Mama
Normaal
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
People
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Fuck de symbiose
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Mama
Merci
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
De uitgebluste moeder
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
People
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Spijt
Mama
Blut
Mama
Doorslapen
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Wat te doen met de zuigeling?
Mama

Column: Wat te doen met de zuigeling?

Bekijk meer
(62/101)
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/101
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/101
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/101
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/101
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/101
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/101
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/101
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/101
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/101
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/101
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/101
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/101
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/101
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/101
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/101
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/101
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/101
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/101
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/101
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/101
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/101
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/101
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/101
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/101
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/101
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/101
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/101
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/101
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/101
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/101
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/101
Column: Importkinderen
70/101
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/101
Column: JA-HAAAAAAAA
68/101
Column: Het wordt beter
67/101
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/101
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/101
Column: Fucking mamafiets
64/101
Column: Ik ben een lafaard
63/101
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/101
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/101
Column: Krijsen om gebak
60/101
Column: Trauma's
59/101
Column: Twee kindjes
58/101
Column: Uit de hemel verschenen
57/101
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/101
Column: Het gangetje
55/101
Column: Daar word je hard van
54/101
Column: Dik maar gelukkig
53/101
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/101
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/101
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/101
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/101
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/101
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/101
Column: Lust ik niet!
46/101
Column: Van snurkenstein
45/101
Column: Liever een meisje
44/101
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/101
De uitgebluste moeder
42/101
Ouwe tang
41/101
De onderkin
40/101
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/101
De kinderverjaardag
38/101
Kotsen over de hoes
37/101
Blut
36/101
De leven
35/101
Moe
34/101
Fuck de symbiose
33/101
Met het broodmes spelen
32/101
Doorslapen
31/101
Een tweede adopteren
30/101
Tommie
29/101
Spijt
28/101
Geitenkaaslollytestikel
27/101
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/101
Kak
25/101
Koffie-tik in de boekenkast
24/101
De onschuldige gevangene
23/101
Trefbal
22/101
Rania
21/101
Billendoekjes en maïzena
20/101
Floep
19/101
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/101
Zo'n dag
17/101
Het schoolplein
16/101
Een sprongetje
15/101
Niets veranderd
14/101
De helm of niet de helm
13/101
Merci
12/101
Ziek kind
11/101
Op het consultatiebureau
10/101
De diva en de dronkenlap
9/101
Dag huis
8/101
Lekker genieten
7/101
Hondenravotplek
6/101
Mausoleum
5/101
Het universum der verloren objecten
4/101
Vriend K. op de koffie
3/101
Normaal
2/101
Mag ik al bier?
1/101

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

14-5-2018 12:00
 

‘Ik heb het gewoon helemaal benauwd,’ zeg ik als we met de auto weer de snelweg oprijden.
Achterin zingt de dochter ‘Sapoe Sapoe Jajajajajajaaaa’, wat we onlangs hebben kunnen identificeren als ‘Schaapje schaapje, heb je witte wol’.

Lees ook: Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?

‘Hoezo benauwd?’ zegt de man.
‘Ik weet het niet,’ zeg ik. ‘Ik voel me gewoon helemaal niet lekker.’
De man tapt me op mijn knie.
‘Het was er ook wel erg druk,’ zegt hij.
‘Nee, dat was het niet. Ik heb nooit moeite met drukte.’
Zet mij op een massaal festival tussen de drommen mensen en ik weet feilloos de bar met het snelste personeel te vinden en het geheime schone toilet ergens achter in een hoek. In een drukkende rij staan om ergens binnen te komen? Geen probleem. Gewoon met de mensen om je heen gaan praten, binnen de kortste keren is het gezellig.
Communicatie, daar gaat het om.
En ineens krijg ik een inval.
‘Ik weet waar het aan ligt!’ roep ik. ‘Het ligt aan de baby’s.’
‘Aan de baby’s?’ zegt de man.
‘Want die kunnen niks! Ik heb dit altijd,’ zeg ik. ‘Met… Met…’
Het is even stil.
‘Met zuigelingen,’ zeg ik met een vies gezicht.
In een flits zie ik alle kraamvisites aan me voorbij flitsen. Zoete baby’s, huilende baby’s, rustige ouders, gestreste ouders en ik gespannen als een veer op de bank. En ineens zie ik mezelf weer rondlopen met de dochter in een dikke doek in mijn armen. Wiegen, wiegen, wiegen en lopen, lopen, lopen. Die onophoudelijke stress.
Ik kijk even naar haar om.
‘Besjes?’ zegt ze hoopvol.
Ze zegt altijd ‘besjes’ als ik naar haar kijk, want besjes zijn haar drugs, haar sigaretten, haar wodka.
Het spul is zo lekker, waarom mag ze het niet de hele dag? Ze snapt er niks van.
‘Waar zijn de besjes?’ zeg ik.
Ze wijst op haar buik en ze zucht melancholisch. Ze zijn al op. Ze zucht nog eens. Ik draai me weer terug.
‘Ik kan gewoon niks met zo’n hele kleine baby. Die doen niks, die zeggen niks, ze hebben twee standen: huilen en niet huilen.’
Toen de dochter nog maar een paar weken was, drukte een mevrouw me ongevraagd op het hart dat ‘ze zeker wel communiceert, je moet alleen beter luisteren’.
‘JAHAAAAA!’ heb ik toen geroepen.
Ik ben niet behept met een baby-begrijp-sensor. Wel met een vrienden-maken-in-een-volgepropte-trein-stand, maar daar schrijft niemand adviesboeken over.
‘Ik vergeet alles door de stress,’ zeg ik tegen de man. ‘Net liet ik ‘m toch ook met z’n hoofd omklappen? Ik kreeg het helemaal warm.’ Ik wijs over mijn schouder. ‘Haar kun je aan één been optillen en dan moet ze lachen. Veel duidelijker. Blijkt dat ze vaak dus geen pijn heeft als ze huilt, maar dat ze gewoon iets wil. Zoals vanochtend: de beschimmelde boterhammen in dat ouwe trommeltje dat je nog op ’t werk had gevonden. Ik vind het echt een verademing. Het lijkt me helemaal heerlijk als we écht met d’r kunnen praten.’
‘Dan krijg je weer andere zorgen,’ zegt de man.
‘Com-mu-ni-ca-tie,’ zeg ik tevreden.
‘Dus bij een eventuele volgende baby ligt het niet aan jou,’ zegt de man.
‘Nee,’ zeg ik tevreden.
Ik pak mijn opschrijfboek en noteer wat.
‘Een idee?’ zegt de man.
‘Ja,’ zeg ik. ‘Een zelfhulpboek over hoe voort te bewegen in mensenmassa’s. We worden rijk.’
We lopen binnen: en als dat zover is, en er mócht nog een baby komen, huur ik een nanny in voor de eerste drie maanden. Tot aan de eerste lach. Want vanaf dan kan ik het wel zelf.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.