Door: Joanne Wienen
Nadat Rowey Muradin onverwachts zwanger raakte van een tweeling, zorgde een samenloop van omstandigheden voor financiële problemen.
Rowey (29): ‘De eerste keer dat ik de voedselbank binnenliep, was confronterend. Ik zag mensen die zichtbaar gestrest en ongelukkig waren, die slecht voor zichzelf zorgden. Natuurlijk was ik dankbaar met de hulp. Tegelijkertijd vond ik het deprimerend. Hoe was ik hier nu weer beland?
Op mijn vierentwintigste raakte ik zwanger, ondanks mijn spiraal. Op dat moment studeerde ik social work, werkte ik in een gezinshuis en woonde ik in een klein appartement met één slaapkamer. Ik was drie maanden samen met de vader van mijn kinderen. Vlak nadat de kinderen kwamen, bleek dat onze verwachtingen zo ver uit elkaar lagen dat onze relatie niet standhield. Op dat moment had ik het goed voor elkaar en voelde ik me niet financieel kwetsbaar. Mijn ex had een koopwoning en leek de stabielste van ons twee, maar ik had mijn baan en bovendien altijd mijn eigen appartement aangehouden. Helaas ontstonden er al snel problemen. Ik moest mijn appartement uit omdat de verhuurder niet toestond dat ik er met kinderen woonde en kon mijn onregelmatige baan niet combineren met de zorg voor de tweeling. Mijn ex werkte veel, waardoor de praktische zorg vooral bij mij terechtkwam. En financieel waren er nog geen afspraken gemaakt, dus stond ik er alleen voor. Maar de juridische procedures over het gezag, de omgang en alimentatie die volgden op de relatiebreuk waren de grootste financiële klap. Die hebben me door de jaren heen tienduizenden euro’s gekost.
In eerste instantie snapte ik niet waarom ik zoveel geldstress had. Zo slecht ging ik toch niet met geld om? Maar toen ik samen met een hulpverlener van maatschappelijk werk mijn financiën ging doorrekenen in Excel, zag ik dat mijn kosten structureel te hoog waren. En dat waren geen luxekosten, maar simpelweg geld dat nodig was om te leven. Ik heb geluk dat ik door mijn studie en achtergrond de weg wist in het hulpverleningscircuit. Ik wist hoe ik urgentie moest aanvragen waardoor ik snel een socialehuurwoning kon betrekken. Bij het afwikkelen van de juridische kosten kreeg ik bijstand.
Inmiddels ben ik vier jaar verder en ziet het leven er alweer anders uit. Ik begeleid ouders die zichzelf dreigen kwijt te raken in complexe gezinssituaties en jeugdzorg. Een tijd dacht ik: wat ben ik nu voor hulpverlener als het bij mij zelf zo mis is gegaan? Maar juist doordat ik zelf weet hoe het voelt om te stressen of je de boodschappen wel kunt betalen of verstrikt raakt in een ongezonde dynamiek met een ex-partner, kan ik iets voor hen betekenen. De ervaring heeft mijn aanpak van geld en het leven helemaal veranderd. Ik werk nu met potjes: voor kleren, etentjes, uitjes. Zo heb ik overzicht en voel ik me niet meer schuldig over een uitgave. Voordat ik iets afspreek, check ik eerst of er in het juiste potje nog geld zit. Ik koop bijna geen nieuwe kleding meer en spreek met vriendinnen af op plekken die niks kosten. Tegelijkertijd probeer ik ook niet te krampachtig te besparen. Een uitje naar de sauna kan duur zijn, maar brengt me mentaal zoveel op dat het de uitgave waard is. Wat er ook gebeurt, je moet zorgen dat je zelf overeind blijft staan. Dat is ook hoe ik mijn hoofd boven water heb gehouden.’
De andere interviews met vrouwen die te maken kregen met geldstress, lees je nu in &C's 'Zuinig is het nieuwe chic'.
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))