People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Dag huis
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Trefbal
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Mama
De helm of niet de helm
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
People
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
People
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
Mama
Column: Het gangetje
People
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Column: Van snurkenstein
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
Mama
Niets veranderd
Mama
Rania
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Rauwe biefstuk en croissantjes
Mama

Rauwe biefstuk en croissantjes

Bekijk meer
(26/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

11-9-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘De dochter kroop voor het eerst luid schreeuwend de keuken uit, omdat ze iets niet mocht. Normaal blijft ze zitten en huilt ze, nu maakte ze voor het eerst in haar een leven een statement. “Ik mot jou even niet,” zei ze in éénjarigentaal. Vervolgens verliet ze serieus stampend-kruipend de keuken om bij haar vader in de woonkamer uit te huilen,’ zeg ik.
Het is nog redelijk vroeg, maar de zon schijnt al, en dus zitten we buiten op het terras met koffie. We zijn aan het werk op Vlieland, tijdens een muziekfestival. Zonder kinderen en dus zitten we met z’n vieren lichtelijk katerig in zon.
‘Wat mocht ze eigenlijk niet?’ vraagt B.
‘Met de rauwe biefstuk spelen,’ zeg ik.
‘Ach,’ zegt L. ‘Dat is ook vreselijk voor haar.’
‘Ja,’ zeg ik. ‘Trauma’s.’
‘Wie is er eigenlijk aan de beurt om ontbijt te halen?’
Unaniem wijst men naar mij. Ik zet mijn walkman op en spring op de fiets als een brakke hinde.

Eenmaal aangekomen in de supermarkt in de dorpsstraat zijn de croissantjes op. Ik vind dat niet erg, ik ben niet echt een croissantjesmens. Ik vind ook niet echt iets van croissantjes. Ja, als ik drie dagen niet gegeten hebt, dan vind ik iets van croissantjes, maar normaal: nee.
Maar de rest wil croissantjes, en dus haal ik croissantjes. Of doe ik daar een poging toe.

Dan slaan de klapdeuren open en stapt er een blozende blonde dame met een immense bakplaat met croissantjes de supermarkt binnen.
‘O,’ roep ik. ‘Wat ben ik blij u te zien.’
De vrouw kijkt me aan. Ze heeft het warm. Ze zegt niets.
‘Ik bedoel,’ zeg ik. ‘Iedereen moet wel blij zijn als u binnenkomt, met croissantjes en alles.’ De vrouw gooit de bakplaat leeg.
‘Nou, dat valt wel tegen,’ bromt ze. ‘Dat valt heel erg tegen.’
De vrouw timmert de kruimels van de plaat af en begint te huilen.
‘Och,’ zeg ik. Ik wil een hand op haar arm leggen, maar ze maakt een schijnbeweging en ik grijp in de lucht. De vrouw snikt even kort, veegt haar neus af en herpakt zich. Ik wil haar omhelzen en tegen haar zeggen dat ze niet moet luisteren naar al die mensen die al de hele ochtend boos zijn omdat er zoiets futiels als een croissantje niet aanwezig is. Eet fucking roggebrood, zeg dat maar tegen ze, wil ik roepen.
‘Het is gewoon met dit festival,’ zegt de vrouw. Haar stem slaat over. ‘Er valt gewoon niet tegen op te bakken.’
Ze knalt met bakplaat en al weer door de klapdeuren, de supermarkt uit.

De hele weg terug naar de camping moet ik eraan denken.
Het zegt iets over het leven.
Het ene moment krijs je als baby omdat je van je moeder niet met rauwe biefstuk mag spelen, het volgende moment sta je in je Gaastra-jas een aardige mevrouw in de dorpssupermarkt uit te schelden omdat er iets op is. Dit is heel het leven niet: de spullen, die dingen waarvan je denkt dat je sterft als je ze niet krijgt.
Het zijn maar gewoon croissantjes, lieve mensen.
Gewoon croissantjes.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.