Hanneke Hendrix
Blut
Hanneke Hendrix
Dag huis
Hanneke Hendrix
De leven
Hanneke Hendrix
Column: Het gangetje
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Hanneke Hendrix
Een tweede adopteren
Hanneke Hendrix
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Hanneke Hendrix
Spijt
Hanneke Hendrix
Column: yoghurt voor je stoelgang
Hanneke Hendrix
Vriend K. op de koffie
Hanneke Hendrix
Op het consultatiebureau
Hanneke Hendrix
Kotsen over de hoes
Hanneke Hendrix
Kak
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
Column: Twee kindjes
Hanneke Hendrix
Mausoleum
Hanneke Hendrix
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Hanneke Hendrix
Moe
Hanneke Hendrix
Billendoekjes en maïzena
Hanneke Hendrix
De onschuldige gevangene
Hanneke Hendrix
Trefbal
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Tommie
Bekijk alle video's
(29/81)
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/81
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/81
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/81
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/81
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/81
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/81
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/81
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/81
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/81
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/81
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/81
Column: Importkinderen
70/81
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/81
Column: JA-HAAAAAAAA
68/81
Column: Het wordt beter
67/81
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/81
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/81
Column: Fucking mamafiets
64/81
Column: Ik ben een lafaard
63/81
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/81
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/81
Column: Krijsen om gebak
60/81
Column: Trauma's
59/81
Column: Twee kindjes
58/81
Column: Uit de hemel verschenen
57/81
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/81
Column: Het gangetje
55/81
Column: Daar word je hard van
54/81
Column: Dik maar gelukkig
53/81
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/81
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/81
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/81
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/81
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/81
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/81
Column: Lust ik niet!
46/81
Column: Van snurkenstein
45/81
Column: Liever een meisje
44/81
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/81
De uitgebluste moeder
42/81
Ouwe tang
41/81
De onderkin
40/81
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/81
De kinderverjaardag
38/81
Kotsen over de hoes
37/81
Blut
36/81
De leven
35/81
Moe
34/81
Fuck de symbiose
33/81
Met het broodmes spelen
32/81
Doorslapen
31/81
Een tweede adopteren
30/81
Tommie
29/81
Spijt
28/81
Geitenkaaslollytestikel
27/81
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/81
Kak
25/81
Koffie-tik in de boekenkast
24/81
De onschuldige gevangene
23/81
Trefbal
22/81
Rania
21/81
Billendoekjes en maïzena
20/81
Floep
19/81
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/81
Zo'n dag
17/81
Het schoolplein
16/81
Een sprongetje
15/81
Niets veranderd
14/81
De helm of niet de helm
13/81
Merci
12/81
Ziek kind
11/81
Op het consultatiebureau
10/81
De diva en de dronkenlap
9/81
Dag huis
8/81
Lekker genieten
7/81
Hondenravotplek
6/81
Mausoleum
5/81
Het universum der verloren objecten
4/81
Vriend K. op de koffie
3/81
Normaal
2/81
Mag ik al bier?
1/81
Hanneke Hendrix

Tommie

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

02-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Als ik de dochter op de grond zet in het kinderdagverblijf, valt Tommie meteen om haar nek. Hij is blij en de dochter is ook blij. Ze spreken het weekend door in geheimtaal en kruipen tezamen naar de speelhoek.
‘Just another day at the office,’ zeg ik.
‘Soms vermoed ik dat die eenjarigen allemaal stiekem vloeiend Gaelic spreken met elkaar,’ zegt een van de leidsters. ‘Maar dat niemand dat opvalt, omdat er toch nooit iemand in de buurt is die Gaelic spreekt.’
We kijken naar Tommie en de dochter. Ze zitten elkaar achterna om het plastic speelkasteel en lachen luid.
‘Dat die twee al zo samen spelen, terwijl ze pas één zijn,’ zegt de leidster. ‘Dat is heel bijzonder.’
We zuchten. Tommie en de dochter schelen maar een dag in leeftijd en kennen elkaar al vanaf dat ze twaalf weken oud zijn. Dan zijn ze wel ongeveer familie, toch?
Maar nu gaan we verhuizen en daarmee halen we de twee beste vrienden uit elkaar.

Ik maak me er zorgen over. Wat nou als er op het nieuwe kinderdagverblijf geen leuke kindjes zijn? Wat nou als ze daar kwaad worden als de dochter weer eens iets sloopt? Wat als ze daar nou niet zo lief zijn als op het kinderdagverblijf waar ze nu zit? Wat nou als ze geen aansluiting vindt? Als iedereen stom tegen d’r doet? Werkt dat ook zo met baby’s? Hebben die ook peer pressure? Moeten die ook populair zijn? Dat je er alleen bij hoort als je een bepaald soort romper hebt? En yogidrink in je hippe rietjesbeker? En het belangrijkst: hebben ze daar wel een Tommie? Dat kan natuurlijk nooit, want er is maar één Tommie. Even overweeg ik om voortaan maar iedere dag veertig kilometer op en neer te rijden, maar dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk.
Ik moet er bijna van huilen.
‘Ach,’ zegt de leidster. ‘Ze is nog zo klein. Dat komt wel goed.’

Ik vind het lief dat ze dat zegt. En niet iets als: ‘Nou mevrouw Hendrix, je rukt nu wel mooi je kind weg van de persoon die de beste vriend van haar hele leven zou worden, haar soulmate, haar alles, haar lichtje in de duisternis, misschien zelfs wel haar man, weet jij veel. Misschien zouden ze zelfs kinderen krijgen, knappe intelligente kinderen, die de wereld zouden redden en armoede zouden bestrijden en de mensheid zouden redden van een tergende, pijnlijke dood. Dus eigenlijk is het jullie schuld als over veertig jaar de wereld vergaat, alleen omdat jullie zo nodig een huis met een tuin buiten de stad moesten hebben. EGOÏSTEN! MOORDENAARS!’
Maar dat zegt ze niet.
‘Jij vindt het erger dan zij,’ zegt ze. ‘Geloof me maar.’
Ze geeft me een klopje op de schouder.
‘Je hebt een bijna uitgestorven taal die Tinigua heet,’ zeg ik. ‘Op heel de wereld zijn er nog maar twee mensen die ’t spreken. Twee broers en die broers hebben ruzie met elkaar en spreken elkaar niet meer. Zoiets zal het nu ook wel zijn.’
De leidster knikt.

Op weg naar huis moet ik er steeds aan denken. Niemand loopt schade op door het feit dat Tinigua niet meer gesproken wordt. En die broers zijn ook niet rouwig om dit gegeven, want anders zouden ze elkaar wel even bellen. Zodra de dochter echt leert praten zal Tommie uit haar geheugen zijn verdwenen, net zoals dat Tommie haar over een paar jaar niet meer zal herkennen. Niemand is daar rouwig om, alleen ik.
Ik vind het eeuwig, eeuwig zonde.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.