Mama
Rania
People
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
Mama
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
Mama
Het universum der verloren objecten
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
People
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
Mama
Column: Fucking mamafiets
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De leven
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Mama
Normaal
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
Mama
Billendoekjes en maïzena
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Krijsen om gebak
Mama

Column: Krijsen om gebak

Bekijk meer
(60/108)
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/108
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/108
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/108
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/108
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/108
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/108
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/108
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/108
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/108
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/108
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/108
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/108
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/108
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/108
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/108
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/108
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/108
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/108
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/108
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/108
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/108
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/108
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/108
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/108
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/108
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/108
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/108
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/108
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/108
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/108
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/108
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/108
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/108
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/108
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/108
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/108
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/108
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/108
Column: Importkinderen
70/108
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/108
Column: JA-HAAAAAAAA
68/108
Column: Het wordt beter
67/108
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/108
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/108
Column: Fucking mamafiets
64/108
Column: Ik ben een lafaard
63/108
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/108
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/108
Column: Krijsen om gebak
60/108
Column: Trauma's
59/108
Column: Twee kindjes
58/108
Column: Uit de hemel verschenen
57/108
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/108
Column: Het gangetje
55/108
Column: Daar word je hard van
54/108
Column: Dik maar gelukkig
53/108
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/108
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/108
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/108
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/108
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/108
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/108
Column: Lust ik niet!
46/108
Column: Van snurkenstein
45/108
Column: Liever een meisje
44/108
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/108
De uitgebluste moeder
42/108
Ouwe tang
41/108
De onderkin
40/108
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/108
De kinderverjaardag
38/108
Kotsen over de hoes
37/108
Blut
36/108
De leven
35/108
Moe
34/108
Fuck de symbiose
33/108
Met het broodmes spelen
32/108
Doorslapen
31/108
Een tweede adopteren
30/108
Tommie
29/108
Spijt
28/108
Geitenkaaslollytestikel
27/108
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/108
Kak
25/108
Koffie-tik in de boekenkast
24/108
De onschuldige gevangene
23/108
Trefbal
22/108
Rania
21/108
Billendoekjes en maïzena
20/108
Floep
19/108
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/108
Zo'n dag
17/108
Het schoolplein
16/108
Een sprongetje
15/108
Niets veranderd
14/108
De helm of niet de helm
13/108
Merci
12/108
Ziek kind
11/108
Op het consultatiebureau
10/108
De diva en de dronkenlap
9/108
Dag huis
8/108
Lekker genieten
7/108
Hondenravotplek
6/108
Mausoleum
5/108
Het universum der verloren objecten
4/108
Vriend K. op de koffie
3/108
Normaal
2/108
Mag ik al bier?
1/108

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

07-5-2018 12:00
 

Het meisje is al zeker een volle minuut aan het krijsen. Ze heeft haar kleine vingers achter de metalen strip weten te haken waarmee de vitrinedeur aan de toonbank is vastgemaakt. Als haar moeder haar los probeert te trekken, gilt ze van de pijn, maar loslaten doet ze niet. Ze wordt later vast advocaat of politicus.
‘Ik wil die!’ krijst ze steeds. Met die bedoelt ze een mokkagebakje in dezelfde vitrine waaraan ze zich heeft vastgeketend.

Lees ook: Column: Trauma's

Toen we pas ergens op visite waren, stond de dochter naast een meisje dat een bloem uit een tuinperkje plukte, terwijl dat in onze tuin absoluut niet mag. De dochter keek zo verschrikt rond dat ik er bijna van moest huilen: ik kon zien dat ze bang was dat de criminele actie van haar collega-kind ook op haar zou afstralen, terwijl ze niets verkeerd had gedaan. Schuld en onrecht, zelfs dat wordt al een item als je nog geen twee bent. Ik heb haar op de arm genomen en gezegd dat ik het heel goed vond dat zij de bloemetjes niet had geplukt. Ze bleef nog zeker een uur confuus.

‘Goed,’ zegt de moeder van het meisje ineens. ‘Je krijgt je gebakje. Voor deze keer.’
Meteen laat het meisje los. Ze kirt van blijdschap.
‘En een mokkagebakje,’ bestelt de moeder.
Het meisje heeft haar knuistjes in de lucht gestoken en maakt sprongetjes door de zaak. De hele zaak zucht geërgerd.
‘Nee,’ zegt de dame achter de toonbank.
‘Pardon?’ zegt de moeder.
‘Sorry, maar ik ga dat gewoon eens een keer niet doen.’
‘Pardon?’
‘Uw dochter loopt hier de hele zaak bij elkaar te schreeuwen, ik ga dat niet belonen.’
Wij, de wachtenden in de bakkerszaak, ademen allemaal tegelijk in, alsof we in de bioscoop bij een spannende plotwending zijn aangekomen.

‘Ik bepaal zelf wel of mijn dochter beloond mag worden of niet,’ zegt de moeder. ‘Ik wil dat u een gebakje uit de vitrine haalt en dat aan mij verkoopt.’
‘Dus u wilt uw dochter belonen voor dat vreselijke gedrag?’
‘Mijn dochter is gewoon een kind.’
‘Dus u vond dat normaal?’
‘Geef dat mens haar gebakje! Ik heb nog meer te doen,’ roept een man achterin de zaak.
‘Niks ervan! Niet doen!’ roept een mevrouw.
‘Nee! Niet belonen!’ roept weer iemand.
‘Banane!’ roept de dochter blij.
‘Waar bemoeien jullie je mee?’ roept de moeder.
‘Geen gebak voor u,’ zegt de vrouw achter de toonbank. ‘Of gaat u nu ook huilen?’
‘Ik wil dat gebak voor mijn kind. Als ik me niet vergis, heeft u zelf helemaal geen kinderen. En als ik u zo eens bekijk zal dat ook niet gebeuren, dus u weet helemaal niet waar u het over heeft.’
‘En u heeft dat mokkagebakje niet met uw eigen handen in elkaar gedraaid.’
‘Ik kom hier nooit meer.’ Ze duwt haar dochter richting de deur.
‘Prima,’ bijt de vrouw achter de toonbank haar toe.

Het meisje begint te huilen. Dit keer echte tranen.
‘Rotkind,’ sist een vrouw het meisje toe.
Het meisje slikt haar tranen in, kijkt naar de grond en wordt dan door haar moeder met een ruk door het gat van de deur getrokken.
Het is even stil in de zaak.
‘U krijgt heus nog wel een kindje hoor,’ zegt een andere mevrouw.
‘Wie was?’ vraagt de vrouw achter de toonbank.
Iemand steekt zijn vinger op.

Ik bestel een kaasstengel voor de dochter, gewoon: omdat ze er niet om heeft gevraagd. Op een dag moet ik ook de dochter krijsend uit de supermarkt trekken of, zoals zoveel ouders, me achter een schap verstoppen in de hoop dat ze schrikt en dan achter me aan komt. En als die tijd komt, hoop ik dat ik weerstand kan bieden aan gegil, gehuil en verschrikkelijke zaken als mokkagebakjes.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.