People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Op lijmvakantie
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
De fietsfascist
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
People
Column: Viva valium
People
Mijn oma en de trut
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Column: Echte Azië-kenners
People
Koffie en groepsseks
People
Minder zaadpraat graag!
People
Ik racefiets
People
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Balletles en de dick pic
People

Column: Balletles en de dick pic

Bekijk meer
(21/47)
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
47/47
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/47
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/47
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/47
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/47
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/47
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/47
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/47
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/47
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/47
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/47
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/47
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/47
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/47
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/47
Column: De Botoxbarricade
32/47
Column: Het donderwolkje
31/47
Column: Uitgedrukte liefde
30/47
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/47
Column: Geen zeventien meer
28/47
Column: Kutcolumn
27/47
Column: Tongen op DGTL
26/47
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/47
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/47
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/47
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/47
Column: Balletles en de dick pic
21/47
Column: Met een man naar de film
20/47
Column: Hoera, hoera, horeca
19/47
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/47
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/47
Column: Viva valium
16/47
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/47
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/47
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/47
Mijn oma en de trut
12/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/47
Column: Echte Azië-kenners
10/47
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/47
De fietsfascist
5/47
Op lijmvakantie
4/47
Koffie en groepsseks
3/47
Katers en vagijnen
2/47
Mijn seksistische fobie
1/47

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

08-3-2018 12:00
 

Deze week was een week van eerste keren. Zo had ik mijn allereerste balletles én debuteerde een ‘dick pic’ op het scherm van mijn telefoon.  

Een ongemakkelijke situatie. De strakke, lange, glanzende balletzaal, waar ik tussen de andere beginnende ballerina’s wacht op de juf. Een meisjesdroom die, als je het zou moeten vergelijken met een televisieprogramma, voelt als een aflevering van Geef Nooit Op - met mij in de hoofdrol.  

Ik heb er zin in.

Lees ook: Het zware leven van mijn klotebuurman

Mijn gevoel van euforie en zelfvertrouwen begint te wankelen als de andere ‘beginners’ de zaal in lopen. De vrouwen zien eruit alsof ze zojuist een scène uit Black Swan hebben opgenomen. Blijkbaar heb ik de memo over de visagist en de kledingvoorschriften gemist. Ze beginnen vast met wat rekoefeningen, die er zo professioneel uitzien dat ik aan mijn buurvrouw vraag of ik wel goed zit.  

Ze knikt.  

Mijn meisjesdroom verandert langzaam in een nachtmerrie. Niet alleen mijn zelfvertrouwen wankelt en stort uiteindelijk ineen, ook mijn voeten hebben grote moeite met de onmenselijke houdingen waarin ik me te allen tijde moet bevinden.  

Geef Nooit Op verandert langzaam in een aflevering van Je Zal Het Maar Hebben. Het meisje met de wens is getransformeerd in een vrouw met chronische motorische disbalans. De presentator blijft echter dezelfde. De juf heeft niets weg van een begripvolle Tim Hofman en staat me op te jutten als een Peter Jan Rens on speed.  

Op de muur staat een spreuk.
‘It’s not about touching your toes. It is about what you learn on the way down.’
Ze hadden er wat mij betreft ‘Gij die gaat sterven, groeten U’ op kunnen kalken, als heads-up voor deze publieke vernedering.  

Publieke vernedering is voor sommige mensen helemaal niet zo’n probleem. Daar kom ik achter wanneer ik een berichtje open zonder eerst goed naar de afzender te kijken. Ik word begroet door een kale man en zijn penis. Het is makkelijk om te zeggen, maar door het gebruik van de filter, waardoor alles egaal wordt getrokken, en de oncomfortabele houding waarin de kale man ligt kan ik niet in één oogopslag zien wat nou zijn hoofd is, en wat zijn pik.  

Hij heeft er veel tijd ingestoken, dat kan ik uit de foto opmaken. Zijn twee handen zijn overduidelijk te zien, dus moet hij gebruik hebben gemaakt van de zelfontspanner. Ik vraag me af of hij de optie van drie, of tien seconden nodig had.  

Ik wis de foto en blokkeer de kale man en zijn penis. Zonde van de moeite die het hem ongetwijfeld heeft gekost. Ik ben onder de indruk van zijn flexibiliteit en jaloers op hoe comfortabel hij is in zijn eigen lichaam. Een leven zonder gêne, hij is er beter in dan ik.  

Ik pak mijn telefoon en schrijf me in voor de volgende balletles.
Zoals de kale man en zijn penis gedacht moeten hebben: de aanhouder wint.
Soms moet je eerst even voor lul staan, wil je iets voor elkaar krijgen.
Al vrees ik voor de kale man en zijn penis, dat zijn tijd van voor lul staan tot in den treure gaat duren.  

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.