Mama
Een sprongetje
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Niets veranderd
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Ziek kind
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Moe
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Zo'n dag
Mama
Merci
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Met het broodmes spelen
Mama

Met het broodmes spelen

Bekijk meer
(32/108)
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/108
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/108
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/108
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/108
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/108
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/108
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/108
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/108
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/108
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/108
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/108
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/108
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/108
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/108
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/108
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/108
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/108
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/108
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/108
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/108
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/108
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/108
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/108
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/108
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/108
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/108
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/108
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/108
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/108
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/108
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/108
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/108
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/108
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/108
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/108
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/108
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/108
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/108
Column: Importkinderen
70/108
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/108
Column: JA-HAAAAAAAA
68/108
Column: Het wordt beter
67/108
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/108
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/108
Column: Fucking mamafiets
64/108
Column: Ik ben een lafaard
63/108
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/108
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/108
Column: Krijsen om gebak
60/108
Column: Trauma's
59/108
Column: Twee kindjes
58/108
Column: Uit de hemel verschenen
57/108
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/108
Column: Het gangetje
55/108
Column: Daar word je hard van
54/108
Column: Dik maar gelukkig
53/108
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/108
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/108
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/108
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/108
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/108
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/108
Column: Lust ik niet!
46/108
Column: Van snurkenstein
45/108
Column: Liever een meisje
44/108
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/108
De uitgebluste moeder
42/108
Ouwe tang
41/108
De onderkin
40/108
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/108
De kinderverjaardag
38/108
Kotsen over de hoes
37/108
Blut
36/108
De leven
35/108
Moe
34/108
Fuck de symbiose
33/108
Met het broodmes spelen
32/108
Doorslapen
31/108
Een tweede adopteren
30/108
Tommie
29/108
Spijt
28/108
Geitenkaaslollytestikel
27/108
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/108
Kak
25/108
Koffie-tik in de boekenkast
24/108
De onschuldige gevangene
23/108
Trefbal
22/108
Rania
21/108
Billendoekjes en maïzena
20/108
Floep
19/108
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/108
Zo'n dag
17/108
Het schoolplein
16/108
Een sprongetje
15/108
Niets veranderd
14/108
De helm of niet de helm
13/108
Merci
12/108
Ziek kind
11/108
Op het consultatiebureau
10/108
De diva en de dronkenlap
9/108
Dag huis
8/108
Lekker genieten
7/108
Hondenravotplek
6/108
Mausoleum
5/108
Het universum der verloren objecten
4/108
Vriend K. op de koffie
3/108
Normaal
2/108
Mag ik al bier?
1/108

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

23-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Jeffrey! Jeffrey!’ roept een vrouw die net de snackbar in is komen lopen. Buiten rent een jongetje over de stoep. Hij gilt. Hij lijkt blij, maar zijn blijdschap heeft iets verbetens: zoals ik zag bij mannen met een midlifecrisis toen ik nog in de kroeg werkte. Die zaten aan de bar in de hoop dat er iets zou gebeuren. Maar er gebeurde nooit iets. Ze zaten daar maar, hun lijf trillend van spanning, reagerend op elke beweging en elk geluid. 
Ondertussen heeft de moeder haar zoon de snackbar in weten te slepen, alwaar hij op de vitrine begint te rammen.
‘Het is een rat, hoor,’ zegt de moeder tegen me. ‘Het is een rat.’
Jeffrey hoort het niet, zo lijkt het.

Mijn dochter is ook een kind dat graag op dingen ramt. Als de dochter iets niet mag, dan probeert ze het vanaf dat moment elke dag nog een paar keer. Ik vind dat ze dat zeer vernuftig doet voor een eenjarige. Ik heb bijvoorbeeld een klein rond handgemaakt brilletje, dat ik altijd ’s ochtends op heb. Daar mag ze niet aankomen en dat weet ze, maar iedere morgen probeert ze het opnieuw. Zit ze op mijn arm, steekt ze haar hand uit naar het glas van mijn bril, zeg ik van: ‘Nee, dat mag niet’ en dan drukt ze na mijn ‘Nee’ steevast op mijn neus. Alsof ze zegt ‘O, maar ik greep helemaal niet naar jouw bril, ik was al de hele tijd van plan om op je neus te drukken.’ Dan moet ik lachen en dan grijpt ze meteen weer naar mijn bril. Iedere ochtend.

Ooit fietste ik met vriend L. ’s ochtends vroeg door Utrecht en werden we ingehaald door een man. Een heel normaal ogende man, met nette kleren en een aktetas achterop. De man schreeuwde een oerkreet naar iedereen die hij zag.
‘Ik vraag me altijd af waar die grens ligt,’ zei L. na een tijdje. ‘Wanneer je, als je een vreselijk ochtendhumeur hebt, jezelf verbijt en gewoon naar je werk fietst en wanneer je je niet verbijt en daadwerkelijk tegen iedereen op je pad gaat brullen.’

En nu ik zo naar Jeffrey kijk en naar zijn moeder, die zucht en hem steeds maar weer opnieuw van de vitrine sleept, vraag ik me af of ik het zelf zoveel beter doe. Ik weet eigenlijk niet eens precies wat ik doe. Misschien gaat de dochter later ook wel op straat naar mensen schreeuwen. Heb ik haar dan niet goed genoeg gecorrigeerd, als ze aan mijn benen hangt en krijst omdat ze, ik noem maar eens een dwarsstraat, niet met het broodmes mag spelen of mijn mok met veel te sterke koffie mag leegdrinken? Zijn er eigenlijk ouders die weten wat ze doen? Bestaan die écht?

‘Hij krijgt een kaassoufflé,’ zegt de moeder van Jeffrey tegen de man achter het vet. ‘Hij lust geen dieren. Dat vindt ‘ie zielig: dieren eten.’
‘Mag ie wel groente?’ vraagt de man achter het vet. ‘Of houdt-ie ook teveel van planten?’
Hij wijst naar Jeffrey, die ondertussen achter ons langs loopt met een sanseveria die op de vensterbank stond in zijn armen.
‘Wel godvertering!’ roept Jeffreys moeder, die meteen met haar zoon in een gevecht verwikkeld raakt om de plastic pot met plant.
De man achter het vet haalt zijn schouders naar me op. Mijn bestelling is klaar. Ik pak het tasje aan.
Over een jaar of vijf zal ik wel zien of de dochter een vitrinerammer is geworden. Tot die tijd blijf ik maar gewoon wat doen.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.