People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Column: Viva valium
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Balletles en de dick pic
People
De fietsfascist
People
Op lijmvakantie
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
Koffie en groepsseks
People
Column: Echte Azië-kenners
People
Mijn oma en de trut
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Column: Waar is hier de nooduitgang?
People
Verliefd zijn gun je niemand
People
Daan en de legoblokjesseks
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People

Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom

Bekijk meer
(13/47)
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
47/47
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/47
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/47
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/47
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/47
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/47
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/47
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/47
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/47
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/47
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/47
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/47
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/47
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/47
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/47
Column: De Botoxbarricade
32/47
Column: Het donderwolkje
31/47
Column: Uitgedrukte liefde
30/47
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/47
Column: Geen zeventien meer
28/47
Column: Kutcolumn
27/47
Column: Tongen op DGTL
26/47
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/47
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/47
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/47
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/47
Column: Balletles en de dick pic
21/47
Column: Met een man naar de film
20/47
Column: Hoera, hoera, horeca
19/47
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/47
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/47
Column: Viva valium
16/47
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/47
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/47
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/47
Mijn oma en de trut
12/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/47
Column: Echte Azië-kenners
10/47
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/47
De fietsfascist
5/47
Op lijmvakantie
4/47
Koffie en groepsseks
3/47
Katers en vagijnen
2/47
Mijn seksistische fobie
1/47

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

18-1-2018 09:00
 

In het vliegtuig zit ik naast Joppe. Een jongeman van 21 jaar met een blouse waarbij je, als je er te lang naar kijkt, moet oppassen voor permanente hoornvliesschade. Een zonnebril zou goed van pas komen naast deze vleesgeworden neonbink. Hij heeft stijl zwart haar, hippe sneakers en het syndroom van Down, dat ze - in zijn geval - misschien beter het upsyndroom hadden kunnen noemen.  

Als enthousiasme een gezicht zou hebben, zou het deze jongen op stoel 48F zijn.   

Mijn bil raakt de stoel nog niet of Joppe heeft me al verteld dat we in het grootste vliegtuig ter wereld vliegen. Zijn moeder zit naast hem. Iedere zin sluit hij af met de woorden 'hè mam?'. Zij antwoordt telkens met 'ja mannetje', waarna Joppe zijn ogen strak dichtknijpt, zijn tanden knarst en hard in zijn handen klapt.   

Voordat het vliegtuig in beweging is gekomen heeft Joppe alle knopjes, lampjes, schermen en stoelstanden al uitgeprobeerd. De meneer achter mij schraapt zijn keel als Joppe de stoelleuning aan mij demonstreert. Ik kijk even achterom en wens hem een fijne reis. De moeder van Joppe kijkt me aan en lacht. Ik lach terug. Joppe rommelt aan zijn schoenen en trekt de sneakers uit, waarop zij direct haar excuses aanbiedt. Dat is terecht.   

'Hij is nerveus,' zegt ze erbij. De hippe sneakers liggen als twee dampende stukken Franse kaas onder zijn stoel. Ik zeg dat het niets uitmaakt en vraag aan Joppe of dit de eerste keer is dat hij vliegt.   

Zeker niet.   

Pas wanneer de fasten your seatbelts-lampjes uitgaan is Joppe klaar met vertellen waar hij en zijn moeder allemaal naartoe zijn gevlogen. Van Dubai tot Hawaii, wat zijn felgekleurde shirt verklaart.

'Ik heb veel verstand van vliegtuigen en dit is het allergrootste vliegtuig dat er bestaat,' laat Joppe een stuk of tien keer weten. De meneer achter me weet het inmiddels ook, en zucht. 'Zou dit het grootste vliegtuig zijn dat er bestaat?' vraagt hij zeikerig aan zijn vriendin naast hem. Zo snel als zijn logge, korte lijf het toelaat draait Joppe zich om naar de man, om hem nog een keer duidelijk te maken dat we vliegen in het grootste vliegtuig dat er bestaat. 

Er komt een stewardess met hete, natte handdoeken, die hij gretig aanneemt, open vouwt en gebruikt om zijn neus in te snuiten. Als zijn moeder zegt dat de doekjes eigenlijk bedoeld zijn om je handen of gezicht mee op te frissen, wordt het Joppe even te veel. Tranen vloeien over zijn wangen en er galmt een luchtalarm door de cabine. 'Het was ook wel heel spannend vandaag, hè mannetje?' sust zijn moeder.   

Joppe knikt en wendt zich naar mij. 'Ja, weet ik. Het was een hele spannende dag vandaag. Want dit is het grootste vliegtuig dat er bestaat!'   

Snikkend gebruikt hij zijn snotlap nog even waarvoor hij daadwerkelijk bedoeld is. Hij veegt zijn handen en gezicht ermee schoon en geeft ‘m aan zijn moeder. Hij knijpt zijn ogen dicht, knarst zijn tanden en klapt in zijn handen. 

Ik moet lachen. Zijn moeder ook. 
Een vlucht van negen uur in het grootste vliegtuig dat er bestaat.
En ik mocht naast Joppe! 

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.