People
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
Hanneke Hendrix
Ziek kind
Hanneke Hendrix
Column: Daar word je hard van
Hanneke Hendrix
Een sprongetje
Hanneke Hendrix
Column: Ik ben een lafaard
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Hanneke Hendrix
Rania
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Hanneke Hendrix
Moe
Hanneke Hendrix
Column: Twee kindjes
Hanneke Hendrix
De kinderverjaardag
Hanneke Hendrix
Column: Van snurkenstein
People
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
Hanneke Hendrix
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Hanneke Hendrix
Vriend K. op de koffie
Hanneke Hendrix
Column: Importkinderen
Hanneke Hendrix
Trefbal
Hanneke Hendrix
Normaal
Hanneke Hendrix
Merci
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Uit de hemel verschenen
Bekijk alle video's
(57/80)
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/80
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/80
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/80
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/80
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/80
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/80
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/80
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/80
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/80
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/80
Column: Importkinderen
70/80
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/80
Column: JA-HAAAAAAAA
68/80
Column: Het wordt beter
67/80
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/80
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/80
Column: Fucking mamafiets
64/80
Column: Ik ben een lafaard
63/80
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/80
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/80
Column: Krijsen om gebak
60/80
Column: Trauma's
59/80
Column: Twee kindjes
58/80
Column: Uit de hemel verschenen
57/80
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/80
Column: Het gangetje
55/80
Column: Daar word je hard van
54/80
Column: Dik maar gelukkig
53/80
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/80
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/80
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/80
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/80
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/80
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/80
Column: Lust ik niet!
46/80
Column: Van snurkenstein
45/80
Column: Liever een meisje
44/80
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/80
De uitgebluste moeder
42/80
Ouwe tang
41/80
De onderkin
40/80
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/80
De kinderverjaardag
38/80
Kotsen over de hoes
37/80
Blut
36/80
De leven
35/80
Moe
34/80
Fuck de symbiose
33/80
Met het broodmes spelen
32/80
Doorslapen
31/80
Een tweede adopteren
30/80
Tommie
29/80
Spijt
28/80
Geitenkaaslollytestikel
27/80
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/80
Kak
25/80
Koffie-tik in de boekenkast
24/80
De onschuldige gevangene
23/80
Trefbal
22/80
Rania
21/80
Billendoekjes en maïzena
20/80
Floep
19/80
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/80
Zo'n dag
17/80
Het schoolplein
16/80
Een sprongetje
15/80
Niets veranderd
14/80
De helm of niet de helm
13/80
Merci
12/80
Ziek kind
11/80
Op het consultatiebureau
10/80
De diva en de dronkenlap
9/80
Dag huis
8/80
Lekker genieten
7/80
Hondenravotplek
6/80
Mausoleum
5/80
Het universum der verloren objecten
4/80
Vriend K. op de koffie
3/80
Normaal
2/80
Mag ik al bier?
1/80
Hanneke Hendrix

Column: Uit de hemel verschenen

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

16-4-2018 12:00

De dochter ligt op de grond en huilt dikke tranen.

Ik had haar op de arm, liep even de keuken in en vervolgens zag ze een banaan. En toen wilde ze een banaan. Ook al heeft ze zojuist avondeten gehad, een bakje zwarte bessen, een bakje rozijnen en al een eerste banaan. Maar ze ziet de tros en nu wil ze er nóg een en dat mag niet, want ze moet zo naar bed en ze heeft echt genoeg gehad. Groot onrecht, ik snap dat wel. Ze worstelde zich uit mijn armen en nu ligt ze op de grond te krijsen alsof iemand haar zojuist een been heeft afgezet.

Lees ook: Hanneke Hendrix: je kind aan een tuigje met een touw 

‘Zou ze dat nou blijven doen?’ vraag ik, als de man naast me komt staan in de keuken. We kijken naar de dochter, die op de grond ligt, haar armen naar ons uitstrekt en ‘banaaane!’ huilt.
‘Dat ze straks achttien is en nog steeds gaat huilen als ze iets niet krijgt?’
De man haalt zijn schouders op.

Een van mijn vroegste herinneringen speelt zich af in de keuken van mijn ouderlijk huis. Ik sta aan het aanrecht en ik kan net met mijn ogen over de rand van het aanrechtblad kijken. Mijn moeder staat naast me en terwijl ik me met mijn handen vasthoud aan dat aanrechtblad, kijk ik naar wat ze aan het doen is. Mijn moeder is bezig een beker Roosvicee voor me te maken. Het is de eerste keer dat ik zo groot ben gegroeid, dat ik kan zien wat mijn moeder aan het doen is op het aanrecht.  

Normaal verscheen mijn beker Roosvicee ineens voor me, als een kelk uit de hemel, als een goddelijke hand die me iets aanreikte. Dit is de eerste keer dat ik zie dat mijn moeder een vloeistof uit een fles schenkt in de beker en daar dan water bij doet. Het was de dag dat ik besefte dat ik invloed kon uitoefenen op de gang van zaken en de dingen die ik wilde. Ineens snapte ik dat dingen niet gewoon verschenen, maar dat als ik iets vroeg, ik het vaak ook kreeg.
Ik weet dat nog exact.
Mogelijkheden. Keuzes. Iets willen.
Wat vreselijk eigenlijk.

‘Op een dag willen we van alles,’ zeg ik tegen de man, terwijl ik naar de dochter wijs. ‘Gaat dat überhaupt ooit over? Die traptractor, die achter de deur van de afgesloten schuur staat. De jongen op de brommer. Het lekkere wijf in de kroeg. Het diploma, de baan, de vriendin, weg uit dat gore studentenhuis, de verloofde, de echtgenoot, de scheiding, een televisie zo groot dat oma denkt dat het de deur naar de kelder is.’

‘Die! Die!’ krijst de dochter, die nog steeds op de grond ligt te dramatiseren. ‘Daar! Daar! Banaaaaaaaane!’
Ik zucht.

Een beker met sap, besjes, een banaan, de molen, rozijnen. De dochter roept tegenwoordig de hele dag wat ze ziet en vervolgens wil hebben. Ineens wil ze van alles en mag ze, voor haar gevoel, niks. Ze huilt en krijst erom, steeds opnieuw, maar ze kan nu eenmaal niet de hele dag rozijnen eten en sap drinken. Of blauwe bessen eten die goddomme vijftig cent per stuk kosten. Ik snap haar frustratie wel, maar ik word er ook gek van.

‘Genoeg gefilosofeerd, Hendrix,’ zegt de man.
‘Jij moet gewoon een biertje pakken. Daar heb je veel meer aan.’
Hij klopt me op mijn schouder.
‘Hup,’ zegt hij tegen de dochter. ‘Gaan we buiten nog heel even met de bal. En daarna naar bed.’
De dochter springt op. ‘Bal!’ roept ze blij, haar wangen nog nat van de tranen. Ze rennen naar buiten.

Ik trek twee biertjes open en wil naar buiten lopen. Wacht. Ik maak toch ook nog even een beker Roosvicee. Zodat het voor haar lijkt alsof hij gewoon uit de hemel verschenen is.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.