People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
People
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
Mama
Het schoolplein
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
People
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
People
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
People
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
Mama
Column: Trauma's
Mama
Op het consultatiebureau
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
Mama
De diva en de dronkenlap
People
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
People
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Wat te doen met de zuigeling?
Mama

Column: Wat te doen met de zuigeling?

Bekijk meer
(61/126)
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/126
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/126
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/126
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/126
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/126
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/126
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/126
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/126
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/126
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/126
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/126
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/126
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/126
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/126
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/126
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/126
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/126
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/126
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/126
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/126
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/126
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/126
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/126
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/126
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/126
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/126
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/126
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/126
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/126
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/126
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/126
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/126
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/126
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/126
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/126
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/126
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/126
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/126
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/126
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/126
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/126
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/126
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/126
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/126
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/126
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/126
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/126
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/126
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/126
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/126
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/126
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/126
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/126
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/126
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/126
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/126
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/126
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/126
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/126
Column: Importkinderen
67/126
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/126
Column: Het wordt beter
65/126
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/126
Column: Fucking mamafiets
63/126
Column: Ik ben een lafaard
62/126
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/126
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/126
Column: Krijsen om gebak
59/126
Column: Trauma's
58/126
Column: Twee kindjes
57/126
Column: Uit de hemel verschenen
56/126
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/126
Column: Het gangetje
54/126
Column: Daar word je hard van
53/126
Column: Dik maar gelukkig
52/126
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/126
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/126
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/126
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/126
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/126
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/126
Column: Lust ik niet!
45/126
Column: Van snurkenstein
44/126
Column: Liever een meisje
43/126
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/126
De uitgebluste moeder
41/126
Ouwe tang
40/126
De onderkin
39/126
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/126
De kinderverjaardag
37/126
Kotsen over de hoes
36/126
Blut
35/126
De leven
34/126
Moe
33/126
Fuck de symbiose
32/126
Met het broodmes spelen
31/126
Doorslapen
30/126
Een tweede adopteren
29/126
Tommie
28/126
Spijt
27/126
Geitenkaaslollytestikel
26/126
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/126
Kak
24/126
Koffie-tik in de boekenkast
23/126
De onschuldige gevangene
22/126
Trefbal
21/126
Rania
20/126
Billendoekjes en maïzena
19/126
Floep
18/126
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/126
Zo'n dag
16/126
Het schoolplein
15/126
Een sprongetje
14/126
Niets veranderd
13/126
De helm of niet de helm
12/126
Merci
11/126
Ziek kind
10/126
Op het consultatiebureau
9/126
De diva en de dronkenlap
8/126
Dag huis
7/126
Lekker genieten
6/126
Hondenravotplek
5/126
Mausoleum
4/126
Het universum der verloren objecten
3/126
Vriend K. op de koffie
2/126
Mag ik al bier?
1/126

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

14-5-2018 12:00
 

‘Ik heb het gewoon helemaal benauwd,’ zeg ik als we met de auto weer de snelweg oprijden.
Achterin zingt de dochter ‘Sapoe Sapoe Jajajajajajaaaa’, wat we onlangs hebben kunnen identificeren als ‘Schaapje schaapje, heb je witte wol’.

Lees ook: Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?

‘Hoezo benauwd?’ zegt de man.
‘Ik weet het niet,’ zeg ik. ‘Ik voel me gewoon helemaal niet lekker.’
De man tapt me op mijn knie.
‘Het was er ook wel erg druk,’ zegt hij.
‘Nee, dat was het niet. Ik heb nooit moeite met drukte.’
Zet mij op een massaal festival tussen de drommen mensen en ik weet feilloos de bar met het snelste personeel te vinden en het geheime schone toilet ergens achter in een hoek. In een drukkende rij staan om ergens binnen te komen? Geen probleem. Gewoon met de mensen om je heen gaan praten, binnen de kortste keren is het gezellig.
Communicatie, daar gaat het om.
En ineens krijg ik een inval.
‘Ik weet waar het aan ligt!’ roep ik. ‘Het ligt aan de baby’s.’
‘Aan de baby’s?’ zegt de man.
‘Want die kunnen niks! Ik heb dit altijd,’ zeg ik. ‘Met… Met…’
Het is even stil.
‘Met zuigelingen,’ zeg ik met een vies gezicht.
In een flits zie ik alle kraamvisites aan me voorbij flitsen. Zoete baby’s, huilende baby’s, rustige ouders, gestreste ouders en ik gespannen als een veer op de bank. En ineens zie ik mezelf weer rondlopen met de dochter in een dikke doek in mijn armen. Wiegen, wiegen, wiegen en lopen, lopen, lopen. Die onophoudelijke stress.
Ik kijk even naar haar om.
‘Besjes?’ zegt ze hoopvol.
Ze zegt altijd ‘besjes’ als ik naar haar kijk, want besjes zijn haar drugs, haar sigaretten, haar wodka.
Het spul is zo lekker, waarom mag ze het niet de hele dag? Ze snapt er niks van.
‘Waar zijn de besjes?’ zeg ik.
Ze wijst op haar buik en ze zucht melancholisch. Ze zijn al op. Ze zucht nog eens. Ik draai me weer terug.
‘Ik kan gewoon niks met zo’n hele kleine baby. Die doen niks, die zeggen niks, ze hebben twee standen: huilen en niet huilen.’
Toen de dochter nog maar een paar weken was, drukte een mevrouw me ongevraagd op het hart dat ‘ze zeker wel communiceert, je moet alleen beter luisteren’.
‘JAHAAAAA!’ heb ik toen geroepen.
Ik ben niet behept met een baby-begrijp-sensor. Wel met een vrienden-maken-in-een-volgepropte-trein-stand, maar daar schrijft niemand adviesboeken over.
‘Ik vergeet alles door de stress,’ zeg ik tegen de man. ‘Net liet ik ‘m toch ook met z’n hoofd omklappen? Ik kreeg het helemaal warm.’ Ik wijs over mijn schouder. ‘Haar kun je aan één been optillen en dan moet ze lachen. Veel duidelijker. Blijkt dat ze vaak dus geen pijn heeft als ze huilt, maar dat ze gewoon iets wil. Zoals vanochtend: de beschimmelde boterhammen in dat ouwe trommeltje dat je nog op ’t werk had gevonden. Ik vind het echt een verademing. Het lijkt me helemaal heerlijk als we écht met d’r kunnen praten.’
‘Dan krijg je weer andere zorgen,’ zegt de man.
‘Com-mu-ni-ca-tie,’ zeg ik tevreden.
‘Dus bij een eventuele volgende baby ligt het niet aan jou,’ zegt de man.
‘Nee,’ zeg ik tevreden.
Ik pak mijn opschrijfboek en noteer wat.
‘Een idee?’ zegt de man.
‘Ja,’ zeg ik. ‘Een zelfhulpboek over hoe voort te bewegen in mensenmassa’s. We worden rijk.’
We lopen binnen: en als dat zover is, en er mócht nog een baby komen, huur ik een nanny in voor de eerste drie maanden. Tot aan de eerste lach. Want vanaf dan kan ik het wel zelf.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.