People
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
People
Ik racefiets
People
Mijn oma en de trut
People
Tijdworstelen
People
Nu weet ik wie Lasse Schöne is
People
Verliefd zijn gun je niemand
People
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
People
Op lijmvakantie
People
Koffie en groepsseks
People
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
People
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
People
Imperfectie-gram
People
Turofobie
People
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
People
De fietsfascist
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Kutfeest
People
Column: Viva valium
People
Column: Tongen op DGTL
People
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
People
Kruizen en fanaten
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Geen zeventien meer
People

Column: Geen zeventien meer

Bekijk meer
(28/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

26-4-2018 12:00
 

We hadden een etentje, maar vergaten te eten.
Erg populair onder jongens en meisjes van een jaar of zeventien met een fake ID én bij mij en mijn vriendin San.

Lees ook: Column: Kutcolumn

We woonden vroeger in Haarlem. We waren een avond terug en tikten elke kroeg aan waar we ooit zaten. Halverwege de avond kwamen we tot de conclusie Haarlem te hebben opgedronken. Het verder drinken in Amsterdam lieten we voor wat het was. Daar zouden we overmorgen wellicht wel weer aan toekomen. We zijn immers geen zeventien meer. Ergens je identiteitsbewijs laten zien is al een poos geen last meer, maar een compliment.

In de trein naar Amsterdam namen we afscheid, San moest er eerder uit dan ik.
‘Doei lief, slaap lekker!’
Ze huppelde de trein uit.

Als ik een kwartier later zingend naar huis fiets, gaat mijn telefoon. Het nummer van San verschijnt in mijn beeldscherm. Ik moet lachen. Een avond is écht geslaagd, als je op de avond zelf al belt om een anekdote over die avond te vertellen aan diegene met wie je de avond hebt doorgebracht.

Het is niet San, die ik hoor aan de andere kant van de lijn. Het is een taxichauffeur. Hij zegt dat hij een bebloed meisje heeft gevonden en meegenomen. Hij brengt haar naar het ziekenhuis.

Ze zit op het bed en in haar kin zit een groot gat. Ze is met haar racefiets tegen een blok beton gefietst. ‘Je weet wel, die dingen die daar liggen om aan te geven dat je er niet mag fietsen,’ vertelt ze. Ik weet welke dingen ze bedoelt. Levensgevaarlijk. Ze werd geweigerd door twee Amsterdamse taxichauffeurs omdat ze bloedde. De derde kwam haar helpen.

Ik ben geschrokken en San is bang. Het gat in haar kin is groot en ruimte waarin we wachten op een arts is druk. Een groepje jongens van een jaar of zeventien vergezelt ons. Eén van de jongens is in een kapotte fles Bacardi gevallen. Hij is helemaal niet bang en zijn vrienden zijn niet geschrokken. Ze zijn vooral nieuwsgierig naar de inhoud van de lades en kasten in de behandelkamer. Een jongen wikkelt de andere in met een verbandrol.

De artsen zijn geïrriteerd, wanneer de mummie zijn entree maakt in de gangen van het ziekenhuis. Wij moeten lachen, niet omdat het grappig is, maar omdat San en ik toch nog best bezopen zijn. ‘Ik hoop dat de dokter die mijn kin komt naaien een beetje knap is,’ grapt ze en we giechelen.

De dokter is niet knap en vrij nors. ‘Heb je weer zo’n lamme geit,’ lezen we van zijn gezicht. Wanneer hij San vertelt dat hij haar kin gaat hechten, maar eerst wat vet weg moet knippen, doet ze één poging om de sfeer wat op de krikken.
‘U knipt vet van mijn kin? Neem maar ruim,’ fluistert mijn bange vriendinnetje tegen de boze dokter.

Vlak voordat hij zijn naald en draad in haar kin wil rijgen vraagt ze hem zijn uiterste best te doen. San heeft namelijk net een nieuw vriendje, die veel jonger is dan zij.
‘Ik ben namelijk geen zeventien meer, meneer,’ zegt ze en kijkt hem met puppyogen aan.
Wanneer ik de volgende ochtend wakker word en in de spiegel kijk, zie en voel ik de woorden van San, die in de groeven van mijn gezicht gedrukt staan. 

Ik ben inderdaad al lang geen zeventien meer.

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.