Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Een sprongetje
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Blut
Mama
Doorslapen
Mama
Ziek kind
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
De leven
Mama
Het schoolplein
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Met het broodmes spelen
Mama

Met het broodmes spelen

Bekijk meer
(32/118)
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/118
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/118
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/118
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/118
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/118
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/118
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/118
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/118
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/118
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/118
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/118
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/118
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/118
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/118
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/118
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/118
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/118
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/118
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/118
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/118
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/118
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/118
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/118
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/118
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/118
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/118
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/118
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/118
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/118
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/118
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/118
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/118
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/118
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/118
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/118
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/118
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/118
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/118
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/118
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/118
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/118
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/118
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/118
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/118
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/118
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/118
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/118
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/118
Column: Importkinderen
70/118
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/118
Column: JA-HAAAAAAAA
68/118
Column: Het wordt beter
67/118
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/118
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/118
Column: Fucking mamafiets
64/118
Column: Ik ben een lafaard
63/118
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/118
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/118
Column: Krijsen om gebak
60/118
Column: Trauma's
59/118
Column: Twee kindjes
58/118
Column: Uit de hemel verschenen
57/118
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/118
Column: Het gangetje
55/118
Column: Daar word je hard van
54/118
Column: Dik maar gelukkig
53/118
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/118
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/118
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/118
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/118
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/118
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/118
Column: Lust ik niet!
46/118
Column: Van snurkenstein
45/118
Column: Liever een meisje
44/118
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/118
De uitgebluste moeder
42/118
Ouwe tang
41/118
De onderkin
40/118
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/118
De kinderverjaardag
38/118
Kotsen over de hoes
37/118
Blut
36/118
De leven
35/118
Moe
34/118
Fuck de symbiose
33/118
Met het broodmes spelen
32/118
Doorslapen
31/118
Een tweede adopteren
30/118
Tommie
29/118
Spijt
28/118
Geitenkaaslollytestikel
27/118
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/118
Kak
25/118
Koffie-tik in de boekenkast
24/118
De onschuldige gevangene
23/118
Trefbal
22/118
Rania
21/118
Billendoekjes en maïzena
20/118
Floep
19/118
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/118
Zo'n dag
17/118
Het schoolplein
16/118
Een sprongetje
15/118
Niets veranderd
14/118
De helm of niet de helm
13/118
Merci
12/118
Ziek kind
11/118
Op het consultatiebureau
10/118
De diva en de dronkenlap
9/118
Dag huis
8/118
Lekker genieten
7/118
Hondenravotplek
6/118
Mausoleum
5/118
Het universum der verloren objecten
4/118
Vriend K. op de koffie
3/118
Normaal
2/118
Mag ik al bier?
1/118

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

23-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Jeffrey! Jeffrey!’ roept een vrouw die net de snackbar in is komen lopen. Buiten rent een jongetje over de stoep. Hij gilt. Hij lijkt blij, maar zijn blijdschap heeft iets verbetens: zoals ik zag bij mannen met een midlifecrisis toen ik nog in de kroeg werkte. Die zaten aan de bar in de hoop dat er iets zou gebeuren. Maar er gebeurde nooit iets. Ze zaten daar maar, hun lijf trillend van spanning, reagerend op elke beweging en elk geluid. 
Ondertussen heeft de moeder haar zoon de snackbar in weten te slepen, alwaar hij op de vitrine begint te rammen.
‘Het is een rat, hoor,’ zegt de moeder tegen me. ‘Het is een rat.’
Jeffrey hoort het niet, zo lijkt het.

Mijn dochter is ook een kind dat graag op dingen ramt. Als de dochter iets niet mag, dan probeert ze het vanaf dat moment elke dag nog een paar keer. Ik vind dat ze dat zeer vernuftig doet voor een eenjarige. Ik heb bijvoorbeeld een klein rond handgemaakt brilletje, dat ik altijd ’s ochtends op heb. Daar mag ze niet aankomen en dat weet ze, maar iedere morgen probeert ze het opnieuw. Zit ze op mijn arm, steekt ze haar hand uit naar het glas van mijn bril, zeg ik van: ‘Nee, dat mag niet’ en dan drukt ze na mijn ‘Nee’ steevast op mijn neus. Alsof ze zegt ‘O, maar ik greep helemaal niet naar jouw bril, ik was al de hele tijd van plan om op je neus te drukken.’ Dan moet ik lachen en dan grijpt ze meteen weer naar mijn bril. Iedere ochtend.

Ooit fietste ik met vriend L. ’s ochtends vroeg door Utrecht en werden we ingehaald door een man. Een heel normaal ogende man, met nette kleren en een aktetas achterop. De man schreeuwde een oerkreet naar iedereen die hij zag.
‘Ik vraag me altijd af waar die grens ligt,’ zei L. na een tijdje. ‘Wanneer je, als je een vreselijk ochtendhumeur hebt, jezelf verbijt en gewoon naar je werk fietst en wanneer je je niet verbijt en daadwerkelijk tegen iedereen op je pad gaat brullen.’

En nu ik zo naar Jeffrey kijk en naar zijn moeder, die zucht en hem steeds maar weer opnieuw van de vitrine sleept, vraag ik me af of ik het zelf zoveel beter doe. Ik weet eigenlijk niet eens precies wat ik doe. Misschien gaat de dochter later ook wel op straat naar mensen schreeuwen. Heb ik haar dan niet goed genoeg gecorrigeerd, als ze aan mijn benen hangt en krijst omdat ze, ik noem maar eens een dwarsstraat, niet met het broodmes mag spelen of mijn mok met veel te sterke koffie mag leegdrinken? Zijn er eigenlijk ouders die weten wat ze doen? Bestaan die écht?

‘Hij krijgt een kaassoufflé,’ zegt de moeder van Jeffrey tegen de man achter het vet. ‘Hij lust geen dieren. Dat vindt ‘ie zielig: dieren eten.’
‘Mag ie wel groente?’ vraagt de man achter het vet. ‘Of houdt-ie ook teveel van planten?’
Hij wijst naar Jeffrey, die ondertussen achter ons langs loopt met een sanseveria die op de vensterbank stond in zijn armen.
‘Wel godvertering!’ roept Jeffreys moeder, die meteen met haar zoon in een gevecht verwikkeld raakt om de plastic pot met plant.
De man achter het vet haalt zijn schouders naar me op. Mijn bestelling is klaar. Ik pak het tasje aan.
Over een jaar of vijf zal ik wel zien of de dochter een vitrinerammer is geworden. Tot die tijd blijf ik maar gewoon wat doen.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.