Mama
Het schoolplein
Mama
Zo'n dag
Mama
Een sprongetje
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Ziek kind
Mama
Merci
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Floep
Mama
Kak
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Rania
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Niets veranderd
Mama
Lekker genieten
Mama
Hondenravotplek
Mama
Mausoleum
Mama
Dag huis
Mama
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Trefbal
Mama

Trefbal

Bekijk meer
(21/150)
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
150/150
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
149/150
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
148/150
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
147/150
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
146/150
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/150
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/150
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/150
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/150
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/150
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/150
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/150
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/150
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/150
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/150
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/150
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/150
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/150
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/150
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/150
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/150
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/150
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/150
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/150
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/150
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/150
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/150
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/150
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/150
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/150
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/150
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/150
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/150
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/150
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/150
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/150
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/150
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/150
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/150
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/150
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/150
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/150
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/150
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/150
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/150
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/150
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/150
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/150
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/150
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/150
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/150
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/150
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/150
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/150
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/150
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/150
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/150
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/150
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/150
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/150
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/150
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/150
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/150
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/150
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/150
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/150
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/150
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/150
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/150
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/150
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/150
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/150
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/150
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/150
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/150
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/150
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/150
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/150
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/150
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/150
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/150
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/150
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/150
Column: Importkinderen
67/150
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/150
Column: Het wordt beter
65/150
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/150
Column: Fucking mamafiets
63/150
Column: Ik ben een lafaard
62/150
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/150
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/150
Column: Krijsen om gebak
59/150
Column: Trauma's
58/150
Column: Twee kindjes
57/150
Column: Uit de hemel verschenen
56/150
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/150
Column: Het gangetje
54/150
Column: Daar word je hard van
53/150
Column: Dik maar gelukkig
52/150
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/150
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/150
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/150
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/150
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/150
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/150
Column: Lust ik niet!
45/150
Column: Van snurkenstein
44/150
Column: Liever een meisje
43/150
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/150
De uitgebluste moeder
41/150
Ouwe tang
40/150
De onderkin
39/150
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/150
De kinderverjaardag
37/150
Kotsen over de hoes
36/150
Blut
35/150
De leven
34/150
Moe
33/150
Fuck de symbiose
32/150
Met het broodmes spelen
31/150
Doorslapen
30/150
Een tweede adopteren
29/150
Tommie
28/150
Spijt
27/150
Geitenkaaslollytestikel
26/150
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/150
Kak
24/150
Koffie-tik in de boekenkast
23/150
De onschuldige gevangene
22/150
Trefbal
21/150
Rania
20/150
Billendoekjes en maïzena
19/150
Floep
18/150
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/150
Zo'n dag
16/150
Het schoolplein
15/150
Een sprongetje
14/150
Niets veranderd
13/150
De helm of niet de helm
12/150
Merci
11/150
Ziek kind
10/150
Op het consultatiebureau
9/150
De diva en de dronkenlap
8/150
Dag huis
7/150
Lekker genieten
6/150
Hondenravotplek
5/150
Mausoleum
4/150
Het universum der verloren objecten
3/150
Vriend K. op de koffie
2/150
Mag ik al bier?
1/150

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

14-8-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Met de dochter zit ik op een bankje naast een schoolplein. We hebben gewandeld, want dat is wat je als kersverse ouder doet: wandelen. Vroeger wandelde ik nooit. Ja, als ik op vakantie was of wanneer het extreem goed weer was en ik stiekem al dagen binnen zat te vegeteren.

Op het schoolplein spelen ze apenkooi in de klimrekken en de dochter vindt dat geweldig. Ze hangt aan het hek en juicht. De dochter juicht graag, is nergens bang voor en stort zich altijd overal in, ook al is ze pas een jaar. Ze lijkt op haar vader, die is ook zo onbevreesd.

Ik was als kind heel anders. Ik was vroeger dat meisje dat tijdens trefbal zich omdraaide en haar armen over haar hoofd deed, ook als de bal naar het andere deel van het speelvlak werd gegooid. Ik probeerde altijd te verbergen dat ik me met opzet liet afgooien, zodat ik niet de NSB’er van de gymklas was. En dus werd ik altijd steevast als één van de laatsten gekozen. Na de jongen die dan wel gepest werd, maar in al zijn destructieve gedrag de meest harde ballen kon wegkoppen. En vóór het meisje dat met haar snotneus altijd zo genegeerd werd dat zelfs de leraar op een ochtend niet kon ontdekken wie er nu ziek thuis was: ‘Wie missen we nou toch? Een, twee, drie, vier, vijf… iedereen is er, maar we zijn wel met één te weinig.’

Apenkooi is anders dan trefbal - wat een soort van slagveld tussen de loopgraven is, de Duitsers die de Fransen afschieten en andersom. Bij apenkooi heb je een meer divers pakket aan personages: helden die de duivel tarten, mensen die zich in de massa verschuilen, lieden die maar wat doen en hun eigen feestje houden en waaghalzen die tanden breken op kast, bok of paard.

Ik zat meestal de halve gymles bovenin het klimrek, daar waar tikkers liever niet kwamen omdat tikken zo lastig gaat als je twee handen nodig hebt om je vast te houden. Daar keek ik naar hoe Martijn steeds Janine wilde tikken en Jeroen steeds Monique en dan dacht ik aan hoe geweldig het leven kon zijn. Aan hoe kort het nog maar zou duren voordat iemand mij steeds kwam tikken, met een romantische blik in de ogen. Van wie ik dan na de gymles een briefje zou krijgen met dingen als ‘Ik ben op jou’ en ‘Je bent de leukste uit de klas’. Ik denk dat ik dacht dat het leven een soort apenkooi zou zijn, waarin iemand lachend achter me aanrent en me tikt, ik dan even verlegen mijn ogen neersla en vanaf de bank verliefd toekijk hoe hij de anderen aan de haren uit de touwen rukt. Ik werd nooit getikt. Er kwam nooit iemand die me uit dat klimrek joeg.

Ik kijk naar de dochter, aan hoe ze zwaait naar de spelende kinderen. De dochter is geen type voor bovenin het klimrek, de dochter is iemand die zich brullend in het feestgedruis stort. Soms zou ik willen dat ze voor eeuwig op deze leeftijd bleef. Nog met haar eigen taal en haar eigen dansjes en nog helemaal niet berekenend bezig met anderen. ‘Kom scheetje,’ zeg ik. ‘We gaan weer wandelen.’ In de wandelwagen valt ze meteen in slaap. Dat trefbal komt nog wel, ook qua leven. Tot die tijd zit er maar één ding op: wandelen tot we erbij neervallen.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.