Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De kinderverjaardag
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De onderkin
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
People
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
Mama
De leven
Mama
Column: Daar word je hard van
People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
People
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
Mama
Zo'n dag
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Ouwe tang
Mama

Ouwe tang

Bekijk meer
(41/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

25-12-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Heb jij de nijptang gezien?’ vraagt de man.
Ik zucht.
‘De wát?’ zeg ik.
Ik sta in de deuropening en kijk naar de man die een vermolmd stuk schutting aan het afbreken is.
‘De nijptang.’
‘Geen idee,’ zeg ik.
‘Vast bij mijn paspoort en jouw bruine schoenen. Ergens in een ander universum. Samen met de enkele sokken, de sjaals en de haarelastiekjes.’
De man zucht.

Sinds we verhuisd zijn, zijn we steeds alles kwijt en daarvan geven we elkaar steeds de schuld. Paspoorten, schoenen, grote enveloppen, dat ene boek en tot overmaat van ramp, de moltons voor het bedje van de dochter. Dat met die moltons blijkt dan iets waar je midden in de nacht na een overgeefincident pas achter komt. Ik vond ze overigens diezelfde nacht nog, terwijl ik in mijn onderbroek en met een zaklamp tussen mijn tanden op mijn knieën over de zolder kroop. Dat laatste was mijn schuld. En niet dat het iets oplost, dat elkaar de schuld van iets geven, maar ik ben er heilig van overtuigd dat er in ons allemaal een kind zit dat, zodra er iets vervelends gebeurt, meteen naar iemand anders probeert te wijzen.
‘Jij, jij daar. Jij deed het verkeerd. Ik niet. Ik ben lief.’

Mijn telefoon gaat en ik loop weer naar binnen. Het is E.
‘Ik ben er zo ziek van.’
‘Waarvan?’ vraag ik, terwijl ik met mijn telefoon tussen kin en wang koffie zet.

‘Van alles!’ roept ze. ‘Ik was boodschappen doen met de kinderen. Ik had vier tassen aan mijn fiets én Cato en Jans tegelijk aan hun capuchons vast, Janine had zelf een tas vast, rent Jim ineens van me weg. Ik gillen, hij niet luisteren, ik Janine de fiets geven, die valt om, is Cato zo lief en groot om achter Jim aan te rennen, begint Jans te huilen. Ik hijs Janine overeind, duw haar de capuchon van Jans in haar hand, flikkert die fiets weer om, zijn Cato en Jim al de hoek om, dus ik besluit om dan maar Janine het zelf te laten oplossen, met in haar handje nog die capuchon, ren ik de hoek om, staan ze daar heel lief, samen op me te wachten. Ik trots op Cato. “Hier!” roept ze blij. Staat er zo’n oud wijf bij. Met zo’n dun mondje. Zo’n zuur mondje. Zegt dat wijf: “Ouders, ouders… houd uw kinderen toch bij u.” Ondertussen komt Janine eraan, met die fiets én die tassen én Jans. Waarna dat ouwe wijf zucht, haar hoofd schudt en wegloopt. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Ik weet dan nooit wat ik moet zeggen.’
‘Nee, dat weet je altijd pas thuis.’
‘Wat denkt zo iemand? Dat ik dat allemaal voor de lol doe? Dat ik niet oplet? Ik ontplof nu weer bijna.’
‘Zulke wijven moet je omver slaan. Met een koekenpan. Of een thermoskan. Niemand vindt dat erg,’ zeg ik. ‘Echt niemand. Ook de politie niet. Heus waar. Volgende keer gewoon doen.’

Buiten hoor ik de man vloeken. Ik loop weer naar buiten. ‘En de zaag!’ roept de man vanuit de schuur.
‘Waar is godverdomme de zaag?!’
‘Wacht even,’ zeg ik door de telefoon.
‘Wat is er?’ vraagt E.
‘Ik denk dat je iemand kunt helpen,’ zeg ik.
‘Wie is dat?’ zegt de man.
‘Iemand voor jou,’ zeg ik. ‘Die heeft je tang gevonden.’
Ik geef de hoorn aan de man.
‘Hallo?’ zegt hij verbaasd. Aan de andere kant van de lijn begint E. te praten.

Ik loop de schuur weer uit.
Binnen is de koffie klaar. Probleem opgelost. Kijk. Je moet gewoon één en twee associatief met elkaar verbinden. Heb je toch nog wat aan je innerlijke kind. Zolang je je innerlijke tang maar negeert. Maar dat moge duidelijk zijn. Anders haal ik de koekenpan.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.