Mama
Column: Daar word je hard van
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Het schoolplein
People
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
Mama
Merci
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Kak
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
People
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Mama
Blut
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
People
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
Mama
Column: Trauma's
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Importkinderen
Mama

Column: Importkinderen

Bekijk meer
(70/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

09-7-2018 12:00
 

‘Hoezo hebben de kinderen hier in de dit dorp geen accent?’ vraag ik aan de man. ‘Jij en je broer en zussen hebben toch ook een Maas en Waals accent? Woont hier tegenwoordig allemaal import?’
Op het heuveltje tegenover ons huis spelen kinderen. Het keukenraam staat open en ik kan de kinderen horen overleggen: over de uitzonderingen op de extra regels op de gewone regels van het spel. Nooit gedacht dat ik ooit terug zou verhuizen naar een geboortedorp. Het dorp van mijn man weliswaar, maar toch. Ik heb de stad nog geen dag gemist.
‘Dat noem je Poldernederlands,’ zegt de man. ‘Zo praten de kinderen tegenwoordig.’
‘Nou, in Venlo niet, hoor,’ zeg ik trots, terwijl ik mijn Limburgse tongval wat sterker aanzet. ‘Daar heeft iedereen gewoon een accent.’
Je kunt het meisje wel uit Venlo halen, maar je haalt Venlo nooit uit het meisje. Al spreek ik zelf heel slecht plat. Tot mijn eigen ergernis.

Lees ook: Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje

Je kunt veel van de Venlonaren zeggen, maar niet dat ze niet creatief met taal zijn. En buiten een creatief volk, is het ook een trots volk. Trots op hun taal en op hun stad. In Venlo zullen ze nou nooit een gelegenheid voorbij laten gaan om een woordspeling op de stadsnaam in te zetten. Zo is daar de stadsslogan Venlove, het hardloopevenement de Venloop en heeft de stad een wijnbar die de naam Vin l‘Eau draagt (écht waar!).

Mijn Limburgs sprekende ouders besloten om ons Nederlandstalig op te voeden. Om de precieze redenen tasten mijn broers en ik vooralsnog volledig in het duister, want mijn ouders spreken namelijk beter plat dan Nederlands. En dat leverde verschillende problemen op. Als mijn ouders zo één, twee, drie niet de vertaling van een Limburgs woord wisten, dan werd datzelfde woord bij ons thuis gewoon op z’n Nederlands uitgesproken. En zo kwam ik er pas ver in mijn tienerjaren achter dat kroët in het Nederlands niet kruid is, maar appelstroop, dat eak niet eek heet, maar azijn en dat niemand buiten de stadsmuren begrijpt wat je bedoelt als je zegt dat je een 'raafje' (raofke) op je vinger hebt en dat 'je haar spuist' (spöëze). Wat respectievelijk zoveel betekent als een korstje op je vinger hebben, en dat je coiffure zit alsof je zojuist de zolder hebt gestofzuigd.

Mijn lievelingsvoorbeeld stamt af van het woord bäöke, wat zoveel betekent als huilen. Waardoor ik mijn eerste niet-Venloose vriendje ooit heb toegebeten dat hij eens op moest houden met beuken. Terwijl de arme jongen, gewoon verdriet had. Verder bleek dat broamele en miemere dus niet vertalen als bramelen en mijmeren, maar als bramen en rode bessen. En dat je schteckbere geen steekberen noemt, maar kruisbessen.

“Hoe heten kruisbessen hier?” zeg ik.
“Huh?” zegt de man. “Gewoon kruisbessen.”
“Kijk, daar begint het al.”
Achter ons valt de dochter. Ze begint te huilen. Ik pak haar op de arm en begin te zingen:
Zoë is ‘t laeve, waat kan ‘t gaeve. We doon maar allemaol wat water beej de wién. Op idder paedje ein roéze-blaedje en nao `t straevele ein bietje zônneschien.

De dochter stopt met huilen. Ik geef haar een kus. Dit gaan we vaker doen, ook al wonen we tegenwoordig in Maas en Waal. Want een beetje verwarring qua opvoeding kan echt geen kwaad.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.