Mama
De helm of niet de helm
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Blut
Mama
Een tweede adopteren
Mama
De leven
Mama
Ziek kind
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Merci
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Het schoolplein
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Een sprongetje
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De diva en de dronkenlap
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Moe
Mama

Moe

Bekijk meer
(34/113)
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/113
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/113
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/113
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/113
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/113
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/113
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/113
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/113
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/113
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/113
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/113
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/113
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/113
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/113
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/113
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/113
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/113
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/113
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/113
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/113
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/113
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/113
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/113
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/113
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/113
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/113
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/113
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/113
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/113
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/113
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/113
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/113
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/113
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/113
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/113
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/113
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/113
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/113
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/113
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/113
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/113
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/113
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/113
Column: Importkinderen
70/113
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/113
Column: JA-HAAAAAAAA
68/113
Column: Het wordt beter
67/113
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/113
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/113
Column: Fucking mamafiets
64/113
Column: Ik ben een lafaard
63/113
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/113
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/113
Column: Krijsen om gebak
60/113
Column: Trauma's
59/113
Column: Twee kindjes
58/113
Column: Uit de hemel verschenen
57/113
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/113
Column: Het gangetje
55/113
Column: Daar word je hard van
54/113
Column: Dik maar gelukkig
53/113
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/113
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/113
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/113
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/113
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/113
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/113
Column: Lust ik niet!
46/113
Column: Van snurkenstein
45/113
Column: Liever een meisje
44/113
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/113
De uitgebluste moeder
42/113
Ouwe tang
41/113
De onderkin
40/113
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/113
De kinderverjaardag
38/113
Kotsen over de hoes
37/113
Blut
36/113
De leven
35/113
Moe
34/113
Fuck de symbiose
33/113
Met het broodmes spelen
32/113
Doorslapen
31/113
Een tweede adopteren
30/113
Tommie
29/113
Spijt
28/113
Geitenkaaslollytestikel
27/113
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/113
Kak
25/113
Koffie-tik in de boekenkast
24/113
De onschuldige gevangene
23/113
Trefbal
22/113
Rania
21/113
Billendoekjes en maïzena
20/113
Floep
19/113
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/113
Zo'n dag
17/113
Het schoolplein
16/113
Een sprongetje
15/113
Niets veranderd
14/113
De helm of niet de helm
13/113
Merci
12/113
Ziek kind
11/113
Op het consultatiebureau
10/113
De diva en de dronkenlap
9/113
Dag huis
8/113
Lekker genieten
7/113
Hondenravotplek
6/113
Mausoleum
5/113
Het universum der verloren objecten
4/113
Vriend K. op de koffie
3/113
Normaal
2/113
Mag ik al bier?
1/113

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

06-11-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Mijn vriendin Nas was vroeger, tijdens mijn studietijd, mijn stapmaatje en is dat sinds bij tijd en wijle ook gebleven. Ze is sinds een paar weken moeder en reageert, net als ik destijds, wegens drukte en paniek niet meer op sms’jes.
Totdat ik in het holst van de nacht het volgende bericht ontving.

Inkomende sms, van Nas, om 03.32 uur:
‘Ik was altijd moe eigenlijk. Moest altijd de hele tijd bijslapen en klagen over zó moe zijn en echt even een heel weekend blijven liggen. Maar nu weet ik dat ik NOG NOOIT EERDER MOE BEN GEWEEST. Ik kan nu rechtopstaand met een baby op de arm in slaap vallen. Behalve als hij zelf ineens slaapt en ik dus “lekker moet meeslapen”, dan wil het niet. Dit wordt geheim gehouden zeker, door de goegemeente, dat de eerste weken onmogelijk zijn. “Wij staken vroeger die speen in de jenever,” zei mijn oude buurvrouw. Ik doe dat natuurlijk niet, maar ik overwoog het wel even serieus.’

En dit vat eigenlijk precies samen hoe het voelt om een eerste kind te krijgen. Net als met alles eigenlijk: je weet pas wat slaap is en doet en hoe heerlijk het is, als het je afgepakt wordt. Omdat ik altijd in de horeca had gewerkt, dacht ik ooit dat ik heel goed tegen slaaptekort kon, maar dat slaat achteraf echt nergens op. Niemand kan tegen écht slaaptekort. Mensen die zeggen dat ze goed tegen gebroken nachten kunnen, hebben nog nooit langer dan een week gebroken nachten gehad. Ach, die arrogantie van me destijds. Ik moet daar sinds de dochter vaak aan denken.  

Een andere vriendin van me, die alleenstaande moeder is, vond dat ze een heel goed doorslapende dochter had. Maar toen een vriendin een keer bleef logeren, sprak die de legendarische woorden: ‘Nee, je dochter slaapt niet door, jij slaapt door! Ik heb haar de hele nacht gehoord!’

Mijn moeder zei onlangs dat mijn broers en ik altijd goed sliepen. Dat we nooit huilden, nooit zeurden en altijd de klok rond sliepen. Daar moet ik de laatste tijd ook vaak aan denken, want ik weet helemaal niet zeker of dat wel klopt. Is het slechts de perceptie van mijn moeder, die heel vast kan slapen? Ik heb verre herinneringen dat ik in bed lig en mijn moeder roep omdat ik dorst heb of omdat, ja echt, de dekens van het bed los waren geraakt. Wat ik ook nog weet is dat, als er niet zo snel iemand kwam, ik besloot om er nog een extra tandje bij te zetten qua huilen of roepen. Dat ik dacht: ze horen me niet, ik moet harder huilen. Soms ging ik gewoon weer slapen en soms kwam er iemand. Soms had ik eindeloze dromen waarin ik liters water dronk, en de dorst bleef. En misschien heb ik ook wel een doorslapende dochter, maar word ik gewoon veel te makkelijk wakker. Misschien moet ik oordoppen aanschaffen. Misschien moet ik haar laten huilen. Misschien, misschien, misschien.  

Inkomende sms, van Nas, om 00.48 uur:
‘Ik mis ook een arm. Ik wil er drie.’

Oké. En je weet niet alleen pas wat je mist als het je afgepakt wordt, maar ook als het er gewoon niet heel gemakkelijk aangeplakt kan worden.
Maar met die muis en dat oor op z’n rug zijn ze al een heel eind, dus er is nog hoop. Al hoop ik dat ze eerder met de magische oplossing voor een niet-slapende baby komen. Liefst iets dat geen jenever bevat.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.