Mama
Niets veranderd
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Ziek kind
Mama
Een sprongetje
Mama
Het schoolplein
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Zo'n dag
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Moe
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Doorslapen
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Floep
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Lekker genieten
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Merci
Mama

Merci

Bekijk meer
(11/131)
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/131
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/131
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/131
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/131
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/131
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/131
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/131
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/131
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/131
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/131
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/131
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/131
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/131
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/131
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/131
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/131
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/131
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/131
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/131
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/131
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/131
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/131
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/131
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/131
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/131
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/131
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/131
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/131
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/131
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/131
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/131
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/131
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/131
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/131
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/131
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/131
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/131
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/131
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/131
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/131
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/131
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/131
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/131
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/131
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/131
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/131
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/131
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/131
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/131
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/131
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/131
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/131
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/131
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/131
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/131
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/131
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/131
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/131
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/131
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/131
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/131
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/131
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/131
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/131
Column: Importkinderen
67/131
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/131
Column: Het wordt beter
65/131
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/131
Column: Fucking mamafiets
63/131
Column: Ik ben een lafaard
62/131
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/131
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/131
Column: Krijsen om gebak
59/131
Column: Trauma's
58/131
Column: Twee kindjes
57/131
Column: Uit de hemel verschenen
56/131
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/131
Column: Het gangetje
54/131
Column: Daar word je hard van
53/131
Column: Dik maar gelukkig
52/131
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/131
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/131
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/131
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/131
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/131
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/131
Column: Lust ik niet!
45/131
Column: Van snurkenstein
44/131
Column: Liever een meisje
43/131
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/131
De uitgebluste moeder
41/131
Ouwe tang
40/131
De onderkin
39/131
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/131
De kinderverjaardag
37/131
Kotsen over de hoes
36/131
Blut
35/131
De leven
34/131
Moe
33/131
Fuck de symbiose
32/131
Met het broodmes spelen
31/131
Doorslapen
30/131
Een tweede adopteren
29/131
Tommie
28/131
Spijt
27/131
Geitenkaaslollytestikel
26/131
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/131
Kak
24/131
Koffie-tik in de boekenkast
23/131
De onschuldige gevangene
22/131
Trefbal
21/131
Rania
20/131
Billendoekjes en maïzena
19/131
Floep
18/131
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/131
Zo'n dag
16/131
Het schoolplein
15/131
Een sprongetje
14/131
Niets veranderd
13/131
De helm of niet de helm
12/131
Merci
11/131
Ziek kind
10/131
Op het consultatiebureau
9/131
De diva en de dronkenlap
8/131
Dag huis
7/131
Lekker genieten
6/131
Hondenravotplek
5/131
Mausoleum
4/131
Het universum der verloren objecten
3/131
Vriend K. op de koffie
2/131
Mag ik al bier?
1/131

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

05-6-2017 09:00
 

‘Wat doe jij nou?’ vraagt mijn beste vriend.
‘Ik huil,’ zeg ik.
‘O,’ zegt hij.

Hij is niet zo van de emoties, daar gaat hij prat op. Van zijn ex (waarmee hij een kind heeft) roemt hij altijd het feit dat hij haar nooit heeft zien huilen toen ze iets hadden. Hij klopt me ongemakkelijk op mijn rug.
‘Wil je ergens over praten?’ vraagt hij obligaat.
‘Het is niks,’ zeg ik.
‘Waarom huil je dan?’
‘Kijk toch eens naar dat nekje,’ zeg ik.

Ik wijs naar de dochter, die op het kleed met onderdelen van de slacentrifuge aan het spelen is. Mijn dochter houdt van het optillen en werpen van grote spullen. Als ze bij het babyzwemmen van de badjuffrouw een kleurig speeltje uit de bak mag pakken, dan grijpt ze altijd de saaie grijze bak waar de speeltjes in liggen.
‘Wat is er met haar nek? Is er iets met haar nek?’
‘Gewoon, hoe ze daar zo zit te spelen. Ik hou niet eens van baby’s, maar ik vind alles zo ontroerend,’ zeg ik. ‘Ik huil sinds de bevalling al bij de Merci-reclame.’
‘Ik denk dat ik onze vriendschap ga opzeggen,’ zegt mijn beste vriend.

Nu krijg ik altijd direct natte uitslag in mijn nek als mensen het over zogenaamde typische vrouwen- en mannendingen hebben. Ik ben opgegroeid in een gezin met broers, een huisvader, een werkende moeder en een lagereschooltijd met alleen maar jongens in de klas. Dus als iemand - ik noem maar een dwarsstraat van alle onzin die je dagelijks over je heen krijgt als vrouw - oppert dat vrouwen zich altijd terughoudender gedragen dan mannen tijdens vergaderingen, ben ik degene die meteen heel hard roept: ‘Hè watte? Wie? Ikke?’ De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen, dat ik sinds het krijgen van een kind in snikken uitbarst bij het minste of geringste.

Als ze in de supermarkt Against All Odds draaien in een zijige saxofoon-cover, als de wind door de haartjes van mijn dochter waait, als ik een oud vrouwtje over straat zie lopen, als Feyenoord wint, als Ajax verliest, als de formatie klapt en als Tom Dumoulin halfnaakt in de berm zit ergens in Italië, omdat hij moet poepen, zit ik te grienen.

Gelukkig ben ik niet de enige. Een rondvraag wees uit dat er veel wordt gehuild door moeders. De partner die niet het kind heeft gedragen heeft daar significant (ik gebruik het woord significant, dus is het waar) minder last van. De ergernis van die zijde is er overigens niet minder om. Men huilt bij zowat iedere reclame waarin naar gezin of gezelligheid wordt verwezen (‘Ik heb eens bij een reclame voor satésaus moeten huilen,’ mailde iemand me), maar ook bij zaken als voorbij waaiende bloesem, duiven met één poot of zielige liedjes in de supermarkt. Ook oude mensen zijn favoriet. Maar vooral de eigen kinderen roepen de waterlanders op en dan maakt het nog niet eens zoveel uit wat ze doen. Gewoon het hebben van een schattig nekje of twee voeten is al voldoende.

‘Ja lekker, chocola,’ zegt mijn beste vriend. ‘En koffie graag. Ik heb pas één kan op vandaag.’ Ik loop naar de keuken om koffie te zetten en chocola te halen. Als ik terugkom zit de beste man stilletjes op de bank. De dochter heeft het mandje van de slacentrifuge over haar hoofd gezet en kirt van plezier.
‘Zit jij nou te huilen? vraag ik.
‘Nee, natuurlijk niet,’ antwoordt hij bits, zijn tanden op elkaar geklemd. ‘Ik ben op de knop van het deksel van de slacentrifuge gaan staan.’
Ik geef hem een dikke kus en schuif de chocola onder zijn neus.
‘Merci,’ zegt hij. ‘Merci.’
Soms komt het leven toch waarachtig prachtig bij elkaar.
Als u me zoekt: ik ben even een traantje wegpinken.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.