Mama
Trefbal
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Rauwe biefstuk en croissantjes
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Column: Lust ik niet!
People
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
Mama
Spijt
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De helm of niet de helm
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Mama
Dag huis
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
People
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Niets veranderd
Mama
Rania
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
Mama

Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang

Bekijk meer
(65/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

04-6-2018 12:00
 

‘Ja, en nu gaat ze drie dagen in de week naar de opvang,’ zeg ik aan de telefoon. ‘En dan doe ik een dag en de man doet een dag.’
Het is even stil aan de andere kant van de lijn. ‘
Jij zei ooit dat mensen die hun kind naar de opvang brengen, beter hadden moeten nadenken over of ze wel kinderen hadden moeten nemen,’ zegt de beste vriend gniffelend.
‘Kinderen hadden moeten nemen…’ herhaal ik.
‘Krij-gen, krij-gen,’ jengelt de beste vriend. ‘Ik weet het nog precies. We zaten te eten in Venlo. Aan een tafel naast ons zat een heel lastig kind. Daar vond je toen van alles van.’
‘O,’ zeg ik.
‘En daarna zei je: “En mensen die dan hun kind de hele dag maar wegbrengen. Het kind is het beste af bij de ouders.”’
‘Wat kun jij je dat goed herinneren,’ zeg ik op een narrig toontje.
‘Het is wel al een tijd geleden,’ zegt de beste vriend. ‘Volgens mij moesten we nog in guldens betalen.’

Lees ook: Column: Fucking mamafiets

Ik kan me dat gesprek nog herinneren. Sterker nog: ik moet er de laatste tijd vaak aan denken. Maar dat ga ik natuurlijk niet hardop zeggen.

Mensen vinden altijd van alles. Ik ook. Ik was net twintig en wist precies hoe alles moest. Ik was toch ook nooit naar de kinderopvang gegaan? Ik was toch ook heel goed gelukt? Ouders moesten thuis gewoon de zorg verdelen en dan ging je maar wat minder werken. Ik had allerlei dingen gelezen over hechting. Ik vond toen ook dat je als ouder streng en consequent moest zijn. Duidelijk. Als ik drukke of lastige kinderen zag, dan wist ik: dat ligt aan die ouders. Die doen het fout. Soms kom ik nog wel eens mensen tegen die zulke dingen beweren, ik moet daar altijd om lachen. De helft van de tijd gaat iets als opvoeden zo snel, dat je kind de kachel met je aanmaakt als je staat na te denken of ze wel of niet nog een glas Roosvicee mag.

‘Heeft dat geen consequenties?’ vroeg een vriendin zonder kinderen ooit, toen ze zag dat de dochter met pen op de muur had getekend.
Ik had toen een heel gesprek kunnen aangaan, maar ik heb gezucht, mijn schouders opgehaald en gezegd: ‘Nee. Geen enkele. Wijn?’ Consequent. Als ik consequent kon zijn woog ik 50 kilo en had ik een opgeruimd huis, een ton op de spaarrekening en vermaakte ik mijn kind de hele dag met interpretatieve dans.

Nu weet ik dat je het de helft van de tijd niet voor het uitkiezen hebt. Ik ken mensen met één braaf kind en één terrorkind. Terwijl ze die twee echt hetzelfde opvoeden.

‘Mensen weten altijd precies hoe ze de opvoeding gaan doen, als ze nog geen kinderen hebben,’ zeg ik.
‘Juist,’ zegt de beste vriend.
‘Maar waarom begin je daarover?’ zeg ik.
‘O, ik wilde je gewoon even stangen.’
‘Gelukt,’ zeg ik.
‘Fijn,’ zegt de beste vriend.
‘En dan ga ik nu ophangen,’ zeg ik. ‘Ik moet werken.’
‘Ontaarde moeder,’ zegt hij.
Ik hang op.

Misschien vind ik hier over vijftien jaar ook wel weer wat van. Vraag ik me af waarom ik niet lekker gewoon thuis ben gaan moederen. Want de dochter begint ’s ochtends te juichen als ik aan het ontbijt zeg dat we na de boterham naar het kinderdagverblijf gaan. En daar rent ze meteen naar de deur als ik haar van de fiets af til.
Dat ziet er dan inderdaad uit als een vreselijk onthecht kind, dat totaal niet is opgevoed.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.