People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
Mama
Hondenravotplek
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Column: Wat te doen met de zuigeling?
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Mama
Geitenkaaslollytestikel
People
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
Mama
Column: Fucking mamafiets
Mama
Doorslapen
Mama
De leven
People
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Kak
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
People
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Uit de hemel verschenen
Mama

Column: Uit de hemel verschenen

Bekijk meer
(57/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

16-4-2018 12:00
 

De dochter ligt op de grond en huilt dikke tranen.

Ik had haar op de arm, liep even de keuken in en vervolgens zag ze een banaan. En toen wilde ze een banaan. Ook al heeft ze zojuist avondeten gehad, een bakje zwarte bessen, een bakje rozijnen en al een eerste banaan. Maar ze ziet de tros en nu wil ze er nóg een en dat mag niet, want ze moet zo naar bed en ze heeft echt genoeg gehad. Groot onrecht, ik snap dat wel. Ze worstelde zich uit mijn armen en nu ligt ze op de grond te krijsen alsof iemand haar zojuist een been heeft afgezet.

Lees ook: Hanneke Hendrix: je kind aan een tuigje met een touw 

‘Zou ze dat nou blijven doen?’ vraag ik, als de man naast me komt staan in de keuken. We kijken naar de dochter, die op de grond ligt, haar armen naar ons uitstrekt en ‘banaaane!’ huilt.
‘Dat ze straks achttien is en nog steeds gaat huilen als ze iets niet krijgt?’
De man haalt zijn schouders op.

Een van mijn vroegste herinneringen speelt zich af in de keuken van mijn ouderlijk huis. Ik sta aan het aanrecht en ik kan net met mijn ogen over de rand van het aanrechtblad kijken. Mijn moeder staat naast me en terwijl ik me met mijn handen vasthoud aan dat aanrechtblad, kijk ik naar wat ze aan het doen is. Mijn moeder is bezig een beker Roosvicee voor me te maken. Het is de eerste keer dat ik zo groot ben gegroeid, dat ik kan zien wat mijn moeder aan het doen is op het aanrecht.  

Normaal verscheen mijn beker Roosvicee ineens voor me, als een kelk uit de hemel, als een goddelijke hand die me iets aanreikte. Dit is de eerste keer dat ik zie dat mijn moeder een vloeistof uit een fles schenkt in de beker en daar dan water bij doet. Het was de dag dat ik besefte dat ik invloed kon uitoefenen op de gang van zaken en de dingen die ik wilde. Ineens snapte ik dat dingen niet gewoon verschenen, maar dat als ik iets vroeg, ik het vaak ook kreeg.
Ik weet dat nog exact.
Mogelijkheden. Keuzes. Iets willen.
Wat vreselijk eigenlijk.

‘Op een dag willen we van alles,’ zeg ik tegen de man, terwijl ik naar de dochter wijs. ‘Gaat dat überhaupt ooit over? Die traptractor, die achter de deur van de afgesloten schuur staat. De jongen op de brommer. Het lekkere wijf in de kroeg. Het diploma, de baan, de vriendin, weg uit dat gore studentenhuis, de verloofde, de echtgenoot, de scheiding, een televisie zo groot dat oma denkt dat het de deur naar de kelder is.’

‘Die! Die!’ krijst de dochter, die nog steeds op de grond ligt te dramatiseren. ‘Daar! Daar! Banaaaaaaaane!’
Ik zucht.

Een beker met sap, besjes, een banaan, de molen, rozijnen. De dochter roept tegenwoordig de hele dag wat ze ziet en vervolgens wil hebben. Ineens wil ze van alles en mag ze, voor haar gevoel, niks. Ze huilt en krijst erom, steeds opnieuw, maar ze kan nu eenmaal niet de hele dag rozijnen eten en sap drinken. Of blauwe bessen eten die goddomme vijftig cent per stuk kosten. Ik snap haar frustratie wel, maar ik word er ook gek van.

‘Genoeg gefilosofeerd, Hendrix,’ zegt de man.
‘Jij moet gewoon een biertje pakken. Daar heb je veel meer aan.’
Hij klopt me op mijn schouder.
‘Hup,’ zegt hij tegen de dochter. ‘Gaan we buiten nog heel even met de bal. En daarna naar bed.’
De dochter springt op. ‘Bal!’ roept ze blij, haar wangen nog nat van de tranen. Ze rennen naar buiten.

Ik trek twee biertjes open en wil naar buiten lopen. Wacht. Ik maak toch ook nog even een beker Roosvicee. Zodat het voor haar lijkt alsof hij gewoon uit de hemel verschenen is.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.