevraagd.

Deze column verscheen eerder in mei 2020. Lees hier meer columns van Thomas.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief
Ontvang één keer per week alle &C updates!
Het is vereist de inschrijving te bevestigen door dit vakje aan te vinken.
GO
Bedankt voor je inschrijving voor de nieuwsbrief!
Vanaf nu ontvang je de nieuwsbrief.
Out now
&C Magazine Editie #2 Borst vooruit
Bestel nu
Wees slim en word abonnee!
12x &C Magazine op je deurmat.
Bekijk de deals

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.