Carrière & Geld
‘Ik postte een foto van mijn ex, huilend in een reuzenrad'
Mama
Fuck de symbiose
People
Carmen Felix: Gordijnen dicht
Food
Tim den Besten: 'Ja jezus Fred, laat maar!'
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
Mama
Kotsen over de hoes
People
Cesar over shared dining: 'Hoezo mag ik straks geen eigen gerecht?'
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
Mama
Mausoleum
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Merci
People
De magere man met de dikke teckel
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
People
Op lijmvakantie
People
Column: To free bleed or not to free bleed?
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: Importkinderen
People
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
Mama
Column: Fucking mamafiets
People
Column: Balletles en de dick pic
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
People

Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)

Bekijk meer
(33/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

07-6-2018 12:00
 

Je weet dat wanneer je moeder de woorden ‘stuur even een Tikkie’ uitspreekt, het fenomeen Tikkie vanaf dat specifieke moment niet meer uit je leven weg te denken is.

Lees ook: Column: De Botoxbarricade

Het appje wat je daarna krijgt: ‘Ik heb je net een Tikkie gestuurd’, zal naarmate de tijd vordert, de gewenning en het gebruik toeneemt, afnemen en uiteindelijk helemaal verdwijnen.

Mijn moeder liet mij vroeger ook altijd even weten wanneer ze een reactie had geplaatst onder een foto op mijn Facebook-pagina. Dan belde ze gewoon op.
‘Leuke foto op Facebook schat!’
‘Ja, ik zag dat je het leuk vond want je hebt op de knop ‘vind ik leuk’ gedrukt.’
‘Ja, ik vind het écht een hele leuke foto!’
Dit is sinds een paar weken écht verleden tijd. 

Tikkie dus, hét betaalmiddel dat het voor de horeca in steden weer dragelijk maakt groepen kortpittige prebejaarden te laten afrekenen.
In het begin van mijn studententijd werkte ik op zondag, dat is de dag na comazuipzaterdag, in een horecazaak in Haarlem. Daar kwam bijna elke week een groep van tweeëndertig vrouwen één voor één aan de bar vertellen wat ze hadden gegeten en gedronken om dit vervolgens apart af te rekenen. Soms met pin, soms met contant geld, soms met muntjes die je kleuter van vier nog zou weigeren voor de gleuf van zijn of haar spaarpot.

Nadat iedereen had afgerekend, kon ik steevast beginnen met het terugroepen van het instapschoen-witte-legging-vee omdat er ergens één schaap rond liep dat nog een sinas moest afrekenen.
‘Lida jij had toch sinas?’
‘Ja, maar die heb ik zekerweten afgerekend.’
‘Maar Lida jij was de enige met een sinas, hoe kan dat dan?’
‘Dat weet ik niet maar ik weet zeker dat ik mijn sinas heb afgerekend’

Door vrouwen als Lida raakte ik mijn tolerantie voor de mensheid kwijt. En zoals het gaat met mensenhaat, wist ik ergens heus wel dat niet alle mensen waren zoals Lida, maar Lida verpestte het voor de rest. In feite is het dan ook haar schuld dat mijn relatie strandde, ik niet meer naar college ging omdat ik de docenten niet meer trok en mijn comazuipzaterdag begon op woensdagmiddag. Ik moest studiefinanciering tot het maximale bijlenen om het leven een beetje dragelijk te maken.

Lida als je dit leest: door jou heb ik een studieschuld van veertigduizend Ka.
Ka, Lida, dat betekent duizend. Veertigduizend euro.
Weet je hoeveel sinas je daarvan kan kopen?

Vijfentwintigduizendzeshonderdeenenveertig anderhalve literflessen sinas, Lida. Daar zit dus nog statiegeld op, zoveel dat als je de flessen netjes terugbrengt je er een paar nieuwe instapschoenen van kan kopen. Instapschoenen Lida, met een rits aan de zijkant én veters die je dus nooit hoeft te strikken OMDAT ER RITSEN IN ZITTEN.

Je zou alle eenendertig vriendinnen zelfs een paar schoenen cadeau kunnen doen. Tenzij je liever wil dat ze die zelf, apart afrekenen. Je kan het geld natuurlijk ook bewaren voor als het uitverkoop is zodat je met tassenvol afgeprijsde, in Bangladesh genaaide witte leggings bij mij op het terras kan neerploffen en een fucking sinas kan bestellen.

Tikkie is dus cool, zelfs als het wordt gebruikt door je moeder en tweeëndertig vrouwen waarbij gepast betalen wordt ervaren als een mini-orgasme. Iedereen wordt beter van Tikkie, een geschenk uit de hemel waar ik de bedenker op mijn blote knieën voor wil bedanken.

Ook namens Lida, al zal zij haar blote knieën beschermen met een witte legging.

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.