People
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
People
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
People
Column: De Botoxbarricade
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Luxeprobleem
People
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
People
De kutvraag
People
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
People
Column: Het donderwolkje
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
People
Malou Holshuijsen: Ammehoela
People
Verliefd zijn gun je niemand
People
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
People
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #4
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
Koester de kater
People
Malou: 'Amper 10 dagen geleden zwoer ik dat 't een topjaar zou worden'
People
Ik kan vers(t)ieren
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Minder zaadpraat graag!
People

Minder zaadpraat graag!

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.
04-4-2017 17:00
 

De zon breekt door en daarom zitten we – net als de rest van de stad – op een terras. Lange picknicktafels zijn bedekt met glazen, bakjes olijven en hoopjes uitgetrokken kledingstukken.
Hoewel dit prachtige weer de vorige dag is voorspeld is het personeel hier niet op voorbereid. Zoekend naar het juiste tafelnummer struinen de jonge werknemers over het terras. De paniekerige blikken en overvolle dienbladen met ingezakte biertjes laten duidelijk zien voor wie dit het eerste seizoen terraslopen is.  

Een jongen stopt bij onze tafel om de bestelling op te nemen. Hij ziet er uit alsof dit niet alleen zijn eerste terrasseizoen is, maar ook de eerste keer dat hij überhaupt de zon ziet. Hij is bleek en heeft kringen onder zijn ogen. ‘Misschien moeten we eerst voor hem even wat eten bestellen,’ grapt mijn terrasvriend. Even later krijgen we een lach en twee witte wijn. We hadden rode wijn besteld maar dat maakt ons geen reet uit. We proosten.  

Het is goed. Er staat muziek op, er is zon en iedereen gunt elkaar een fijn moment op deze eerste warme dag. Zo gun ik de heren die zich tussen mij en mijn picknicktafel-buurman wurmen ook een plekje en schuif ik een stuk op zodat ik op het randje van de bank kom te zitten. Ook vind ik het geen probleem nóg een klein stukje extra op te schuiven zodat hij zijn bodywarmer op het bankje neer kan leggen. Een bodywarmer is een jas zonder mouwen, die je vroeger van je moeder aan kreeg omdat ze een hekel aan je had en hoopte dat je de hele dag gepest werd op school.  

Wij bestellen nog meer wijn, wat brood met aioli en olijven maar voordat mijn terraspartner zijn bestelling bij de bleke jongen kan afronden met een beleefd ‘alsjeblieft’ wordt hij abrupt onderbroken door de bodywarmer-mannen. Zij hebben dorst en ze willen bier. Snel ook, godverdomme, laten ze niet alleen aan de bleke jongen weten.  

Helaas voor de rest van de tafel is dorst is niet het enige probleem waar de mannen mee kampen. De één heeft namelijk een veel groter probleem thuis zitten in de vorm van: ‘me wijf.’  
Het thuiszittende probleem wil volgens de bodywarmer maar één ding: ‘Sperma in die gleuf, en baren!’
De andere bodywarmer knikt begripvol en herkent dit probleem. ’Ik begrijp je, man! Die wijven op die leeftijd willen alleen maar een baby! Als het aan die van mij ligt ontvangt ze meer zaad dan een gemiddelde akker. Nu er een baby moet komen opeens wel!’
Hoe harder de bodywarmers praten, hoe stiller het wordt aan de rest van de tafel.  

De bleke jongen zet het mandje brood met aioli voor mijn neus. Ik neem een stuk brood met een grote klodder knoflookdip en prop het in mijn mond terwijl ik mijn terrasvriend strak blijf aankijken. ‘Wat ga jij deze zomer doen?’ vraagt hij, terwijl hij zijn lach probeert in te houden.  

‘Ik denk eraan een cursus groeps-inseminatie op te zetten ergens in Zuid-Frankrijk.’ Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden en door te praten zonder uit mijn rol te vallen. ‘Het schijnt een nieuwe rage te worden, de sperma-in-gleuf-retraite. Ik hoor steeds vaker dat er enorm veel vraag naar is.’  

We blijven elkaar strak aankijken en proberen niet te lachen. Naast ons wordt het wat stiller. ‘Dat noem ik nou een letterlijk gat in de markt,’ antwoordt mijn terrasvriend terwijl hij met zijn hand naar mijn gezicht reikt en een klodder aioli van mijn wang veegt.  

Ik vraag  me af of er leukere mensen bestaan dan mijn vrienden.
We kijken elkaar aan en glimlachen tevreden.
De twee bodywarmers zijn stil. We proosten en bestellen meer wijn.
De zon schijnt en alles is goed.    

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.