Mama
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Spijt
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Dag huis
People
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
Mama
Column: Importkinderen
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: Lust ik niet!
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
Mama
Trefbal
People
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
People
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
Mama
Mausoleum
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Mama
De diva en de dronkenlap
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Wat te doen met de zuigeling?
Mama

Column: Wat te doen met de zuigeling?

Bekijk meer
(62/113)
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/113
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/113
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/113
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/113
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/113
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/113
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/113
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/113
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/113
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/113
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/113
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/113
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/113
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/113
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/113
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/113
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/113
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/113
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/113
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/113
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/113
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/113
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/113
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/113
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/113
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/113
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/113
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/113
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/113
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/113
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/113
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/113
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/113
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/113
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/113
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/113
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/113
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/113
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/113
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/113
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/113
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/113
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/113
Column: Importkinderen
70/113
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/113
Column: JA-HAAAAAAAA
68/113
Column: Het wordt beter
67/113
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/113
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/113
Column: Fucking mamafiets
64/113
Column: Ik ben een lafaard
63/113
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/113
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/113
Column: Krijsen om gebak
60/113
Column: Trauma's
59/113
Column: Twee kindjes
58/113
Column: Uit de hemel verschenen
57/113
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/113
Column: Het gangetje
55/113
Column: Daar word je hard van
54/113
Column: Dik maar gelukkig
53/113
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/113
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/113
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/113
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/113
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/113
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/113
Column: Lust ik niet!
46/113
Column: Van snurkenstein
45/113
Column: Liever een meisje
44/113
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/113
De uitgebluste moeder
42/113
Ouwe tang
41/113
De onderkin
40/113
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/113
De kinderverjaardag
38/113
Kotsen over de hoes
37/113
Blut
36/113
De leven
35/113
Moe
34/113
Fuck de symbiose
33/113
Met het broodmes spelen
32/113
Doorslapen
31/113
Een tweede adopteren
30/113
Tommie
29/113
Spijt
28/113
Geitenkaaslollytestikel
27/113
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/113
Kak
25/113
Koffie-tik in de boekenkast
24/113
De onschuldige gevangene
23/113
Trefbal
22/113
Rania
21/113
Billendoekjes en maïzena
20/113
Floep
19/113
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/113
Zo'n dag
17/113
Het schoolplein
16/113
Een sprongetje
15/113
Niets veranderd
14/113
De helm of niet de helm
13/113
Merci
12/113
Ziek kind
11/113
Op het consultatiebureau
10/113
De diva en de dronkenlap
9/113
Dag huis
8/113
Lekker genieten
7/113
Hondenravotplek
6/113
Mausoleum
5/113
Het universum der verloren objecten
4/113
Vriend K. op de koffie
3/113
Normaal
2/113
Mag ik al bier?
1/113

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

14-5-2018 12:00
 

‘Ik heb het gewoon helemaal benauwd,’ zeg ik als we met de auto weer de snelweg oprijden.
Achterin zingt de dochter ‘Sapoe Sapoe Jajajajajajaaaa’, wat we onlangs hebben kunnen identificeren als ‘Schaapje schaapje, heb je witte wol’.

Lees ook: Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?

‘Hoezo benauwd?’ zegt de man.
‘Ik weet het niet,’ zeg ik. ‘Ik voel me gewoon helemaal niet lekker.’
De man tapt me op mijn knie.
‘Het was er ook wel erg druk,’ zegt hij.
‘Nee, dat was het niet. Ik heb nooit moeite met drukte.’
Zet mij op een massaal festival tussen de drommen mensen en ik weet feilloos de bar met het snelste personeel te vinden en het geheime schone toilet ergens achter in een hoek. In een drukkende rij staan om ergens binnen te komen? Geen probleem. Gewoon met de mensen om je heen gaan praten, binnen de kortste keren is het gezellig.
Communicatie, daar gaat het om.
En ineens krijg ik een inval.
‘Ik weet waar het aan ligt!’ roep ik. ‘Het ligt aan de baby’s.’
‘Aan de baby’s?’ zegt de man.
‘Want die kunnen niks! Ik heb dit altijd,’ zeg ik. ‘Met… Met…’
Het is even stil.
‘Met zuigelingen,’ zeg ik met een vies gezicht.
In een flits zie ik alle kraamvisites aan me voorbij flitsen. Zoete baby’s, huilende baby’s, rustige ouders, gestreste ouders en ik gespannen als een veer op de bank. En ineens zie ik mezelf weer rondlopen met de dochter in een dikke doek in mijn armen. Wiegen, wiegen, wiegen en lopen, lopen, lopen. Die onophoudelijke stress.
Ik kijk even naar haar om.
‘Besjes?’ zegt ze hoopvol.
Ze zegt altijd ‘besjes’ als ik naar haar kijk, want besjes zijn haar drugs, haar sigaretten, haar wodka.
Het spul is zo lekker, waarom mag ze het niet de hele dag? Ze snapt er niks van.
‘Waar zijn de besjes?’ zeg ik.
Ze wijst op haar buik en ze zucht melancholisch. Ze zijn al op. Ze zucht nog eens. Ik draai me weer terug.
‘Ik kan gewoon niks met zo’n hele kleine baby. Die doen niks, die zeggen niks, ze hebben twee standen: huilen en niet huilen.’
Toen de dochter nog maar een paar weken was, drukte een mevrouw me ongevraagd op het hart dat ‘ze zeker wel communiceert, je moet alleen beter luisteren’.
‘JAHAAAAA!’ heb ik toen geroepen.
Ik ben niet behept met een baby-begrijp-sensor. Wel met een vrienden-maken-in-een-volgepropte-trein-stand, maar daar schrijft niemand adviesboeken over.
‘Ik vergeet alles door de stress,’ zeg ik tegen de man. ‘Net liet ik ‘m toch ook met z’n hoofd omklappen? Ik kreeg het helemaal warm.’ Ik wijs over mijn schouder. ‘Haar kun je aan één been optillen en dan moet ze lachen. Veel duidelijker. Blijkt dat ze vaak dus geen pijn heeft als ze huilt, maar dat ze gewoon iets wil. Zoals vanochtend: de beschimmelde boterhammen in dat ouwe trommeltje dat je nog op ’t werk had gevonden. Ik vind het echt een verademing. Het lijkt me helemaal heerlijk als we écht met d’r kunnen praten.’
‘Dan krijg je weer andere zorgen,’ zegt de man.
‘Com-mu-ni-ca-tie,’ zeg ik tevreden.
‘Dus bij een eventuele volgende baby ligt het niet aan jou,’ zegt de man.
‘Nee,’ zeg ik tevreden.
Ik pak mijn opschrijfboek en noteer wat.
‘Een idee?’ zegt de man.
‘Ja,’ zeg ik. ‘Een zelfhulpboek over hoe voort te bewegen in mensenmassa’s. We worden rijk.’
We lopen binnen: en als dat zover is, en er mócht nog een baby komen, huur ik een nanny in voor de eerste drie maanden. Tot aan de eerste lach. Want vanaf dan kan ik het wel zelf.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.