Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Het schoolplein
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Merci
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Moe
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Blut
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Ziek kind
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Column: Liever een meisje
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Met het broodmes spelen
Mama

Met het broodmes spelen

Bekijk meer
(31/131)
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/131
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/131
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/131
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/131
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/131
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/131
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/131
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/131
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/131
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/131
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/131
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/131
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/131
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/131
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/131
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/131
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/131
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/131
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/131
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/131
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/131
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/131
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/131
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/131
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/131
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/131
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/131
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/131
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/131
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/131
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/131
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/131
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/131
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/131
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/131
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/131
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/131
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/131
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/131
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/131
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/131
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/131
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/131
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/131
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/131
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/131
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/131
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/131
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/131
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/131
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/131
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/131
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/131
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/131
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/131
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/131
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/131
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/131
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/131
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/131
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/131
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/131
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/131
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/131
Column: Importkinderen
67/131
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/131
Column: Het wordt beter
65/131
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/131
Column: Fucking mamafiets
63/131
Column: Ik ben een lafaard
62/131
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/131
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/131
Column: Krijsen om gebak
59/131
Column: Trauma's
58/131
Column: Twee kindjes
57/131
Column: Uit de hemel verschenen
56/131
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/131
Column: Het gangetje
54/131
Column: Daar word je hard van
53/131
Column: Dik maar gelukkig
52/131
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/131
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/131
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/131
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/131
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/131
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/131
Column: Lust ik niet!
45/131
Column: Van snurkenstein
44/131
Column: Liever een meisje
43/131
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/131
De uitgebluste moeder
41/131
Ouwe tang
40/131
De onderkin
39/131
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/131
De kinderverjaardag
37/131
Kotsen over de hoes
36/131
Blut
35/131
De leven
34/131
Moe
33/131
Fuck de symbiose
32/131
Met het broodmes spelen
31/131
Doorslapen
30/131
Een tweede adopteren
29/131
Tommie
28/131
Spijt
27/131
Geitenkaaslollytestikel
26/131
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/131
Kak
24/131
Koffie-tik in de boekenkast
23/131
De onschuldige gevangene
22/131
Trefbal
21/131
Rania
20/131
Billendoekjes en maïzena
19/131
Floep
18/131
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/131
Zo'n dag
16/131
Het schoolplein
15/131
Een sprongetje
14/131
Niets veranderd
13/131
De helm of niet de helm
12/131
Merci
11/131
Ziek kind
10/131
Op het consultatiebureau
9/131
De diva en de dronkenlap
8/131
Dag huis
7/131
Lekker genieten
6/131
Hondenravotplek
5/131
Mausoleum
4/131
Het universum der verloren objecten
3/131
Vriend K. op de koffie
2/131
Mag ik al bier?
1/131

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

23-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Jeffrey! Jeffrey!’ roept een vrouw die net de snackbar in is komen lopen. Buiten rent een jongetje over de stoep. Hij gilt. Hij lijkt blij, maar zijn blijdschap heeft iets verbetens: zoals ik zag bij mannen met een midlifecrisis toen ik nog in de kroeg werkte. Die zaten aan de bar in de hoop dat er iets zou gebeuren. Maar er gebeurde nooit iets. Ze zaten daar maar, hun lijf trillend van spanning, reagerend op elke beweging en elk geluid. 
Ondertussen heeft de moeder haar zoon de snackbar in weten te slepen, alwaar hij op de vitrine begint te rammen.
‘Het is een rat, hoor,’ zegt de moeder tegen me. ‘Het is een rat.’
Jeffrey hoort het niet, zo lijkt het.

Mijn dochter is ook een kind dat graag op dingen ramt. Als de dochter iets niet mag, dan probeert ze het vanaf dat moment elke dag nog een paar keer. Ik vind dat ze dat zeer vernuftig doet voor een eenjarige. Ik heb bijvoorbeeld een klein rond handgemaakt brilletje, dat ik altijd ’s ochtends op heb. Daar mag ze niet aankomen en dat weet ze, maar iedere morgen probeert ze het opnieuw. Zit ze op mijn arm, steekt ze haar hand uit naar het glas van mijn bril, zeg ik van: ‘Nee, dat mag niet’ en dan drukt ze na mijn ‘Nee’ steevast op mijn neus. Alsof ze zegt ‘O, maar ik greep helemaal niet naar jouw bril, ik was al de hele tijd van plan om op je neus te drukken.’ Dan moet ik lachen en dan grijpt ze meteen weer naar mijn bril. Iedere ochtend.

Ooit fietste ik met vriend L. ’s ochtends vroeg door Utrecht en werden we ingehaald door een man. Een heel normaal ogende man, met nette kleren en een aktetas achterop. De man schreeuwde een oerkreet naar iedereen die hij zag.
‘Ik vraag me altijd af waar die grens ligt,’ zei L. na een tijdje. ‘Wanneer je, als je een vreselijk ochtendhumeur hebt, jezelf verbijt en gewoon naar je werk fietst en wanneer je je niet verbijt en daadwerkelijk tegen iedereen op je pad gaat brullen.’

En nu ik zo naar Jeffrey kijk en naar zijn moeder, die zucht en hem steeds maar weer opnieuw van de vitrine sleept, vraag ik me af of ik het zelf zoveel beter doe. Ik weet eigenlijk niet eens precies wat ik doe. Misschien gaat de dochter later ook wel op straat naar mensen schreeuwen. Heb ik haar dan niet goed genoeg gecorrigeerd, als ze aan mijn benen hangt en krijst omdat ze, ik noem maar eens een dwarsstraat, niet met het broodmes mag spelen of mijn mok met veel te sterke koffie mag leegdrinken? Zijn er eigenlijk ouders die weten wat ze doen? Bestaan die écht?

‘Hij krijgt een kaassoufflé,’ zegt de moeder van Jeffrey tegen de man achter het vet. ‘Hij lust geen dieren. Dat vindt ‘ie zielig: dieren eten.’
‘Mag ie wel groente?’ vraagt de man achter het vet. ‘Of houdt-ie ook teveel van planten?’
Hij wijst naar Jeffrey, die ondertussen achter ons langs loopt met een sanseveria die op de vensterbank stond in zijn armen.
‘Wel godvertering!’ roept Jeffreys moeder, die meteen met haar zoon in een gevecht verwikkeld raakt om de plastic pot met plant.
De man achter het vet haalt zijn schouders naar me op. Mijn bestelling is klaar. Ik pak het tasje aan.
Over een jaar of vijf zal ik wel zien of de dochter een vitrinerammer is geworden. Tot die tijd blijf ik maar gewoon wat doen.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.