Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Zo'n dag
Mama
De leven
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De kinderverjaardag
Mama
De onderkin
Mama
Blut
Mama
Het schoolplein
Mama
Ouwe tang
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Van snurkenstein
Mama

Column: Van snurkenstein

Bekijk meer
(45/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

22-1-2018 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Er is geen anticonceptie zo goed als een kind dat een week lang iedere nacht wakker wordt en huilt,’ brom ik tegen de man, als ik in het donker een kamerjas en sloffen zoek in de berg kleding op mijn stoel. Ik ben aan de beurt. We verdelen de nachten, en dan mag er niet meer onderhandeld worden wie eruit moet. De beste oplossing voor een probleem sinds gesneden brood. Maar soms heb je pech en is net het kind ziek, of ja, nee, net niet meer ziek, maar nog steeds behept met de blafhoest en hoest het zichzelf steeds wakker, tijdens de paar nachten dat jij aan de beurt bent. Ik dus.

‘Huh?’ mompelt hij.
‘Ik word er niet goed van,’ zeg ik. ‘Alle kinderen van al onze vrienden slapen gewoon hele nachten door. Toen ze een week oud waren al. Al onze uitgeruste vrienden met al hun rustige glimlachende kinderen. Bah, niet goed word ik ervan.’
Ik rommel in het donker door de kamer.
‘Wat ben je toch allemaal aan het doen?’ vraagt hij.
‘Ik zoek mijn pantoffels in deze teringzooi,’ zeg ik.
‘De helft van onze vrienden hebben de kinderen in hun eigen bed slapen,’ zegt de man vanonder de dekens. ‘Die hebben weer andere problemen. Een kennis van me heeft zelfs een enorm bed getimmerd, zodat de hele familie erin kan slapen. Moeten ze op hun tenen iedere avond naar bed, omdat er drie kinderen overdwars in liggen.’
‘Ook een vorm van anticonceptie,’ zeg ik. ‘Wanneer moet je dan neuken?’

De man mompelt wat. Ik trek de kamerjas aan, vind de pantoffels, trek die ook aan, als het huilen stopt. Een tijdje sta ik roerloos in de kamer. Ik tel tot zestig. Dat lijkt kort, maar is een eeuwigheid als je in het holst van de nacht in het donker midden in een ijskoude slaapkamer staat. Als het dan nog steeds stil is, trek ik de pantoffels weer uit, dan de kamerjas en net als ik weer in bed ga liggen, begint het gehuil weer. Vloekend spring ik uit bed. De man roept dat ik zachter moet doen, omdat anders ons systeem van de nachten verdelen zodat eentje slaap krijgt niet meer werkt.
‘Nooit een tweede,’ zeg ik, terwijl ik de gang op loop. ‘Never.’

Het grappige is, dat al die boosheid altijd als bij toverslag voorbij is zodra ik die deur opentrek en dat hoofdje met die slaapharen boven de bedrand uit zie steken. Ik til de snikkende dochter uit bed, zing een liedje, check de luier, knuffel wat, ga een slokje water met haar drinken. Als ik bloed op haar mondje zie, vermoed ik een doorkomende kies en geef ik haar een zetpil. Nog een rondje liedje, knuffel, slokje water en dan duikt ze al bijna uit zichzelf haar bed weer in. Ik stop haar warm in. Daarna is het van Snurkenstein bij dochterlief.

Als ik weer terug in het heerlijke warme bed kruip, maak ik de man wakker.
‘Het voordeel van ’s nachts in de winter eruit moeten, is ’s nachts in de winter er weer in kunnen kruipen. Slaap je? Hé, ben je wakker?’
De man mompelt van ja. ‘Zullen we toch maar een tweede dan? Als in nu? We hebben toch geen groot bed en de dochter slaapt in haar eigen kamer. Hallo?’
De man slaapt weer. Hij is een heerlijke kachel. Buiten slaat de ijsregen tegen de ramen. We hebben het maar goed.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.