Mama
Floep
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Zo'n dag
Mama
Niets veranderd
Mama
Een sprongetje
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Dag huis
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Het schoolplein
Mama
Ziek kind
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Kak
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Mausoleum
Mama
Lekker genieten
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Hondenravotplek
Mama
Merci
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Trefbal
Mama

Trefbal

Bekijk meer
(22/118)
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/118
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/118
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/118
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/118
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/118
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/118
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/118
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/118
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/118
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/118
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/118
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/118
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/118
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/118
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/118
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/118
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/118
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/118
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/118
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/118
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/118
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/118
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/118
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/118
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/118
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/118
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/118
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/118
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/118
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/118
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/118
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/118
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/118
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/118
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/118
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/118
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/118
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/118
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/118
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/118
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/118
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/118
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/118
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/118
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/118
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/118
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/118
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/118
Column: Importkinderen
70/118
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/118
Column: JA-HAAAAAAAA
68/118
Column: Het wordt beter
67/118
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/118
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/118
Column: Fucking mamafiets
64/118
Column: Ik ben een lafaard
63/118
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/118
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/118
Column: Krijsen om gebak
60/118
Column: Trauma's
59/118
Column: Twee kindjes
58/118
Column: Uit de hemel verschenen
57/118
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/118
Column: Het gangetje
55/118
Column: Daar word je hard van
54/118
Column: Dik maar gelukkig
53/118
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/118
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/118
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/118
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/118
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/118
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/118
Column: Lust ik niet!
46/118
Column: Van snurkenstein
45/118
Column: Liever een meisje
44/118
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/118
De uitgebluste moeder
42/118
Ouwe tang
41/118
De onderkin
40/118
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/118
De kinderverjaardag
38/118
Kotsen over de hoes
37/118
Blut
36/118
De leven
35/118
Moe
34/118
Fuck de symbiose
33/118
Met het broodmes spelen
32/118
Doorslapen
31/118
Een tweede adopteren
30/118
Tommie
29/118
Spijt
28/118
Geitenkaaslollytestikel
27/118
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/118
Kak
25/118
Koffie-tik in de boekenkast
24/118
De onschuldige gevangene
23/118
Trefbal
22/118
Rania
21/118
Billendoekjes en maïzena
20/118
Floep
19/118
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/118
Zo'n dag
17/118
Het schoolplein
16/118
Een sprongetje
15/118
Niets veranderd
14/118
De helm of niet de helm
13/118
Merci
12/118
Ziek kind
11/118
Op het consultatiebureau
10/118
De diva en de dronkenlap
9/118
Dag huis
8/118
Lekker genieten
7/118
Hondenravotplek
6/118
Mausoleum
5/118
Het universum der verloren objecten
4/118
Vriend K. op de koffie
3/118
Normaal
2/118
Mag ik al bier?
1/118

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

14-8-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Met de dochter zit ik op een bankje naast een schoolplein. We hebben gewandeld, want dat is wat je als kersverse ouder doet: wandelen. Vroeger wandelde ik nooit. Ja, als ik op vakantie was of wanneer het extreem goed weer was en ik stiekem al dagen binnen zat te vegeteren.

Op het schoolplein spelen ze apenkooi in de klimrekken en de dochter vindt dat geweldig. Ze hangt aan het hek en juicht. De dochter juicht graag, is nergens bang voor en stort zich altijd overal in, ook al is ze pas een jaar. Ze lijkt op haar vader, die is ook zo onbevreesd.

Ik was als kind heel anders. Ik was vroeger dat meisje dat tijdens trefbal zich omdraaide en haar armen over haar hoofd deed, ook als de bal naar het andere deel van het speelvlak werd gegooid. Ik probeerde altijd te verbergen dat ik me met opzet liet afgooien, zodat ik niet de NSB’er van de gymklas was. En dus werd ik altijd steevast als één van de laatsten gekozen. Na de jongen die dan wel gepest werd, maar in al zijn destructieve gedrag de meest harde ballen kon wegkoppen. En vóór het meisje dat met haar snotneus altijd zo genegeerd werd dat zelfs de leraar op een ochtend niet kon ontdekken wie er nu ziek thuis was: ‘Wie missen we nou toch? Een, twee, drie, vier, vijf… iedereen is er, maar we zijn wel met één te weinig.’

Apenkooi is anders dan trefbal - wat een soort van slagveld tussen de loopgraven is, de Duitsers die de Fransen afschieten en andersom. Bij apenkooi heb je een meer divers pakket aan personages: helden die de duivel tarten, mensen die zich in de massa verschuilen, lieden die maar wat doen en hun eigen feestje houden en waaghalzen die tanden breken op kast, bok of paard.

Ik zat meestal de halve gymles bovenin het klimrek, daar waar tikkers liever niet kwamen omdat tikken zo lastig gaat als je twee handen nodig hebt om je vast te houden. Daar keek ik naar hoe Martijn steeds Janine wilde tikken en Jeroen steeds Monique en dan dacht ik aan hoe geweldig het leven kon zijn. Aan hoe kort het nog maar zou duren voordat iemand mij steeds kwam tikken, met een romantische blik in de ogen. Van wie ik dan na de gymles een briefje zou krijgen met dingen als ‘Ik ben op jou’ en ‘Je bent de leukste uit de klas’. Ik denk dat ik dacht dat het leven een soort apenkooi zou zijn, waarin iemand lachend achter me aanrent en me tikt, ik dan even verlegen mijn ogen neersla en vanaf de bank verliefd toekijk hoe hij de anderen aan de haren uit de touwen rukt. Ik werd nooit getikt. Er kwam nooit iemand die me uit dat klimrek joeg.

Ik kijk naar de dochter, aan hoe ze zwaait naar de spelende kinderen. De dochter is geen type voor bovenin het klimrek, de dochter is iemand die zich brullend in het feestgedruis stort. Soms zou ik willen dat ze voor eeuwig op deze leeftijd bleef. Nog met haar eigen taal en haar eigen dansjes en nog helemaal niet berekenend bezig met anderen. ‘Kom scheetje,’ zeg ik. ‘We gaan weer wandelen.’ In de wandelwagen valt ze meteen in slaap. Dat trefbal komt nog wel, ook qua leven. Tot die tijd zit er maar één ding op: wandelen tot we erbij neervallen.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.