Mama
Blut
Mama
De leven
Mama
Dag huis
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Zo'n dag
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
Mama
Column: Liever een meisje
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Mama
Hondenravotplek
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Kotsen over de hoes
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
Mama
Spijt
Meer bekijken
  1. Mama
  2. › ›
  3. Tommie
Mama

Tommie

Bekijk meer
(28/192)
Hanneke: 'Ik liep brullend met een bezem door de tuin'
192/192
Hanneke: 'Het is meestal de moeder die alles het beste aanvoelt'
191/192
Hanneke: 'Moet ik mijn dochter klaarstomen om premier te worden?'
190/192
Hanneke: 'Hij had geen verplichtingen omdat zijn vrouw alles regelde'
189/192
Hanneke: 'Ik wilde haar treuzelende gedrag absoluut niet belonen'
188/192
Hanneke: 'Jullie dochter is een soort Pipi Langkous'
187/192
Hanneke: 'Waar mag je snot smeren en waar niet?'
186/192
Hanneke: 'Hallo? Bent u daar nog?'
185/192
Hanneke: 'Zijn dochter is grappiger'
184/192
Hanneke: 'Hij vroeg aan de ober waarom de porties zo klein waren'
183/192
Hanneke: 'Op zondag vangen we het varken dat we op maandag slachten'
182/192
Hanneke: 'Ik lazerde enorm van mijn elektrische fiets'
181/192
Hanneke: 'Als kind leken de zomers eindeloos te duren'
180/192
Hanneke: 'Ik ben, zonder grapjes, echt een ouwe taart geworden'
179/192
Hanneke: 'Je moet nooit wijzen en vragen of iemand zwanger is'
178/192
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
177/192
Hanneke: 'Ik was altijd heel eerlijk tegen mijn dochter. Tot gisteren'
176/192
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
175/192
Hanneke: 'De dochter heeft elke dag één taakje: de tafel dekken'
174/192
Hanneke: 'Je mag niet tegen je kind zeggen dat-ie goed bezig is'
173/192
Hanneke: 'Door haar opmerking deed ik de 'Two Week Shred' workout'
172/192
Hanneke: 'Ooit heeft iemand per ongeluk koffie en bier ontdekt'
171/192
Hanneke: 'Dit is mijn eerste echte cappuccino sinds maart'
170/192
Hanneke: 'Welke ontaarde moeder laat haar arme spruitje nou alleen?'
169/192
Hanneke: 'Hoe moe moet een mens zijn als-ie droomt over slapen?'
168/192
Hanneke: 'Met een hooikoortspilletje gaat alles over'
167/192
Hanneke: 'De combinatie moederschap, werk en corona; ik was zo moe'
166/192
Hanneke: 'Ik neem vaak stoeprandjes mee als ik parkeer'
165/192
Hanneke: 'Ik pak een koekenpan uit de tas en sla haar van haar stoel'
164/192
Hanneke: 'Ik hang op 11 mei de vlag uit'
163/192
Hanneke: 'Zij had dure kleding aan, ik voelde me een aardappel'
162/192
Hanneke: 'Er moeten meer mensen zijn die stiekem eten'
161/192
Hanneke: 'Ze mocht niet van de glijbaan omdat er een ander kindje was'
160/192
Hanneke: 'Ik wou dat ik de postbode iets kon geven, maar ik durf niet'
159/192
Hanneke: 'Ik zou echt geen babyshower overleven zonder alcohol'
158/192
Hanneke: 'Omdat de man arts is, ben ik dagen alleen met de dochter'
157/192
Hanneke: 'De groots en meeslepende liefde bestaat niet'
156/192
Hanneke Hendrix en het advies rondom de zindelijkheid van haar kind
155/192
Hanneke: 'In een relatie is er altijd eentje die de ander meer wil'
154/192
Hanneke: 'Het is hopen dat iemand je hand vasthoudt als je sterft'
153/192
Hanneke: 'Ik neem mezelf voor om op te houden met drinken en eten'
152/192
Hanneke Hendrix had zo'n dag: 'Koffie is op, thee is op, brood is oud'
151/192
Hanneke Hendrix en de partner die altijd alles moet regelen in huis
150/192
Hanneke: 'Hoe zouden ze zalf voor de lul noemen?'
149/192
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
148/192
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
147/192
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
146/192
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/192
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/192
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/192
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/192
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/192
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/192
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/192
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/192
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/192
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/192
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/192
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/192
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/192
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/192
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/192
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/192
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/192
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/192
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/192
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/192
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/192
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/192
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/192
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/192
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/192
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/192
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/192
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/192
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/192
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/192
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/192
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/192
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/192
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/192
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/192
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/192
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/192
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/192
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/192
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/192
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/192
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/192
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/192
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/192
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/192
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/192
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/192
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/192
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/192
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/192
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/192
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/192
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/192
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/192
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/192
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/192
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/192
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/192
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/192
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/192
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/192
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/192
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/192
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/192
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/192
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/192
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/192
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/192
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/192
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/192
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/192
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/192
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/192
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/192
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/192
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/192
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/192
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/192
Column: Importkinderen
67/192
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/192
Column: Het wordt beter
65/192
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/192
Column: Fucking mamafiets
63/192
Column: Ik ben een lafaard
62/192
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/192
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/192
Column: Krijsen om gebak
59/192
Column: Trauma's
58/192
Column: Twee kindjes
57/192
Column: Uit de hemel verschenen
56/192
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/192
Column: Het gangetje
54/192
Column: Daar word je hard van
53/192
Column: Dik maar gelukkig
52/192
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/192
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/192
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/192
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/192
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/192
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/192
Column: Lust ik niet!
45/192
Column: Van snurkenstein
44/192
Column: Liever een meisje
43/192
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/192
De uitgebluste moeder
41/192
Ouwe tang
40/192
De onderkin
39/192
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/192
De kinderverjaardag
37/192
Kotsen over de hoes
36/192
Blut
35/192
De leven
34/192
Moe
33/192
Fuck de symbiose
32/192
Met het broodmes spelen
31/192
Doorslapen
30/192
Een tweede adopteren
29/192
Tommie
28/192
Spijt
27/192
Geitenkaaslollytestikel
26/192
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/192
Kak
24/192
Koffie-tik in de boekenkast
23/192
De onschuldige gevangene
22/192
Trefbal
21/192
Rania
20/192
Billendoekjes en maïzena
19/192
Floep
18/192
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/192
Zo'n dag
16/192
Het schoolplein
15/192
Een sprongetje
14/192
Niets veranderd
13/192
De helm of niet de helm
12/192
Merci
11/192
Ziek kind
10/192
Op het consultatiebureau
9/192
De diva en de dronkenlap
8/192
Dag huis
7/192
Lekker genieten
6/192
Hondenravotplek
5/192
Mausoleum
4/192
Het universum der verloren objecten
3/192
Vriend K. op de koffie
2/192
Mag ik al bier?
1/192

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

02-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Als ik de dochter op de grond zet in het kinderdagverblijf, valt Tommie meteen om haar nek. Hij is blij en de dochter is ook blij. Ze spreken het weekend door in geheimtaal en kruipen tezamen naar de speelhoek.
‘Just another day at the office,’ zeg ik.
‘Soms vermoed ik dat die eenjarigen allemaal stiekem vloeiend Gaelic spreken met elkaar,’ zegt een van de leidsters. ‘Maar dat niemand dat opvalt, omdat er toch nooit iemand in de buurt is die Gaelic spreekt.’
We kijken naar Tommie en de dochter. Ze zitten elkaar achterna om het plastic speelkasteel en lachen luid.
‘Dat die twee al zo samen spelen, terwijl ze pas één zijn,’ zegt de leidster. ‘Dat is heel bijzonder.’
We zuchten. Tommie en de dochter schelen maar een dag in leeftijd en kennen elkaar al vanaf dat ze twaalf weken oud zijn. Dan zijn ze wel ongeveer familie, toch?
Maar nu gaan we verhuizen en daarmee halen we de twee beste vrienden uit elkaar.

Ik maak me er zorgen over. Wat nou als er op het nieuwe kinderdagverblijf geen leuke kindjes zijn? Wat nou als ze daar kwaad worden als de dochter weer eens iets sloopt? Wat als ze daar nou niet zo lief zijn als op het kinderdagverblijf waar ze nu zit? Wat nou als ze geen aansluiting vindt? Als iedereen stom tegen d’r doet? Werkt dat ook zo met baby’s? Hebben die ook peer pressure? Moeten die ook populair zijn? Dat je er alleen bij hoort als je een bepaald soort romper hebt? En yogidrink in je hippe rietjesbeker? En het belangrijkst: hebben ze daar wel een Tommie? Dat kan natuurlijk nooit, want er is maar één Tommie. Even overweeg ik om voortaan maar iedere dag veertig kilometer op en neer te rijden, maar dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk.
Ik moet er bijna van huilen.
‘Ach,’ zegt de leidster. ‘Ze is nog zo klein. Dat komt wel goed.’

Ik vind het lief dat ze dat zegt. En niet iets als: ‘Nou mevrouw Hendrix, je rukt nu wel mooi je kind weg van de persoon die de beste vriend van haar hele leven zou worden, haar soulmate, haar alles, haar lichtje in de duisternis, misschien zelfs wel haar man, weet jij veel. Misschien zouden ze zelfs kinderen krijgen, knappe intelligente kinderen, die de wereld zouden redden en armoede zouden bestrijden en de mensheid zouden redden van een tergende, pijnlijke dood. Dus eigenlijk is het jullie schuld als over veertig jaar de wereld vergaat, alleen omdat jullie zo nodig een huis met een tuin buiten de stad moesten hebben. EGOÏSTEN! MOORDENAARS!’
Maar dat zegt ze niet.
‘Jij vindt het erger dan zij,’ zegt ze. ‘Geloof me maar.’
Ze geeft me een klopje op de schouder.
‘Je hebt een bijna uitgestorven taal die Tinigua heet,’ zeg ik. ‘Op heel de wereld zijn er nog maar twee mensen die ’t spreken. Twee broers en die broers hebben ruzie met elkaar en spreken elkaar niet meer. Zoiets zal het nu ook wel zijn.’
De leidster knikt.

Op weg naar huis moet ik er steeds aan denken. Niemand loopt schade op door het feit dat Tinigua niet meer gesproken wordt. En die broers zijn ook niet rouwig om dit gegeven, want anders zouden ze elkaar wel even bellen. Zodra de dochter echt leert praten zal Tommie uit haar geheugen zijn verdwenen, net zoals dat Tommie haar over een paar jaar niet meer zal herkennen. Niemand is daar rouwig om, alleen ik.
Ik vind het eeuwig, eeuwig zonde.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief
Ontvang één keer per week alle &C updates!
Het is vereist de inschrijving te bevestigen door dit vakje aan te vinken.
GO
Bedankt voor je inschrijving voor de nieuwsbrief!
Vanaf nu ontvang je de nieuwsbrief.
Out now
&C Magazine Editie #12 'Nieuwe ronde, nieuwe kansen'
Bestel nu
Wees slim en word abonnee!
12x &C Magazine op je deurmat.
Bekijk de deals

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.