Mama
Niets veranderd
Mama
Merci
Mama
Ziek kind
Mama
Een sprongetje
Mama
Het schoolplein
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Zo'n dag
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Rania
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Kak
Mama
Hondenravotplek
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Liever een meisje
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Op het consultatiebureau
Mama

Op het consultatiebureau

Bekijk meer
(10/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

22-5-2017 11:00
 

‘Gebruik jij zo’n kar?’ zegt de vrouw naast me.
Ik zit met de dochter op schoot in de wachtkamer van het consultatiebureau. Ik ga graag naar het consultatiebureau. Het geeft me een soort lagere school ‘hier, krijg jij een sticker’-achtige trots als ze zeggen dat de dochter ‘precies op de lijn van de groeicurve zit’ of ‘zo helder reageert op alles’ of wat voor opmerking dan ook die ik als een compliment kan opvatten.
‘Een buggy?’ vraag ik.
‘Ja,’ zegt ze.
‘Ja,’ zeg ik verward.
‘O,’ zegt ze.

Daarna is het stil. De dochter op mijn schoot kijkt me aan. Ik haal mijn schouders naar haar op. De vrouw naast me heeft haar kind aan de borst, een flinke dreumes (wie verzint die vreselijke woorden toch? Is daar een commissie voor? En zo ja: hoe kan ik daar lid van worden?) van een jaar of anderhalf. Zou dat niet pijn doen? Met al die tanden? Ik bedoel, zo met anderhalf kunnen ze toch al aan de biefstuk, toch?
Ik neurie wat. Dat is een zenuwtrek.

‘Dat is niet goed voor de hechting,’ zegt ze, na een tijdje.
Ik denk aan bevallen en inknippen. ‘Wandelen?’ vraag ik.
‘Nee,’ zegt ze. ‘Je kind niet op je lijf dragen.’ ‘O,’ zeg ik. Ik gooide mijn dochter al vanaf haar geboorte in de kinderwagen. Ik heb het wel geprobeerd, maar met mijn apraxie is een draagdoek een moordwapen.
‘Dan ligt zo’n kindje daar, helemaal alleen in deze vreselijk kille wereld. Wordt op verjaardagen zomaar de kamer rondgegeven. Krijgt voedsel uit plastic flessen, gemaakt in fabrieken. Het begrijpt niet wat ‘t overkomt.’
‘Baby’s begrijpen überhaupt niet veel,’ zeg ik. ‘Daar groeien ze doorgaans vanzelf overheen.’
‘Nou, ik hang de opvoedmethode van Alfie Kohn aan,’ zegt ze.
‘O,’ zeg ik.

Ik probeer een beleefde manier te verzinnen om van dit gesprek af te komen, maar helaas kun je hier niet, zoals in de kroeg, even naar het toilet om nooit meer terug te komen.
‘Onvoorwaardelijk ouderschap,’ vervolgt ze. ‘Dat betekent dat je ze niet straft of beloont. Je moet houden van je kindje om wie hij is en niet om wat hij doet. Als Keanu kwaad is en iets kapot maakt, dan moet hij óók voelen dat ik van hem hou. Of als zijn zusje mij slaat, dan moet zij ook weten dat ik haar zie.’ Ze houdt haar wijs- en middelvinger voor haar ogen en beweegt ermee op en neer naar mijn ogen. ‘Zíén,’ zegt ze. ‘Maar ja, dat is heel lastig als je zelf voorwaardelijk bent opgevoed. Toch?’
Ik antwoord op zulke vragen meestal: ‘Daar krijg ik vast uitsluitsel over als ze zesentwintig is en in therapie is gegaan.’
Maar ik zeg niks.

‘Je moet onvoorwaardelijk van je kind houden,’ zegt de vrouw. ‘Dat vergt moed. Heel veel moed.’ Keanu ligt nog steeds aan haar borst, maar lijkt niet veel dorst meer te hebben. Ik knik maar. Dan gaat de deur open. De vrouw naast me staat met veel moeite op en probeert haar tassen te pakken zonder dat haar kind loskoppelt, wat nog een hele klus is met een dreumes (ik háát dat woord) van een kilo of elf. Ik leg de dochter even op haar buik op de grond en help de vrouw met haar tassen en de losgeschoten draagdoek. Als ik weer zit, breekt er achter de deur een gekrijs en getimmer van jewelste uit.
Op de grond knijpt mijn dochter braaf in een knisperboekje. Ik geef haar heel stiekem een kus, zo stiekem dat niemand het ziet. En ik fluister haar in haar oor dat ik heel trots op haar ben. Ook als ze straks niet precies in de groeicurve past.
Dan maar geen sticker.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.