Hanneke Hendrix
Het schoolplein
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
People
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
Hanneke Hendrix
Blut
Hanneke Hendrix
Column: yoghurt voor je stoelgang
Hanneke Hendrix
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Hanneke Hendrix
Vriend K. op de koffie
Hanneke Hendrix
Fuck de symbiose
Hanneke Hendrix
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
Rauwe biefstuk en croissantjes
Hanneke Hendrix
Column: Liever een meisje
Hanneke Hendrix
Tommie
Hanneke Hendrix
Trefbal
Hanneke Hendrix
Doorslapen
Hanneke Hendrix
Lekker genieten
Hanneke Hendrix
Merci
Hanneke Hendrix
Column: Trauma's
Hanneke Hendrix
Dag huis
Hanneke Hendrix
Column: JA-HAAAAAAAA
Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Importkinderen
Bekijk alle video's
(70/80)
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/80
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/80
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/80
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/80
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/80
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/80
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/80
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/80
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/80
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/80
Column: Importkinderen
70/80
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/80
Column: JA-HAAAAAAAA
68/80
Column: Het wordt beter
67/80
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/80
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/80
Column: Fucking mamafiets
64/80
Column: Ik ben een lafaard
63/80
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/80
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/80
Column: Krijsen om gebak
60/80
Column: Trauma's
59/80
Column: Twee kindjes
58/80
Column: Uit de hemel verschenen
57/80
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/80
Column: Het gangetje
55/80
Column: Daar word je hard van
54/80
Column: Dik maar gelukkig
53/80
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/80
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/80
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/80
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/80
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/80
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/80
Column: Lust ik niet!
46/80
Column: Van snurkenstein
45/80
Column: Liever een meisje
44/80
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/80
De uitgebluste moeder
42/80
Ouwe tang
41/80
De onderkin
40/80
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/80
De kinderverjaardag
38/80
Kotsen over de hoes
37/80
Blut
36/80
De leven
35/80
Moe
34/80
Fuck de symbiose
33/80
Met het broodmes spelen
32/80
Doorslapen
31/80
Een tweede adopteren
30/80
Tommie
29/80
Spijt
28/80
Geitenkaaslollytestikel
27/80
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/80
Kak
25/80
Koffie-tik in de boekenkast
24/80
De onschuldige gevangene
23/80
Trefbal
22/80
Rania
21/80
Billendoekjes en maïzena
20/80
Floep
19/80
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/80
Zo'n dag
17/80
Het schoolplein
16/80
Een sprongetje
15/80
Niets veranderd
14/80
De helm of niet de helm
13/80
Merci
12/80
Ziek kind
11/80
Op het consultatiebureau
10/80
De diva en de dronkenlap
9/80
Dag huis
8/80
Lekker genieten
7/80
Hondenravotplek
6/80
Mausoleum
5/80
Het universum der verloren objecten
4/80
Vriend K. op de koffie
3/80
Normaal
2/80
Mag ik al bier?
1/80
Hanneke Hendrix

Column: Importkinderen

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

09-7-2018 12:00

‘Hoezo hebben de kinderen hier in de dit dorp geen accent?’ vraag ik aan de man. ‘Jij en je broer en zussen hebben toch ook een Maas en Waals accent? Woont hier tegenwoordig allemaal import?’
Op het heuveltje tegenover ons huis spelen kinderen. Het keukenraam staat open en ik kan de kinderen horen overleggen: over de uitzonderingen op de extra regels op de gewone regels van het spel. Nooit gedacht dat ik ooit terug zou verhuizen naar een geboortedorp. Het dorp van mijn man weliswaar, maar toch. Ik heb de stad nog geen dag gemist.
‘Dat noem je Poldernederlands,’ zegt de man. ‘Zo praten de kinderen tegenwoordig.’
‘Nou, in Venlo niet, hoor,’ zeg ik trots, terwijl ik mijn Limburgse tongval wat sterker aanzet. ‘Daar heeft iedereen gewoon een accent.’
Je kunt het meisje wel uit Venlo halen, maar je haalt Venlo nooit uit het meisje. Al spreek ik zelf heel slecht plat. Tot mijn eigen ergernis.

Lees ook: Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje

Je kunt veel van de Venlonaren zeggen, maar niet dat ze niet creatief met taal zijn. En buiten een creatief volk, is het ook een trots volk. Trots op hun taal en op hun stad. In Venlo zullen ze nou nooit een gelegenheid voorbij laten gaan om een woordspeling op de stadsnaam in te zetten. Zo is daar de stadsslogan Venlove, het hardloopevenement de Venloop en heeft de stad een wijnbar die de naam Vin l‘Eau draagt (écht waar!).

Mijn Limburgs sprekende ouders besloten om ons Nederlandstalig op te voeden. Om de precieze redenen tasten mijn broers en ik vooralsnog volledig in het duister, want mijn ouders spreken namelijk beter plat dan Nederlands. En dat leverde verschillende problemen op. Als mijn ouders zo één, twee, drie niet de vertaling van een Limburgs woord wisten, dan werd datzelfde woord bij ons thuis gewoon op z’n Nederlands uitgesproken. En zo kwam ik er pas ver in mijn tienerjaren achter dat kroët in het Nederlands niet kruid is, maar appelstroop, dat eak niet eek heet, maar azijn en dat niemand buiten de stadsmuren begrijpt wat je bedoelt als je zegt dat je een 'raafje' (raofke) op je vinger hebt en dat 'je haar spuist' (spöëze). Wat respectievelijk zoveel betekent als een korstje op je vinger hebben, en dat je coiffure zit alsof je zojuist de zolder hebt gestofzuigd.

Mijn lievelingsvoorbeeld stamt af van het woord bäöke, wat zoveel betekent als huilen. Waardoor ik mijn eerste niet-Venloose vriendje ooit heb toegebeten dat hij eens op moest houden met beuken. Terwijl de arme jongen, gewoon verdriet had. Verder bleek dat broamele en miemere dus niet vertalen als bramelen en mijmeren, maar als bramen en rode bessen. En dat je schteckbere geen steekberen noemt, maar kruisbessen.

“Hoe heten kruisbessen hier?” zeg ik.
“Huh?” zegt de man. “Gewoon kruisbessen.”
“Kijk, daar begint het al.”
Achter ons valt de dochter. Ze begint te huilen. Ik pak haar op de arm en begin te zingen:
Zoë is ‘t laeve, waat kan ‘t gaeve. We doon maar allemaol wat water beej de wién. Op idder paedje ein roéze-blaedje en nao `t straevele ein bietje zônneschien.

De dochter stopt met huilen. Ik geef haar een kus. Dit gaan we vaker doen, ook al wonen we tegenwoordig in Maas en Waal. Want een beetje verwarring qua opvoeding kan echt geen kwaad.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.