Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: Het gangetje
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Mama
Column: Krijsen om gebak
Mama
Column: Trauma's
Mama
Column: Twee kindjes
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Wat te doen met de zuigeling?
Mama
Hondenravotplek
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Importkinderen
Mama

Column: Importkinderen

Bekijk meer
(70/102)
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/102
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/102
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/102
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/102
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/102
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/102
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/102
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/102
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/102
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/102
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/102
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/102
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/102
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/102
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/102
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/102
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/102
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/102
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/102
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/102
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/102
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/102
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/102
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/102
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/102
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/102
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/102
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/102
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/102
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/102
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/102
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/102
Column: Importkinderen
70/102
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/102
Column: JA-HAAAAAAAA
68/102
Column: Het wordt beter
67/102
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/102
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/102
Column: Fucking mamafiets
64/102
Column: Ik ben een lafaard
63/102
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/102
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/102
Column: Krijsen om gebak
60/102
Column: Trauma's
59/102
Column: Twee kindjes
58/102
Column: Uit de hemel verschenen
57/102
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/102
Column: Het gangetje
55/102
Column: Daar word je hard van
54/102
Column: Dik maar gelukkig
53/102
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/102
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/102
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/102
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/102
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/102
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/102
Column: Lust ik niet!
46/102
Column: Van snurkenstein
45/102
Column: Liever een meisje
44/102
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/102
De uitgebluste moeder
42/102
Ouwe tang
41/102
De onderkin
40/102
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/102
De kinderverjaardag
38/102
Kotsen over de hoes
37/102
Blut
36/102
De leven
35/102
Moe
34/102
Fuck de symbiose
33/102
Met het broodmes spelen
32/102
Doorslapen
31/102
Een tweede adopteren
30/102
Tommie
29/102
Spijt
28/102
Geitenkaaslollytestikel
27/102
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/102
Kak
25/102
Koffie-tik in de boekenkast
24/102
De onschuldige gevangene
23/102
Trefbal
22/102
Rania
21/102
Billendoekjes en maïzena
20/102
Floep
19/102
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/102
Zo'n dag
17/102
Het schoolplein
16/102
Een sprongetje
15/102
Niets veranderd
14/102
De helm of niet de helm
13/102
Merci
12/102
Ziek kind
11/102
Op het consultatiebureau
10/102
De diva en de dronkenlap
9/102
Dag huis
8/102
Lekker genieten
7/102
Hondenravotplek
6/102
Mausoleum
5/102
Het universum der verloren objecten
4/102
Vriend K. op de koffie
3/102
Normaal
2/102
Mag ik al bier?
1/102

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

09-7-2018 12:00
 

‘Hoezo hebben de kinderen hier in de dit dorp geen accent?’ vraag ik aan de man. ‘Jij en je broer en zussen hebben toch ook een Maas en Waals accent? Woont hier tegenwoordig allemaal import?’
Op het heuveltje tegenover ons huis spelen kinderen. Het keukenraam staat open en ik kan de kinderen horen overleggen: over de uitzonderingen op de extra regels op de gewone regels van het spel. Nooit gedacht dat ik ooit terug zou verhuizen naar een geboortedorp. Het dorp van mijn man weliswaar, maar toch. Ik heb de stad nog geen dag gemist.
‘Dat noem je Poldernederlands,’ zegt de man. ‘Zo praten de kinderen tegenwoordig.’
‘Nou, in Venlo niet, hoor,’ zeg ik trots, terwijl ik mijn Limburgse tongval wat sterker aanzet. ‘Daar heeft iedereen gewoon een accent.’
Je kunt het meisje wel uit Venlo halen, maar je haalt Venlo nooit uit het meisje. Al spreek ik zelf heel slecht plat. Tot mijn eigen ergernis.

Lees ook: Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje

Je kunt veel van de Venlonaren zeggen, maar niet dat ze niet creatief met taal zijn. En buiten een creatief volk, is het ook een trots volk. Trots op hun taal en op hun stad. In Venlo zullen ze nou nooit een gelegenheid voorbij laten gaan om een woordspeling op de stadsnaam in te zetten. Zo is daar de stadsslogan Venlove, het hardloopevenement de Venloop en heeft de stad een wijnbar die de naam Vin l‘Eau draagt (écht waar!).

Mijn Limburgs sprekende ouders besloten om ons Nederlandstalig op te voeden. Om de precieze redenen tasten mijn broers en ik vooralsnog volledig in het duister, want mijn ouders spreken namelijk beter plat dan Nederlands. En dat leverde verschillende problemen op. Als mijn ouders zo één, twee, drie niet de vertaling van een Limburgs woord wisten, dan werd datzelfde woord bij ons thuis gewoon op z’n Nederlands uitgesproken. En zo kwam ik er pas ver in mijn tienerjaren achter dat kroët in het Nederlands niet kruid is, maar appelstroop, dat eak niet eek heet, maar azijn en dat niemand buiten de stadsmuren begrijpt wat je bedoelt als je zegt dat je een 'raafje' (raofke) op je vinger hebt en dat 'je haar spuist' (spöëze). Wat respectievelijk zoveel betekent als een korstje op je vinger hebben, en dat je coiffure zit alsof je zojuist de zolder hebt gestofzuigd.

Mijn lievelingsvoorbeeld stamt af van het woord bäöke, wat zoveel betekent als huilen. Waardoor ik mijn eerste niet-Venloose vriendje ooit heb toegebeten dat hij eens op moest houden met beuken. Terwijl de arme jongen, gewoon verdriet had. Verder bleek dat broamele en miemere dus niet vertalen als bramelen en mijmeren, maar als bramen en rode bessen. En dat je schteckbere geen steekberen noemt, maar kruisbessen.

“Hoe heten kruisbessen hier?” zeg ik.
“Huh?” zegt de man. “Gewoon kruisbessen.”
“Kijk, daar begint het al.”
Achter ons valt de dochter. Ze begint te huilen. Ik pak haar op de arm en begin te zingen:
Zoë is ‘t laeve, waat kan ‘t gaeve. We doon maar allemaol wat water beej de wién. Op idder paedje ein roéze-blaedje en nao `t straevele ein bietje zônneschien.

De dochter stopt met huilen. Ik geef haar een kus. Dit gaan we vaker doen, ook al wonen we tegenwoordig in Maas en Waal. Want een beetje verwarring qua opvoeding kan echt geen kwaad.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.