Paardencoaching gaf Lisa weer vertrouwen in haarzelf

Gesprekken met een psycholoog  hebben student Lisa Schol nooit  echt geholpen, maar dankzij paardencoaching kon ze haar  angsten wel loslaten.

Lisa (28): ‘Mijn huisgenoot deed een opleiding tot  paardencoach en vroeg me of ik haar proefcliënt wilde zijn.  Dat ik ja zei was vooral omdat ze een vriendin was, want zelf vond ik paardencoaching maar zweverig gedoe, ik geloofde er niet zo in. Bovendien durfde ik eigenlijk niet te kijken naar  wat er echt speelde. Rond mijn twaalfde heb ik traumatische gebeurtenissen meegemaakt. De details wil ik voor mezelf  houden, maar het gevolg was dat ik heel achterdochtig werd, vooral naar mannen, en me steeds verder terugtrok. Als tiener zat ik hele dagen alleen op mijn kamer, ik ging nooit uit. Dankzij reguliere therapie zette ik wel stappen: ik kwam het huis weer uit, ben dierenverzorging gaan studeren en zelfs op kamers gegaan. Maar mijn wereld bleef alsnog klein: ik ging naar school  en weer naar huis. Zo ben ik gewoon, dacht ik toen, dat kan ik  niet veranderen. Door het weg te duwen en geen aandacht te  geven, voelde het alsof het er niet was. Gelukkig heb ik toch  toegezegd om proefcliënt te zijn, want al tijdens mijn eerste  sessie had ik een bijzondere ervaring. Met een cirkel had ik  aangegeven hoe dichtbij de paarden mochten komen, maar  één paard liep er recht doorheen. Hij ging tegen me aan staan en duwde me de cirkel uit. Het voelde heel bekend. Ik heb in het verleden vaker mijn grenzen niet goed aangegeven. Zo deelden veel klasgenoten hun levensverhalen met mij. In principe is dat oké, maar omdat ik zelf vrij instabiel was, had ik daar last van.'

'Nadat ik met de paardencoach had geoefend om energetisch sterk op mijn plek te blijven staan, liep het paard om de cirkel  heen. Wat ik daar meemaakte, deed meer met me dan alle gesprekken die ik ooit over grenzen had gevoerd. Bij de psycholoog vertelde ik dingen soms oppervlakkig, juist als het dichtbij kwam, omdat ik bepaalde gevoelens liever geen aandacht wilde geven. Maar paarden reageren niet op wat je vertelt, maar op je energie. Daardoor wist mijn coach de juiste vragen te stellen en konden we heel diep gaan. In drie jaar tijd heb ik zo’n twintig sessies gedaan. Toen we het over herinneringen aan een agressieve relatie hadden, leunde een paard tegen me aan. Daardoor voelde ik dat ik steun mocht ontvangen, niet alles alleen hoefde te doen. Een andere keer legden we knuffels neer die voor bepaalde situaties stonden, toen een paard recht op een bepaalde knuffel afliep en hem weggooide. Zo van: dit dient jou niet meer, laat het maar los.  En we hebben het ook veel gehad over mijn angsten die mij beperkten. Met elke sessie groeide mijn zelfvertrouwen. Op een gegeven moment durfde ik alleen een rondje te wandelen in de natuur. Later ging ik alleen winkelen in de stad en een nachtje weg in mijn eentje. Uiteindelijk ben ik zelfs begonnen  aan een opleiding tot seksuoloog en op groepsreis naar  Zuid-Afrika geweest. Twee dingen die ik al heel lang wilde,  maar nooit durfde. Ik weet nog goed hoe ik op mijn derde ochtend in Zuid-Afrika de zonsopkomst bekeek en overal  kippenvel kreeg: zit ik hier nou echt, met dit uitzicht over de bergen? Eindelijk ben ik echt aan het leven.’