Mama
Blut
Mama
De leven
Mama
Dag huis
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Zo'n dag
People
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
People
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
People
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
People
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
Mama
Column: Liever een meisje
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
People
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Mama
Hondenravotplek
People
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Kotsen over de hoes
People
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
Mama
Spijt
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Tommie
Mama

Tommie

Bekijk meer
(28/163)
Hanneke: 'Ik wou dat ik de postbode iets kon geven, maar ik durf niet'
163/163
Hanneke: 'Ik zou echt geen babyshower overleven zonder alcohol'
162/163
Hanneke: 'Omdat de man arts is, ben ik dagen alleen met de dochter'
161/163
Hanneke: 'Je moet nooit wijzen en vragen of iemand zwanger is'
160/163
Hanneke: 'Je mag niet tegen je kind zeggen dat-ie goed bezig is'
159/163
Hanneke: 'De groots en meeslepende liefde bestaat niet'
158/163
Hanneke Hendrix en het advies rondom de zindelijkheid van haar kind
157/163
Hanneke: 'In een relatie is er altijd eentje die de ander meer wil'
156/163
Hanneke: 'Het is hopen dat iemand je hand vasthoudt als je sterft'
155/163
Hanneke: 'Ik neem mezelf voor om op te houden met drinken en eten'
154/163
Hanneke Hendrix had zo'n dag: 'Koffie is op, thee is op, brood is oud'
153/163
Hanneke Hendrix en de partner die altijd alles moet regelen in huis
152/163
Hanneke: 'Hoe zouden ze zalf voor de lul noemen?'
151/163
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
150/163
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
149/163
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
148/163
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
147/163
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
146/163
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/163
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/163
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/163
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/163
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/163
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/163
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/163
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/163
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/163
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/163
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/163
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/163
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/163
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/163
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/163
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/163
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/163
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/163
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/163
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/163
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/163
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/163
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/163
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/163
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/163
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/163
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/163
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/163
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/163
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/163
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/163
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/163
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/163
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/163
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/163
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/163
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/163
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/163
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/163
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/163
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/163
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/163
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/163
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/163
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/163
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/163
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/163
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/163
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/163
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/163
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/163
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/163
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/163
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/163
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/163
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/163
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/163
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/163
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/163
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/163
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/163
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/163
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/163
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/163
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/163
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/163
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/163
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/163
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/163
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/163
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/163
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/163
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/163
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/163
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/163
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/163
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/163
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/163
Column: Importkinderen
67/163
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/163
Column: Het wordt beter
65/163
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/163
Column: Fucking mamafiets
63/163
Column: Ik ben een lafaard
62/163
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/163
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/163
Column: Krijsen om gebak
59/163
Column: Trauma's
58/163
Column: Twee kindjes
57/163
Column: Uit de hemel verschenen
56/163
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/163
Column: Het gangetje
54/163
Column: Daar word je hard van
53/163
Column: Dik maar gelukkig
52/163
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/163
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/163
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/163
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/163
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/163
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/163
Column: Lust ik niet!
45/163
Column: Van snurkenstein
44/163
Column: Liever een meisje
43/163
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/163
De uitgebluste moeder
41/163
Ouwe tang
40/163
De onderkin
39/163
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/163
De kinderverjaardag
37/163
Kotsen over de hoes
36/163
Blut
35/163
De leven
34/163
Moe
33/163
Fuck de symbiose
32/163
Met het broodmes spelen
31/163
Doorslapen
30/163
Een tweede adopteren
29/163
Tommie
28/163
Spijt
27/163
Geitenkaaslollytestikel
26/163
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/163
Kak
24/163
Koffie-tik in de boekenkast
23/163
De onschuldige gevangene
22/163
Trefbal
21/163
Rania
20/163
Billendoekjes en maïzena
19/163
Floep
18/163
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/163
Zo'n dag
16/163
Het schoolplein
15/163
Een sprongetje
14/163
Niets veranderd
13/163
De helm of niet de helm
12/163
Merci
11/163
Ziek kind
10/163
Op het consultatiebureau
9/163
De diva en de dronkenlap
8/163
Dag huis
7/163
Lekker genieten
6/163
Hondenravotplek
5/163
Mausoleum
4/163
Het universum der verloren objecten
3/163
Vriend K. op de koffie
2/163
Mag ik al bier?
1/163

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

02-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Als ik de dochter op de grond zet in het kinderdagverblijf, valt Tommie meteen om haar nek. Hij is blij en de dochter is ook blij. Ze spreken het weekend door in geheimtaal en kruipen tezamen naar de speelhoek.
‘Just another day at the office,’ zeg ik.
‘Soms vermoed ik dat die eenjarigen allemaal stiekem vloeiend Gaelic spreken met elkaar,’ zegt een van de leidsters. ‘Maar dat niemand dat opvalt, omdat er toch nooit iemand in de buurt is die Gaelic spreekt.’
We kijken naar Tommie en de dochter. Ze zitten elkaar achterna om het plastic speelkasteel en lachen luid.
‘Dat die twee al zo samen spelen, terwijl ze pas één zijn,’ zegt de leidster. ‘Dat is heel bijzonder.’
We zuchten. Tommie en de dochter schelen maar een dag in leeftijd en kennen elkaar al vanaf dat ze twaalf weken oud zijn. Dan zijn ze wel ongeveer familie, toch?
Maar nu gaan we verhuizen en daarmee halen we de twee beste vrienden uit elkaar.

Ik maak me er zorgen over. Wat nou als er op het nieuwe kinderdagverblijf geen leuke kindjes zijn? Wat nou als ze daar kwaad worden als de dochter weer eens iets sloopt? Wat als ze daar nou niet zo lief zijn als op het kinderdagverblijf waar ze nu zit? Wat nou als ze geen aansluiting vindt? Als iedereen stom tegen d’r doet? Werkt dat ook zo met baby’s? Hebben die ook peer pressure? Moeten die ook populair zijn? Dat je er alleen bij hoort als je een bepaald soort romper hebt? En yogidrink in je hippe rietjesbeker? En het belangrijkst: hebben ze daar wel een Tommie? Dat kan natuurlijk nooit, want er is maar één Tommie. Even overweeg ik om voortaan maar iedere dag veertig kilometer op en neer te rijden, maar dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk.
Ik moet er bijna van huilen.
‘Ach,’ zegt de leidster. ‘Ze is nog zo klein. Dat komt wel goed.’

Ik vind het lief dat ze dat zegt. En niet iets als: ‘Nou mevrouw Hendrix, je rukt nu wel mooi je kind weg van de persoon die de beste vriend van haar hele leven zou worden, haar soulmate, haar alles, haar lichtje in de duisternis, misschien zelfs wel haar man, weet jij veel. Misschien zouden ze zelfs kinderen krijgen, knappe intelligente kinderen, die de wereld zouden redden en armoede zouden bestrijden en de mensheid zouden redden van een tergende, pijnlijke dood. Dus eigenlijk is het jullie schuld als over veertig jaar de wereld vergaat, alleen omdat jullie zo nodig een huis met een tuin buiten de stad moesten hebben. EGOÏSTEN! MOORDENAARS!’
Maar dat zegt ze niet.
‘Jij vindt het erger dan zij,’ zegt ze. ‘Geloof me maar.’
Ze geeft me een klopje op de schouder.
‘Je hebt een bijna uitgestorven taal die Tinigua heet,’ zeg ik. ‘Op heel de wereld zijn er nog maar twee mensen die ’t spreken. Twee broers en die broers hebben ruzie met elkaar en spreken elkaar niet meer. Zoiets zal het nu ook wel zijn.’
De leidster knikt.

Op weg naar huis moet ik er steeds aan denken. Niemand loopt schade op door het feit dat Tinigua niet meer gesproken wordt. En die broers zijn ook niet rouwig om dit gegeven, want anders zouden ze elkaar wel even bellen. Zodra de dochter echt leert praten zal Tommie uit haar geheugen zijn verdwenen, net zoals dat Tommie haar over een paar jaar niet meer zal herkennen. Niemand is daar rouwig om, alleen ik.
Ik vind het eeuwig, eeuwig zonde.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.