Gossip & Sterren
Ernst Daniël Smid vertelt over de zwartste bladzijde uit zijn leven
People
Catherine Keyl: 'Collega's keken mij met de nek aan'
Health & Sport
yoga voor huismussen
Where to go
Smartlappen en vintage-crawls: dit kan je allemaal doen dit weekend
Liefde & Seks
Anna Karolina #55: De narcist
Psyche
Grof in de mond: waarom vloeken verdomd goed is voor je gezondheid
Beauty
Dit zijn de beautytrends van 2019 volgens experts Leco, Xelly en Floor
People
Cesar Majorana: 'Ze zei sorry tegen een komkommer'
People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
Travel
Deze 7 hotspots in Edinburgh mogen niet op je bucketlist ontbreken
Fashion
Wij voorspellen: deze pailletten-items zijn binnen no time uitverkocht
Gossip & Sterren
Babytalk: Kylie Jenner leert haar dochter wel heel bijzondere woorden
Psyche
Sterrenstof: jouw weekhoroscoop #47
Film & Series
Nostalgie alert: Disney deelt Magische trailer van Dumbo remake
Fashion
Showstoppers: statement oorbellen die nekken doen omdraaien
Mama
Baby aan boord #10: Zwangerschapskilo's
Newsflash
Chantal Janzen opent pop-up store voor talent op Amsterdam Centraal
Newsflash
Chantal Janzen lanceert &C talent foundation
Film & Series
Smullen: de eerste beelden van het nieuwe Ex On The Beach seizoen
Muziek
Koosje lanceert haar debuut single 'Growingwise'
Psyche
Gelukkig gescheiden: 'Ik heb me expres niet opgesteld als de bitch'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. George Baker: 'Na Una Paloma Blanca ging het helemaal loos'
Gossip & Sterren

George Baker: 'Na Una Paloma Blanca ging het helemaal loos'

Nu in &C's rubriek Ouwe dibbes vertelt Hans Bouwens aka George Baker over die paar keer dat hij dacht dat het gedaan was, maar nee hoor: hij schnabbelt zich nog altijd de tandjes. En dat vindt hij zalig. Una Paloma Blanca, handen in de lucht en gaan.

10-10-2019 19:00
Interview: Kim Hopmans, fotografie: Linda Stulic

Hans: 'Voor alle piemeltjes die niet wisten wat ze wilden, was er het lager voortgezet onderwijs. Ik wist het wél, alleen was er geen geld voor een muziekopleiding. In plaats daarvan stond ik thuis voor de spiegel met mijn buurvrouw d’r oude gitaar Elvis te imiteren. Ik kende maar drie akkoorden, maar voor rock-'n-roll was dat genoeg, de muziek zat in me. Tot ik op slag verliefd werd op een prachtige gitaar bij de plaatselijke muziekboer. 250 gulden – ik had geen rooie cent. De eigenaar, zelf muzikant, werd een sleutelpersoon in mijn leven: hij gaf me de gitaar als ik maandelijks maar vijf gulden afloste. Ik was dertien toen ik van school ging om in elke fabriek in de Zaanstreek te werken. Ondertussen deed ik mee aan talentenjachten, waar mijn droom keer op keer de grond in werd geboord. Het deed me niks: bekijken jullie het maar, ik ben gewoon goed, klaar. Als je zelf al niet gelooft dat je de beste bent... Ik was een doorzetter. En dus solliciteerde ik op mijn negentiende bij een soulband. Inmiddels getrouwd en vader. Niet bepaald de ideale uitgangspositie om een muziekcarrière van de grond te krijgen, maar ja. De auditie was vlak voor mijn nachtdienst in de limonadefabriek begon. Ik ging erheen, als vetkuif in een vieze overall, tussen die studentikoze types. Dat was een complete cultuurshock, voor iedereen. Maar ik was binnen.'

Lees ook: Catherine Keyl: 'Collega's keken mij met de nek aan'

Arm als een mier
'Tijdens een improvisatiesessie met de bassist ontstond Little Green Bag. Mijn eerste, zelfgeschreven lied. Van de een op de andere dag was ik een popster. Al had ik dat amper door: hoewel het nummer al in de Amerikaanse top 10 stond, werkte ik nog altijd in de limonadefabriek. We hadden geen idee van de wereldwijde impact. Wel besefte ik dat dit mijn kans was om te ontsnappen uit de fabriek, ik was arm als een mier, het was nu of nooit. Het werd nu. Die eerste gouden plaat herinner ik me als de dag van gister, potverdomme, ik had iets bereikt. Eindelijk iets tastbaars, geen diploma’s, wel een plaat. Verder was van een sterrenbestaan nog geen sprake, we bouwden en sjouwden alles zelf, en traden elke avond op voor zeshonderd gulden – delen met zes man. Keihard beuken, de bierpomp als onze grootste concurrent. Het was het allemaal waard: de armoe dreef mij voort. Ik wilde niet meer terug naar de fabriek, dus het alternatief was bankrover worden, of zeeman.'

Lees ook: Ursul de Geer: 'Met 't Is hier fantasties groef ik mijn eigen graf'

Haren kammen, Hans!
'Na Una Paloma Blanca ging het helemaal loos. We traden over de hele wereld op. Langzaam werden de verwachtingen van de platenmaatschappij steeds onrealistischer, ze voerden de druk op. Ik ging stoïcijns door met liedjes schrijven, maar voelde me leeglopen. Op een van de grootste podia in Duitsland voelde ik me volkomen verloren toen ik me realiseerde: het belangrijkste wat ik moet doen, is mijn haar kammen, want verder is het playback. Wat doe ik hier eigenlijk? Het randgebeuren werd groter dan de muziek. Ook de rest van de band was er klaar mee. En zo stopte de George Baker Selection.'

In 1992 leek het gedaan toen Hans het podium niet meer op wilde, last had van chronische bloedarmoede en geen tweehonderd meter meer kon lopen zonder te hijgen. Maar er kwam een mazzeltje op zijn pad waarmee zijn carrière naar eigen zeggen twintig jaar werd verlengd. Benieuwd waardoor het leven van Hans toen weer van een leien dakje ging? Je leest het in de nieuwste &C of hier op Blendle. 

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.