Mama
Op het consultatiebureau
Mama
De helm of niet de helm
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Kak
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Merci
Mama
Lekker genieten
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Zo'n dag
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Trefbal
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
Mama
Dag huis
Mama
Het schoolplein
Mama
Ziek kind
Mama
Floep
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Hondenravotplek
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Rania
Mama

Rania

Bekijk meer
(21/118)
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/118
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/118
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/118
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/118
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/118
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/118
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/118
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/118
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/118
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/118
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/118
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/118
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/118
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/118
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/118
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/118
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/118
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/118
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/118
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/118
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/118
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/118
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/118
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/118
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/118
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/118
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/118
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/118
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/118
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/118
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/118
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/118
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/118
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/118
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/118
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/118
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/118
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/118
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/118
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/118
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/118
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/118
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/118
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/118
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/118
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/118
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/118
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/118
Column: Importkinderen
70/118
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/118
Column: JA-HAAAAAAAA
68/118
Column: Het wordt beter
67/118
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/118
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/118
Column: Fucking mamafiets
64/118
Column: Ik ben een lafaard
63/118
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/118
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/118
Column: Krijsen om gebak
60/118
Column: Trauma's
59/118
Column: Twee kindjes
58/118
Column: Uit de hemel verschenen
57/118
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/118
Column: Het gangetje
55/118
Column: Daar word je hard van
54/118
Column: Dik maar gelukkig
53/118
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/118
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/118
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/118
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/118
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/118
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/118
Column: Lust ik niet!
46/118
Column: Van snurkenstein
45/118
Column: Liever een meisje
44/118
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/118
De uitgebluste moeder
42/118
Ouwe tang
41/118
De onderkin
40/118
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/118
De kinderverjaardag
38/118
Kotsen over de hoes
37/118
Blut
36/118
De leven
35/118
Moe
34/118
Fuck de symbiose
33/118
Met het broodmes spelen
32/118
Doorslapen
31/118
Een tweede adopteren
30/118
Tommie
29/118
Spijt
28/118
Geitenkaaslollytestikel
27/118
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/118
Kak
25/118
Koffie-tik in de boekenkast
24/118
De onschuldige gevangene
23/118
Trefbal
22/118
Rania
21/118
Billendoekjes en maïzena
20/118
Floep
19/118
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/118
Zo'n dag
17/118
Het schoolplein
16/118
Een sprongetje
15/118
Niets veranderd
14/118
De helm of niet de helm
13/118
Merci
12/118
Ziek kind
11/118
Op het consultatiebureau
10/118
De diva en de dronkenlap
9/118
Dag huis
8/118
Lekker genieten
7/118
Hondenravotplek
6/118
Mausoleum
5/118
Het universum der verloren objecten
4/118
Vriend K. op de koffie
3/118
Normaal
2/118
Mag ik al bier?
1/118

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

07-8-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Het is kwart over acht als ik de dochter naar het kinderdagverblijf heb gebracht en nog even met een kop koffie achter Facebook ga zitten. Anderhalf uur eerder zat ik boterhammen met pindakaas in stukjes te knippen met een schaar (de beste lifehack die mijn man tot nu toe heeft bedacht) en zat de dochter zingend en dansend in haar kinderstoel.

Ik bekijk een filmpje van The Guardian dat Laura heeft gepost, waarin een meisje van twintig samen met een vriend haar tocht van het kapotgeschoten Kobane in Syrië naar Oostenrijk filmt. Ze loopt door de straten waar geen gebouw meer overeind staat. Daarna filmt ze hoe ze haar kleine rugzak inpakt: kleren, een handdoek, wat medicijnen en een opschrijfboek, maar ook haar Game of Thrones-dvd’s en The Fault in Our Stars van John Green. Spullen die ik ook ingepakt zou kunnen hebben - dvd’s van Louis C.K. en een boek van Annelies Verbeke. Ze is gewoon een meisje van twintig, dat grapjes maakt en trots is en bovenal hoop heeft. Maar ook een meisje dat rilt van angst, voordat ze het bootje op gaat dat haar naar Griekenland zal brengen.

Op de volgepropte boot zitten in het midden allemaal kindertjes, sommigen huilen, sommigen staren voor zich uit en ik denk aan hoe ik vanochtend de dochter achterliet in haar stoeltje naast haar beste vriend Sammie, terwijl ze stukjes puzzel in haar mond stopte. Ik denk aan hoe serieus ze kan kijken als ze iets vasthoudt wat ze nog nooit heeft gezien, dat fronsje boven haar ogen en hoe ze dan heel geconcentreerd bezig is het om te draaien.

De boot maakt water en ze verdrinken bijna. Tijdens een poging om de grens over te komen maken ze grapjes over hun koude en natte voeten en rent een peuter hard lachend in een dik winterpakje met de grote mensen mee. De peuter is heel blij, zo op een rustig gedeelte van de route. Net zoals mijn dochter blij is als je ‘Ik ga je pakken!’ naar haar roept, dan giert ze het ook uit. Ik denk aan hoe ik het zou doen, als ik met mijn dochter aan de grens zou staan, omdat mijn huis en mijn stad in puin liggen, omdat mensen sterven. Aan de grens, met haar in een dikke jas, dicht tegen me aan en dat ze dan traangas op ons afschieten. Ik lees de harde reacties onder het filmpje. Ik snap het niet. Als je hart niet breekt bij het kijken hiervan, dan lijkt het me stug dat je een hart hebt. Het heftige aan het filmpje is niet alleen wat ze meemaken, maar ook hoe ontzettend gewoon iedereen is.

Ik weet dat alles wat ik over hierover kan zeggen decadent is. Want ik heb alles en ik roep hoe erg het allemaal is, maar ik doe niets. Ik zit hier maar. Achter de computer, fris gedoucht, met koffie en boterhammen en een dochter die op dit moment ergens aan het spelen is, die op tijd gaat slapen, op tijd te eten krijgt en ’s nachts rustig kan slapen in haar eigen bed, in haar eigen kamer, in een straat in een land waar de huizen overeind staan. Ik zit hier maar, te denken aan hoe ik alles wat ik heb voor lief neem.
We hebben het zo goed hier, zo goed.
Dus knuffel alles wat je lief is, lieve mensen, knuffel alles wat je lief is.

Bekijk hier het filmpje van Rania Mustafa Ali.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.