Mama
De onschuldige gevangene
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
De onderkin
People
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
People
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
People
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
Mama
Geitenkaaslollytestikel
People
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
Mama
Column: Krijsen om gebak
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
People
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
People
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
People

Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'

Bekijk meer
(100/118)
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/118
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/118
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/118
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/118
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/118
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/118
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/118
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/118
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/118
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/118
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/118
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/118
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/118
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/118
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/118
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/118
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/118
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/118
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/118
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/118
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/118
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/118
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/118
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/118
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/118
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/118
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/118
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/118
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/118
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/118
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/118
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/118
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/118
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/118
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/118
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/118
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/118
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/118
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/118
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/118
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/118
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/118
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/118
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/118
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/118
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/118
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/118
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/118
Column: Importkinderen
70/118
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/118
Column: JA-HAAAAAAAA
68/118
Column: Het wordt beter
67/118
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/118
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/118
Column: Fucking mamafiets
64/118
Column: Ik ben een lafaard
63/118
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/118
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/118
Column: Krijsen om gebak
60/118
Column: Trauma's
59/118
Column: Twee kindjes
58/118
Column: Uit de hemel verschenen
57/118
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/118
Column: Het gangetje
55/118
Column: Daar word je hard van
54/118
Column: Dik maar gelukkig
53/118
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/118
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/118
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/118
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/118
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/118
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/118
Column: Lust ik niet!
46/118
Column: Van snurkenstein
45/118
Column: Liever een meisje
44/118
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/118
De uitgebluste moeder
42/118
Ouwe tang
41/118
De onderkin
40/118
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/118
De kinderverjaardag
38/118
Kotsen over de hoes
37/118
Blut
36/118
De leven
35/118
Moe
34/118
Fuck de symbiose
33/118
Met het broodmes spelen
32/118
Doorslapen
31/118
Een tweede adopteren
30/118
Tommie
29/118
Spijt
28/118
Geitenkaaslollytestikel
27/118
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/118
Kak
25/118
Koffie-tik in de boekenkast
24/118
De onschuldige gevangene
23/118
Trefbal
22/118
Rania
21/118
Billendoekjes en maïzena
20/118
Floep
19/118
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/118
Zo'n dag
17/118
Het schoolplein
16/118
Een sprongetje
15/118
Niets veranderd
14/118
De helm of niet de helm
13/118
Merci
12/118
Ziek kind
11/118
Op het consultatiebureau
10/118
De diva en de dronkenlap
9/118
Dag huis
8/118
Lekker genieten
7/118
Hondenravotplek
6/118
Mausoleum
5/118
Het universum der verloren objecten
4/118
Vriend K. op de koffie
3/118
Normaal
2/118
Mag ik al bier?
1/118

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

04-2-2019 20:00
 

'Hé! Douwe!' hoor ik achter me in de rij van de supermarktkassa.
Ik leg mijn spullen op de band.

Ik dacht dat het een goed idee was om de spits te vermijden door binnendoor te rijden en bij de eerste Appie die ik zou zien boodschappen te gaan doen. Ik heb de hele dag moeten praten, alweer zo’n dag gehad dat alles omviel, losschoot en scheurde. Als klap op de vuurpijl gooide ik koffie over iemands arm heen. Gelukkig niet kokend hete en rakelings langs een tablet, wat ik dan weer als een overwinning op mezelf zag. De supermarkt heeft geen zelfscan, wat geen ramp is want mijn rekening is leeg en ik heb nog precies een tientje in mijn portemonnee.

Lees ook: Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'

Ik koop bananen, een brood en een pot pindakaas, kort samengevat alles wat je nodig hebt om een gezin draaiende te houden. En ik trakteer mezelf op een fles sap, aangezien de dochter een doorgeefluik is voor alles wat virulent is op aard’: daar zouden ze eens kinderliedjes over moeten maken. Buiten schemert het nog net niet en iedere keer als de schuifdeuren van de supermarkt opengaan, hoor ik kinderen schreeuwen die achter een dranghek staan, wat alleen een lichte hint van de twilight zone geeft. Ik vind dit soort groepen roepende kinderen eng. Als ze dan vanaf het hek naar me roepen, voel ik me ineens weer kind, terwijl ik goddomme bijna veertig ben. Ik heb een accountant godverdomme en een koophuis en een klein, grijs autootje.

'Douwe!' hoor ik weer, in mijn ooghoek zie ik een vrouw aan het einde van de rij van de andere band enthousiast zwaaien.
Die fles sap moet terug, besluit ik. Ik word veel te dik. Ik kan beter thee zetten. Daarbij kan ik beter yoghurt kopen. Denk ik. Dat is altijd een moeilijke keuze, want door een soortement van tijdgat hebben we in ons huishouden altijd óf vier pakken yoghurt in de koelkast staan, óf nul. Of bier. Ik kan beter bier halen. Daar word ik ook dik van, maar van bier word ik gelukkig. Dat heeft een streepje voor. Vind ik dan. Gelukkig worden.
Ik zucht.

De vrouw roept nog eens.
Voor me aan de kassa kijkt een man op.
'O hoi!' roept hij droogjes. 'Alles goed?'
De man is knap. Zo’n man die door-de-war-haar ook zonder storm goed draagt.
'Gaat wel,' roept de vrouw terug. 'Verkouden!'
'Wat?' roept Douwe.
'Verkouwe!' roept de vrouw.
'Douwe?' roept Douwe.
'Ja!' roept de vrouw.
Douwe is stil.
'Ik zag je deze week nog op LinkedIn!' roept de vrouw.
'Ja ja,' knikt Douwe. Hij concentreert zich op het pinnen.
'Wilt u voetbalplaatjes?' vraagt de caissière. Ze is groot, rond en blond en heeft in ieder geval in haar rechteroor allemaal diamanten oorbellen. Haar linkeroor kan ik niet zien. Haar wenkbrauwen zijn met een potloodje getekend.
'Ja,' zegt Douwe, 'anders kom ik niet buiten, met die horde kinderen voor de deur.'
'Nou,' zegt de caissière droogjes, 'buiten komt u wel, maar de vraag is alleen of u het overleeft.'

Ze geeft hem de plaatjes. Ze is niet onder de indruk van mannen als Douwe. Zij kent haar pappenheimers. Ik hou van haar. Douwe probeert zijn boodschappen in een klein, schattig rieten tasje met leren hengels te proppen. Een appeltaartje, luxe sla en balsamicoazijn, een fles light bitter lemon, een steenovenpizza, een fles rode wijn.
Douwe is duidelijk geen vrijgezel, constateer ik.
En als Douwe het appeltaartje op de grond laat rollen, raapt een meisje dat voorbijloopt het voor hem op. Ze zegt iets en Douwe lacht luid. Het meisje zwiept heur haar over haar schouders en loopt de supermarkt uit. Kinderen schreeuwen.
Als Douwe de zaak uitloopt, groet hij de vrouw aan de andere band niet.

Lees ook: Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'

Bij de caissière lever ik mijn fles sap in.
'Ik bedenk ineens dat ik thuis nog een fles sap heb staan,' zeg ik.
De caissière is vanzelfsprekend niet onder de indruk. De vrouw die Douwe kent, staart naar de schuifdeuren. Ze haalt haar neus op.
'Wilt u voetbalplaatjes?' vraagt de caissière.
Ik schud mijn hoofd.
Ik overleef het wel.
Ook zonder sap, bier of voetbalplaatjes.
En al helemaal zonder Douwe van LinkedIn.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.