Hanneke Hendrix
De helm of niet de helm
Hanneke Hendrix
Een sprongetje
Hanneke Hendrix
Op het consultatiebureau
Hanneke Hendrix
De diva en de dronkenlap
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
Het schoolplein
Hanneke Hendrix
Ziek kind
Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Hanneke Hendrix
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
Rania
Hanneke Hendrix
Mausoleum
Hanneke Hendrix
Een tweede adopteren
Hanneke Hendrix
Column: Liever een meisje
Hanneke Hendrix
De leven
Hanneke Hendrix
Doorslapen
Hanneke Hendrix
Column: Lust ik niet!
Hanneke Hendrix
Fuck de symbiose
Hanneke Hendrix
Kotsen over de hoes
Hanneke Hendrix
Dag huis
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Merci
Column: Hanneke Hendrix
(12/75)
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/75
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/75
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/75
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/75
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/75
Column: Importkinderen
70/75
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/75
Column: JA-HAAAAAAAA
68/75
Column: Het wordt beter
67/75
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/75
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/75
Column: Fucking mamafiets
64/75
Column: Ik ben een lafaard
63/75
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/75
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/75
Column: Krijsen om gebak
60/75
Column: Trauma's
59/75
Column: Twee kindjes
58/75
Column: Uit de hemel verschenen
57/75
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/75
Column: Het gangetje
55/75
Column: Daar word je hard van
54/75
Column: Dik maar gelukkig
53/75
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/75
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/75
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/75
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/75
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/75
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/75
Column: Lust ik niet!
46/75
Column: Van snurkenstein
45/75
Column: Liever een meisje
44/75
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/75
De uitgebluste moeder
42/75
Ouwe tang
41/75
De onderkin
40/75
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/75
De kinderverjaardag
38/75
Kotsen over de hoes
37/75
Blut
36/75
De leven
35/75
Moe
34/75
Fuck de symbiose
33/75
Met het broodmes spelen
32/75
Doorslapen
31/75
Een tweede adopteren
30/75
Tommie
29/75
Spijt
28/75
Geitenkaaslollytestikel
27/75
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/75
Kak
25/75
Koffie-tik in de boekenkast
24/75
De onschuldige gevangene
23/75
Trefbal
22/75
Rania
21/75
Billendoekjes en maïzena
20/75
Floep
19/75
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/75
Zo'n dag
17/75
Het schoolplein
16/75
Een sprongetje
15/75
Niets veranderd
14/75
De helm of niet de helm
13/75
Merci
12/75
Ziek kind
11/75
Op het consultatiebureau
10/75
De diva en de dronkenlap
9/75
Dag huis
8/75
Lekker genieten
7/75
Hondenravotplek
6/75
Mausoleum
5/75
Het universum der verloren objecten
4/75
Vriend K. op de koffie
3/75
Normaal
2/75
Mag ik al bier?
1/75
Hanneke Hendrix

Merci

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

05-6-2017 09:00

‘Wat doe jij nou?’ vraagt mijn beste vriend.
‘Ik huil,’ zeg ik.
‘O,’ zegt hij.

Hij is niet zo van de emoties, daar gaat hij prat op. Van zijn ex (waarmee hij een kind heeft) roemt hij altijd het feit dat hij haar nooit heeft zien huilen toen ze iets hadden. Hij klopt me ongemakkelijk op mijn rug.
‘Wil je ergens over praten?’ vraagt hij obligaat.
‘Het is niks,’ zeg ik.
‘Waarom huil je dan?’
‘Kijk toch eens naar dat nekje,’ zeg ik.

Ik wijs naar de dochter, die op het kleed met onderdelen van de slacentrifuge aan het spelen is. Mijn dochter houdt van het optillen en werpen van grote spullen. Als ze bij het babyzwemmen van de badjuffrouw een kleurig speeltje uit de bak mag pakken, dan grijpt ze altijd de saaie grijze bak waar de speeltjes in liggen.
‘Wat is er met haar nek? Is er iets met haar nek?’
‘Gewoon, hoe ze daar zo zit te spelen. Ik hou niet eens van baby’s, maar ik vind alles zo ontroerend,’ zeg ik. ‘Ik huil sinds de bevalling al bij de Merci-reclame.’
‘Ik denk dat ik onze vriendschap ga opzeggen,’ zegt mijn beste vriend.

Nu krijg ik altijd direct natte uitslag in mijn nek als mensen het over zogenaamde typische vrouwen- en mannendingen hebben. Ik ben opgegroeid in een gezin met broers, een huisvader, een werkende moeder en een lagereschooltijd met alleen maar jongens in de klas. Dus als iemand - ik noem maar een dwarsstraat van alle onzin die je dagelijks over je heen krijgt als vrouw - oppert dat vrouwen zich altijd terughoudender gedragen dan mannen tijdens vergaderingen, ben ik degene die meteen heel hard roept: ‘Hè watte? Wie? Ikke?’ De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen, dat ik sinds het krijgen van een kind in snikken uitbarst bij het minste of geringste.

Als ze in de supermarkt Against All Odds draaien in een zijige saxofoon-cover, als de wind door de haartjes van mijn dochter waait, als ik een oud vrouwtje over straat zie lopen, als Feyenoord wint, als Ajax verliest, als de formatie klapt en als Tom Dumoulin halfnaakt in de berm zit ergens in Italië, omdat hij moet poepen, zit ik te grienen.

Gelukkig ben ik niet de enige. Een rondvraag wees uit dat er veel wordt gehuild door moeders. De partner die niet het kind heeft gedragen heeft daar significant (ik gebruik het woord significant, dus is het waar) minder last van. De ergernis van die zijde is er overigens niet minder om. Men huilt bij zowat iedere reclame waarin naar gezin of gezelligheid wordt verwezen (‘Ik heb eens bij een reclame voor satésaus moeten huilen,’ mailde iemand me), maar ook bij zaken als voorbij waaiende bloesem, duiven met één poot of zielige liedjes in de supermarkt. Ook oude mensen zijn favoriet. Maar vooral de eigen kinderen roepen de waterlanders op en dan maakt het nog niet eens zoveel uit wat ze doen. Gewoon het hebben van een schattig nekje of twee voeten is al voldoende.

‘Ja lekker, chocola,’ zegt mijn beste vriend. ‘En koffie graag. Ik heb pas één kan op vandaag.’ Ik loop naar de keuken om koffie te zetten en chocola te halen. Als ik terugkom zit de beste man stilletjes op de bank. De dochter heeft het mandje van de slacentrifuge over haar hoofd gezet en kirt van plezier.
‘Zit jij nou te huilen? vraag ik.
‘Nee, natuurlijk niet,’ antwoordt hij bits, zijn tanden op elkaar geklemd. ‘Ik ben op de knop van het deksel van de slacentrifuge gaan staan.’
Ik geef hem een dikke kus en schuif de chocola onder zijn neus.
‘Merci,’ zegt hij. ‘Merci.’
Soms komt het leven toch waarachtig prachtig bij elkaar.
Als u me zoekt: ik ben even een traantje wegpinken.

Meer lezen