Mama
Column: Trauma's
Mama
Blut
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
People
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
Mama
De diva en de dronkenlap
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
People
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Niets veranderd
Mama
Een sprongetje
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
People
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
People
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
People
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
Mama
De leven
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Mama
Mausoleum
Mama
De onschuldige gevangene
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
People

Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'

Bekijk meer
(97/124)
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
124/124
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
123/124
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
122/124
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
121/124
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
120/124
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
119/124
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
118/124
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
117/124
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
116/124
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
115/124
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
114/124
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
113/124
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
112/124
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
111/124
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
110/124
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
109/124
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
108/124
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
107/124
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
106/124
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
105/124
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
104/124
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
103/124
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
102/124
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
101/124
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
100/124
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
99/124
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
98/124
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
97/124
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
96/124
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
95/124
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
94/124
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
93/124
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
92/124
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
91/124
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
90/124
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
89/124
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
88/124
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
87/124
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
86/124
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
85/124
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
84/124
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
83/124
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
82/124
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
81/124
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
80/124
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
79/124
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
78/124
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
77/124
Hanneke Hendrix: Kansarm
76/124
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
75/124
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
74/124
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
73/124
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
72/124
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
71/124
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
70/124
Column: Importkinderen
69/124
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
68/124
Column: JA-HAAAAAAAA
67/124
Column: Het wordt beter
66/124
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/124
Column: Fucking mamafiets
64/124
Column: Ik ben een lafaard
63/124
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/124
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/124
Column: Krijsen om gebak
60/124
Column: Trauma's
59/124
Column: Twee kindjes
58/124
Column: Uit de hemel verschenen
57/124
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/124
Column: Het gangetje
55/124
Column: Daar word je hard van
54/124
Column: Dik maar gelukkig
53/124
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/124
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/124
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/124
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/124
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/124
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/124
Column: Lust ik niet!
46/124
Column: Van snurkenstein
45/124
Column: Liever een meisje
44/124
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/124
De uitgebluste moeder
42/124
Ouwe tang
41/124
De onderkin
40/124
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/124
De kinderverjaardag
38/124
Kotsen over de hoes
37/124
Blut
36/124
De leven
35/124
Moe
34/124
Fuck de symbiose
33/124
Met het broodmes spelen
32/124
Doorslapen
31/124
Een tweede adopteren
30/124
Tommie
29/124
Spijt
28/124
Geitenkaaslollytestikel
27/124
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/124
Kak
25/124
Koffie-tik in de boekenkast
24/124
De onschuldige gevangene
23/124
Trefbal
22/124
Rania
21/124
Billendoekjes en maïzena
20/124
Floep
19/124
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/124
Zo'n dag
17/124
Het schoolplein
16/124
Een sprongetje
15/124
Niets veranderd
14/124
De helm of niet de helm
13/124
Merci
12/124
Ziek kind
11/124
Op het consultatiebureau
10/124
De diva en de dronkenlap
9/124
Dag huis
8/124
Lekker genieten
7/124
Hondenravotplek
6/124
Mausoleum
5/124
Het universum der verloren objecten
4/124
Vriend K. op de koffie
3/124
Normaal
2/124
Mag ik al bier?
1/124

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

04-2-2019 20:00
 

'Hé! Douwe!' hoor ik achter me in de rij van de supermarktkassa.
Ik leg mijn spullen op de band.

Ik dacht dat het een goed idee was om de spits te vermijden door binnendoor te rijden en bij de eerste Appie die ik zou zien boodschappen te gaan doen. Ik heb de hele dag moeten praten, alweer zo’n dag gehad dat alles omviel, losschoot en scheurde. Als klap op de vuurpijl gooide ik koffie over iemands arm heen. Gelukkig niet kokend hete en rakelings langs een tablet, wat ik dan weer als een overwinning op mezelf zag. De supermarkt heeft geen zelfscan, wat geen ramp is want mijn rekening is leeg en ik heb nog precies een tientje in mijn portemonnee.

Lees ook: Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'

Ik koop bananen, een brood en een pot pindakaas, kort samengevat alles wat je nodig hebt om een gezin draaiende te houden. En ik trakteer mezelf op een fles sap, aangezien de dochter een doorgeefluik is voor alles wat virulent is op aard’: daar zouden ze eens kinderliedjes over moeten maken. Buiten schemert het nog net niet en iedere keer als de schuifdeuren van de supermarkt opengaan, hoor ik kinderen schreeuwen die achter een dranghek staan, wat alleen een lichte hint van de twilight zone geeft. Ik vind dit soort groepen roepende kinderen eng. Als ze dan vanaf het hek naar me roepen, voel ik me ineens weer kind, terwijl ik goddomme bijna veertig ben. Ik heb een accountant godverdomme en een koophuis en een klein, grijs autootje.

'Douwe!' hoor ik weer, in mijn ooghoek zie ik een vrouw aan het einde van de rij van de andere band enthousiast zwaaien.
Die fles sap moet terug, besluit ik. Ik word veel te dik. Ik kan beter thee zetten. Daarbij kan ik beter yoghurt kopen. Denk ik. Dat is altijd een moeilijke keuze, want door een soortement van tijdgat hebben we in ons huishouden altijd óf vier pakken yoghurt in de koelkast staan, óf nul. Of bier. Ik kan beter bier halen. Daar word ik ook dik van, maar van bier word ik gelukkig. Dat heeft een streepje voor. Vind ik dan. Gelukkig worden.
Ik zucht.

De vrouw roept nog eens.
Voor me aan de kassa kijkt een man op.
'O hoi!' roept hij droogjes. 'Alles goed?'
De man is knap. Zo’n man die door-de-war-haar ook zonder storm goed draagt.
'Gaat wel,' roept de vrouw terug. 'Verkouden!'
'Wat?' roept Douwe.
'Verkouwe!' roept de vrouw.
'Douwe?' roept Douwe.
'Ja!' roept de vrouw.
Douwe is stil.
'Ik zag je deze week nog op LinkedIn!' roept de vrouw.
'Ja ja,' knikt Douwe. Hij concentreert zich op het pinnen.
'Wilt u voetbalplaatjes?' vraagt de caissière. Ze is groot, rond en blond en heeft in ieder geval in haar rechteroor allemaal diamanten oorbellen. Haar linkeroor kan ik niet zien. Haar wenkbrauwen zijn met een potloodje getekend.
'Ja,' zegt Douwe, 'anders kom ik niet buiten, met die horde kinderen voor de deur.'
'Nou,' zegt de caissière droogjes, 'buiten komt u wel, maar de vraag is alleen of u het overleeft.'

Ze geeft hem de plaatjes. Ze is niet onder de indruk van mannen als Douwe. Zij kent haar pappenheimers. Ik hou van haar. Douwe probeert zijn boodschappen in een klein, schattig rieten tasje met leren hengels te proppen. Een appeltaartje, luxe sla en balsamicoazijn, een fles light bitter lemon, een steenovenpizza, een fles rode wijn.
Douwe is duidelijk geen vrijgezel, constateer ik.
En als Douwe het appeltaartje op de grond laat rollen, raapt een meisje dat voorbijloopt het voor hem op. Ze zegt iets en Douwe lacht luid. Het meisje zwiept heur haar over haar schouders en loopt de supermarkt uit. Kinderen schreeuwen.
Als Douwe de zaak uitloopt, groet hij de vrouw aan de andere band niet.

Lees ook: Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'

Bij de caissière lever ik mijn fles sap in.
'Ik bedenk ineens dat ik thuis nog een fles sap heb staan,' zeg ik.
De caissière is vanzelfsprekend niet onder de indruk. De vrouw die Douwe kent, staart naar de schuifdeuren. Ze haalt haar neus op.
'Wilt u voetbalplaatjes?' vraagt de caissière.
Ik schud mijn hoofd.
Ik overleef het wel.
Ook zonder sap, bier of voetbalplaatjes.
En al helemaal zonder Douwe van LinkedIn.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.