People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Viva valium
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
Koffie en groepsseks
People
De fietsfascist
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Column: Balletles en de dick pic
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Mijn oma en de trut
People
Op lijmvakantie
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
People
Minder zaadpraat graag!
People
Tijdworstelen
People
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Echte Azië-kenners
People

Column: Echte Azië-kenners

Bekijk meer
(10/47)
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
47/47
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/47
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/47
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/47
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/47
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/47
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/47
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/47
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/47
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/47
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/47
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/47
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/47
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/47
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/47
Column: De Botoxbarricade
32/47
Column: Het donderwolkje
31/47
Column: Uitgedrukte liefde
30/47
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/47
Column: Geen zeventien meer
28/47
Column: Kutcolumn
27/47
Column: Tongen op DGTL
26/47
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/47
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/47
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/47
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/47
Column: Balletles en de dick pic
21/47
Column: Met een man naar de film
20/47
Column: Hoera, hoera, horeca
19/47
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/47
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/47
Column: Viva valium
16/47
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/47
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/47
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/47
Mijn oma en de trut
12/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/47
Column: Echte Azië-kenners
10/47
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/47
De fietsfascist
5/47
Op lijmvakantie
4/47
Koffie en groepsseks
3/47
Katers en vagijnen
2/47
Mijn seksistische fobie
1/47

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

28-12-2017 09:00
 

Over een week vertrek ik, alleen, voor vijf weken naar Indonesië. Een idee dat ontstond met Daan, mijn beste vriend, na een miljoen liter wijn. Praten konden we nauwelijks nog, maar beslissen over een sabbatical van vijf weken lukte wel. 'Waarom niet?' was opeens een steengoed argument. Ik boekte een ticket en we proostten.

Negen jaar geleden deed ik dit ook. Het was mijn eerste verre reis met mijn eerste grote liefde. Samen vertrokken we naar Indonesië, om daar als echte backpackers, althans zo zagen we onszelf, op (volledig verzorgde pakket-)reis te gaan.  

De wereld ontdekken deden we georganiseerd en onder begeleiding van Nederlandssprekende gidsen, die ons werden verkocht door de Nederlandse reisleidster ter plaatse. Zij droeg een blauwe polo en praatte alsof we kleuters waren, in plaats van twee wereldvreemde pubers. We namen alles aan wat ze vertelde en gingen mee op iedere excursie die werd aangeboden.  

Daar liepen we telkens twee jongens tegen het lijf. Het waren echte Azië-kenners, want zo noemde de blauwe polo het tweetal.    

Irritant, deze Azië-kenners, die we gedurende ons verblijf steeds vaker tegenkwamen. Wij: de domme toeristen, onder begeleiding van een gids. Zij: de echte Azië-kenners, zonder gids, maar wel telkens een paar minuten eerder op de mooiste plekjes.  

Mijn liefde en ik probeerden erachter te komen wat de relatie was tussen deze twee gasten. Volgens mij waren het twee broers, vrienden of neven, mijn geliefde zette in op twee nichten. Het werd een weddenschap. De verliezer van het weddenschap moest de ander voorzien van bier, gedurende de luie dagen aan het strand.

Na weer dag tempel- en sawabezoek ploften we, zoals iedere avond, neer op een bankje in de hotelbar. Een paar tafeltjes verder, aan het water, zaten de echte Azië-kenners. Die avond was er iets vreemds aan de hand. Duizenden sprinkhanen vlogen, kropen en krioelden door de hotelbar. Vooral aan de kant van de Azië-kenners. Met een gil sprong één van de twee op, rende onze kant op en kwam naast me zitten, met zijn benen van de grond.  

‘Gadverdamme! Ik dacht op Bali te zitten, dit lijkt Egypte wel. Wat is dit, joh? De tien plagen van Mozes? Straks verandert het zwembadwater in bloed en komt de zon morgen niet meer op! Sorry hoor, dat ik hier zomaar aanschuif, hier lijkt het minder te zijn, even schuilen. Wat heb jij trouwens een mooie jurk aan!’  

Mijn geliefde porde mij in mijn zij om te laten weten dat hij onze weddenschap gewonnen had. Ik reageerde niet, omdat ik vooral heel erg moest lachen om dit figuur. Alsof ik hem al jaren kende.  

‘Ik ben Malou,’ zei ik lachend. ‘En hoe heet jij? We noemen je al een week dé Azië-kenner!’ Hij lachte.
‘Dat zei dat monster in die blauwe polo, hè? Die spoort niet joh. Ze probeerde ons allerlei excursies aan te smeren die we weigerden. Daarom noemt ze ons zo, terwijl mijn vriend en ik hier voor het eerst zijn!’  

De jongen slaakte weer een gilletje en sloeg een sprinkhaan van zijn mouw. Toen stak hij zijn hand uit en stelde zich voor.  

‘Ik ben Daan.’  


Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.