People
De sportschool
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Luxeprobleem
People
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
People
Verliefd zijn gun je niemand
People
Column: Echte Azië-kenners
People
Karma en de bruidsjurk
People
Je bent mijn mattie, Steve
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
De kutvraag
People
Zijn Milkshake
People
Mijn oma en de trut
People
Dokter Tupperware
People
De magere man met de dikke teckel
People
Op lijmvakantie
People
Column: To free bleed or not to free bleed?
People
Column: Kutcolumn
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Mijn seksistische fobie
People

Mijn seksistische fobie

Bekijk meer
(1/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

02-11-2017 09:00
 

‘Einstein wist het al: de belangrijkste problemen kunnen niet worden opgelost binnen hetzelfde kader waarin ze gecreëerd zijn.’ Hij lacht vriendelijk, zet een kop koffie voor me neer op tafel en gaat tegenover me zitten. 

Ik ben voor het eerst bij mijn nieuwe psycholoog, eentje die gespecialiseerd is in het bestrijden van fobieën. Het is een knappe man, wat ik irritant vind. Het leidt af en ik erger me aan mezelf wanneer ik merk dat ik me minder gek voor probeer te doen. Ik ben een kortzichtig wezen. 

‘In de tijd van Einstein was het vast niet zo druk op de weg, die heeft makkelijk lullen,’ antwoord ik, om grappig te doen. Hij glimlacht weer, wat hij niet moet doen. ‘Wat ik bedoel te zeggen, is dat ik je niet onverwacht de weg op stuur om je angsten te overwinnen. Daar hoef je niet bang voor te zijn.’ Op het moment dat hij dat zegt voel ik een golf van verlichting. Ik haal opgelucht adem. ‘Oké,’ zeg ik, zo nonchalant mogelijk. 

Al zo lang ik me kan herinneren, ben ik bang in de auto. Naarmate ik ouder word, wordt het erger. Ik schrik van alles om me heen en houd dan in een reflex mijn handen voor mijn ogen. Gênant en soms grappig, als je naast een nietsvermoedende bestuurder zit, maar levensgevaarlijk als ik zelf rijd. 

Dat zelf rijden heb ik meerdere malen geprobeerd, met meerdere instructeurs naast me in de auto. Vaak houd ik er zelf mee op omdat ik zo opzie tegen de rijlessen dat ik er niet van kan slapen, waardoor het wangedrag in de auto alleen maar erger wordt. 

Eén keer is een instructrice ermee gekapt, toen ze erachter kwam dat ik geen geintje maakte en daadwerkelijk mijn handen voor mijn gezicht hield op de snelweg, omdat er een vrachtwagen wilde invoegen. ‘Het spijt me, ik wil mijn kinderen graag zien opgroeien, dit is te gevaarlijk,’ had ze gezegd. Ik vond het een beetje overdreven, maar misschien komt dat omdat ik geen kinderen heb. 

Door mijn vrienden word ik vaak achter in de auto neergezet, omdat ik daar minder angstig en irritant ben. Laatst schrok ik van het spiegelbeeld van de auto in een bushokje. Even dacht ik dat ik doodging. Zij moesten lachen.

Ik schaam me het meest voor de discriminerende factor van mijn fobie. Mijn angst is seksistischer dan types als Thierry Baudet en Donald Trump. Zit ik namelijk naast een man in de auto, dan is het panieklevel aanzienlijk minder dan naast een vrouw. 

‘Gênant he?’ vraag ik hem wanneer het verhaal op tafel ligt. 
‘Best wel,’ antwoordt de nieuwe psych, met weer die glimlach op zijn gezicht. ‘Wat is je doel?’ 
’Ik wil mijn rijbewijs halen en met de auto naar mijn werk kunnen,’ zeg ik onzeker. 

 Laatst ben ik het volgeschreven poesiealbum van mijn 9-jarige nichtje kwijtgeraakt en moest ik haar vertellen dat ik de tas met daarin het boekje in de trein had laten liggen. Aan de nieuwe psych vertellen dat ik graag mijn rijbewijs zou willen halen en als een normaal mens wil kunnen autorijden, voelt precies zo. 

Hij glimlacht en ik lach terug. 
‘Oké,’ antwoordt hij. 
‘Oké,’ antwoord ik. 

(Naschrift: ik schreef deze column in de trein, op weg naar de NPO Radio 2 Studio. Just saying.)

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.