People
Column: 'Een zwangerschap is per definitie oneerlijk verdeeld'
Carrière & Geld
Column: 'Holy shit, mijn gezin'
Carrière & Geld
Column: 'Niet te veel willen, niet te veel googlen'
People
Column: ‘Wennen is een illusie, omdat alles constant verandert'
People
Column: 'Elke dag heb ik wel een keer spijt van zijn komst'
People
Column: Vliegreis-met-baby
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
People
Gaia (deel 3): turbulentie
Carrière & Geld
We moeten praten over onze boodschappen en Facebookscrollen
People
Column: Viva valium
People
Column: Hoera, hoera, horeca
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
'Ik ben Cesar, en ik koop geurkaarsen'
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Carrière & Geld
Column: nooit meer vrijwillig de sneeuw in
Carrière & Geld
‘Ik postte een foto van mijn ex, huilend in een reuzenrad'
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Rutger Lemm
  3. Column: 'Niemand kan een huilende baby negeren'
14-3-2018 12:00
fotografie: Lo Andela

Niemand kan een huilende baby negeren. Het is het resultaat van duizenden jaren evolutie: er zullen vast Neanderthaler-baby’s zijn geweest die veel te beleefd om aandacht vroegen, waardoor hun neanderthalerouders hen niet hoorden terwijl ze bij het kampvuur mammoetvlees zaten te eten met hun neanderthalervrienden. Die zachtaardige baby’s stierven dus stilletjes in een hoekje. De meest irritante baby’s overleefden en gaven hun genetisch materiaal door. Het penetrante gekrijs van onze kinderen is een eindeloos geperfectioneerde roep om aandacht.

Lees ook: Column: 'Niet te veel willen, niet te veel googlen.'

Dat houd ik mezelf voor als ik om drie uur ‘s nachts met mijn huilende zoon van zes weken oud in mijn armen sta: dit is de enige manier waarop hij kan communiceren. Maar zelfs nadat ik naar hem toe ben gerend en hem heb opgepakt, stopt het niet.

Als je baby huilt, is alles in je wezen erop gebrand om het te stoppen. Stel je voor dat je iemand op straat ziet huilen: dan wil je diegene helpen. Als diegene ook nog schreeuwt, dan zal je eropaf snellen. Maar het gekrijs van je eigen kind gaat dieper dan je ooit voor mogelijk hield – het raakt aan de kern van je empathisch vermogen. Die machteloze oerliefde kan je tot waanzin drijven. Tijdens de eerste weken sloeg ik soms tegen een kast. Dat hielp niet.

“Wat is er nou lieverd? Wat wil je?” stel ik de stompzinnige vraag die alle ouders constant stellen. Hij stopt even, kijkt me wanhopig aan en begint dan nog harder te schreeuwen, alsof hij nu ook nog gefrustreerd is over mijn domheid.

Een vriend die op kraamvisite kwam – een lange, zeer beschaafde acteur – vertelde dat hij altijd dacht dat shaken baby syndrome alleen bij asociale gezinnen voorkomt. Maar toen hij tijdens de eerste nacht buiten zinnen van het slaaptekort zijn hysterische dochter vasthield, begreep hij het wel. Vaders raken in dit soort situaties ook eerder gefrustreerd dan moeders, omdat mannen vaker uitgaan van een rationele checklist: luister baby, je hebt geslapen, je hebt gegeten, je hebt een schone luier – hoe kán je dan nu nog huilen? Dat is gewoon onmogelijk! Wat ben jij een onredelijke klootzak.

Aan de andere kant bewonder ik zijn gehuil. De kracht ervan. Ik denk dat veel mensen er baat bij zouden hebben als ze hun emoties zo direct konden uiten. In een overvolle intercity op een grijze namiddag zou iedereen wel willen huilen en schreeuwen van ellende. Maar dat doen ze niet; dat is zo afgesproken. Ze kroppen het op en komen thuis met hoofdpijn.

In dat opzicht lijken Tinus en ik nu al op elkaar. We zijn allebei fanatiek en overgevoelig. Als we samen spelen, jutten we elkaar op totdat we allebei uitgeput zijn. Eerst begint hij te huilen, daarna ik. Mijn vriendin komt dan nietsvermoedend de kinderkamer binnen en treft twee huilende jongens aan. 

‘Huil maar,’ fluister ik dus nu tegen hem, terwijl ik hem midden in de nacht sta te troosten. ‘Laat de wereld maar weten dat je er bent.’

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.