People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Op lijmvakantie
People
Mijn oma en de trut
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
Koffie en groepsseks
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Column: Echte Azië-kenners
People
De fietsfascist
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
People
Column: Balletles en de dick pic
People
Koester de kater
People
Verliefd zijn gun je niemand
People
Katers en vagijnen
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Viva valium
People

Column: Viva valium

Bekijk meer
(16/47)
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
47/47
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/47
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/47
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/47
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/47
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/47
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/47
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/47
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/47
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/47
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/47
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/47
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/47
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/47
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/47
Column: De Botoxbarricade
32/47
Column: Het donderwolkje
31/47
Column: Uitgedrukte liefde
30/47
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/47
Column: Geen zeventien meer
28/47
Column: Kutcolumn
27/47
Column: Tongen op DGTL
26/47
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/47
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/47
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/47
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/47
Column: Balletles en de dick pic
21/47
Column: Met een man naar de film
20/47
Column: Hoera, hoera, horeca
19/47
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/47
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/47
Column: Viva valium
16/47
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/47
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/47
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/47
Mijn oma en de trut
12/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/47
Column: Echte Azië-kenners
10/47
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/47
De fietsfascist
5/47
Op lijmvakantie
4/47
Koffie en groepsseks
3/47
Katers en vagijnen
2/47
Mijn seksistische fobie
1/47

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

08-2-2018 09:00
 

Na vier weken Indonesië ben ik onderweg naar huis. De luchthaven van Dubai is mijn laatste tussenstop. Ik zit aan de bar, met voor mijn neus een flesje bier en een bakje ondefinieerbare borrelnootjes. Ik bedenk me dat er altijd types zijn die je vertellen dat je nooit pinda’s uit een ‘openbaar’ bakje moet eten. Dit omdat mensen hun handen niet wassen nadat ze naar het toilet zijn geweest en vervolgens met diezelfde handen in het bakje graaien.  

Die mensen wil ik altijd diskwalificeren en in hun gezicht laten niezen door een verkouden kleuter.   Het is 05.08 uur, maar dat maakt op deze plek helemaal niks uit. Op luchthavens geldt geen tijd, behalve die van je vlucht.  Je mag er altijd drinken. Naast me bestelt iemand een jus d’orange met een croissantje.  

Ik heb nog twee uur de tijd om voor me uit te staren en aan mijn biertje te nippen voordat ik mezelf trakteer op (oftewel drogeer met) wat - onder de toonbank aangeschafte - Indonesische valium.  

Die tijd, die ‘me-time’, heb ik ook even nodig om al het moois wat ik de afgelopen tijd heb mogen zien en voelen een plekje te geven, voordat ik straks mijn appartement in Bos en Lommer binnenstap en weer meedoe aan de realiteit. Als ik iets heb geleerd van mijn maandje over tropische eilanden hoppen, is het dat ik in mijn handen mag knijpen van geluk en dat ik me daar meer naar moet gedragen.  

Met andere woorden, ik mag van mezelf niet meer zeiken en klagen.   

Mijn apathische solostaarsessie wordt abrupt onderbroken als de barman ongevraagd een nieuw flesje bier naast dat van mij zet. Hij wijst naar een man een paar krukken verder die, wanneer ik hem aankijk, zijn flesje bier omhooghoudt en knikt. Ik doe hetzelfde, wat voor hem een teken is zich een paar krukken in mijn richting te verplaatsen.   

‘Je bent Nederlands, hè?’ Hij wijst naar een boek dat naast me op de bar ligt en mijn identiteit verraadt.
‘Ja, ik wacht op de vlucht naar Amsterdam,’ antwoord ik.  

Hij ook.  

In eerste instantie vind ik het leuk dat deze - charmant ogende - man naast me komt zitten. Maar al snel kom ik erachter dat de moeilijkheidsgraad van deze chronische zeikerd te vergelijken valt met de vijfsterrencryptogrammen die mijn opa maakt. (Ik herinner me dat ik er ooit eentje heb opgelost. Een kantoorartikel in de ontkenningsfase? Een nietmachine. Ik ben er nog steeds trots op.)  

De man, die mij zojuist op een biertje trakteerde, vindt alles kut.  Zijn werk op de Zuidas, zijn huwelijk, zijn te klein gekochte koophuis in Amsterdam. Zijn vrouw wilde er per se nog één, dat werd een tweeling. Net eentje te veel voor het luxe appartement in Amsterdam-Zuid. ‘Ik weet niet of ik jou iets hoef uit te leggen over de huizenmarkt in Amsterdam?’ vraagt hij.  

‘Vast kut, ’ antwoord ik.  

Dan wendt hij zich tot het bakje nootjes op de bar en vertelt, boven de in urine gemarineerde pinda’s. Deze man verdient een jankende, vermoeide en snotterende kleuter naast hem in het vliegtuig.  

De jankende, vermoeide en snotterende kleuter zit niet naast de man in het vliegtuig, maar naast mij. Maar ik heb niets te klagen. Dat heb ik anderhalf uur geleden met mezelf afgesproken en afgetopt met het beste idee van de terugreis.  

Viva valium.

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.