Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Zo'n dag
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
De leven
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De kinderverjaardag
Mama
De onderkin
Mama
Blut
Mama
Het schoolplein
Mama
Ouwe tang
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Liever een meisje
Mama

Column: Liever een meisje

Bekijk meer
(44/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

15-1-2018 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Heeft u ook iets zoutloos?’ vraagt vriendin D. ‘Hè?’ zegt de mimiekloze jongen, die onze bestelling opneemt. ‘Iets zonder zout.’ ‘We hebben nog Bircher muesli,’ zegt de jongen verveeld. ‘Wat is dat?’ vraag ik. De jongen zucht. ‘Muesli die ze een nacht in de yoghurt hebben laten staan.’ ‘Doe maar de salade, dan,’ zegt ze. ‘Zonder dressing en zonder zout en laat die kaas ook maar weg.’ Ik bestel een tosti. De mimiekloze jongen loopt weg. 

‘Zoutloos eten,’ zeg ik. ‘Is dat vanwege de zwangerschap?’
D. is even stil.
‘Je zult het wel weer stom vinden, ik bedoel, rollen met je ogen is waarvoor jij hier op deez’ aard bent neergezet, maar goed: ik wil een meisje. We hebben al een jongen, heel fijn, maar ik wil gewoon echt liever een meisje.’
‘O,’ zeg ik.
‘Ja,’ zegt ze.
‘En dan moet je stoppen met zout?’
‘En beginnen met zuivel.’
‘Maar geen kaas.’
‘Nee, geen kaas. Alleen zo heb je 80% meer kans op een meisje. Is wetenschappelijk bewezen.’
‘Goh,’ zeg ik.
D. kijkt me streng aan.
‘Ik vind er niks van!’ roep ik.
‘Ik heb altijd al een meisje gewild. Altijd. Mijn zoon is de leukste, hoor, maar toch… Toen jij een dochter had gekregen was ik stikjaloers.’
‘Wat een onzin,’ zeg ik.
‘Jouw zoon is een hartstikke leuk kind! Je moet juist blij met hem zijn!’
‘Ik zei toch dat jij er wat van zou vinden! Maar het heet gender disappointment. En ik heb dat! Er stond vorige week een stuk over in de krant. Het is een taboe, maar ik ga me er niet meer voor schamen! Ik hou van Jesse, echt. Maar ik krijg het zo benauwd bij het idee dat ik nooit zal weten hoe het is om moeder van een meisje te zijn.’

Ik denk na. Ik heb nooit een voorkeur voor een geslacht gehad, dat interesseert me nou werkelijk niet. Ik kreeg pas problemen toen de dochter er eenmaal was. Toen ik ineens ten volle besefte dat ik het komende decennium nooit meer alleen kan doen waar ik zelf zin in heb. En dat wist ik heus wel van tevoren, maar achteraf bezien kon ik me er toch niks bij voorstellen. Ik schaamde me ervoor. Jaren in de medische molen gezeten en nou had ik er eindelijk eentje en was ik teleurgesteld. Ondankbaar kreng dat ik was.

‘Ik snap het wel,’ zeg ik.
‘Maar wat doe je nou als het weer een jongen wordt?’ 
D. haalt haar schouders op.
‘Dan komt het ook wel weer goed. Jij wil er toch ooit ook nog wel eentje bij?’
‘Als dat zomaar lukt,’ zeg ik.
‘Misschien ben je dan ook wel weer zo in paniek. Iedereen die aan kinderen begint is toch eigenlijk gek? Ik bedoel: als je erover nadenkt.’ 

Ze heeft gelijk. Nadenken heeft niet zoveel zin, want mensen zijn nu eenmaal het merendeel van de tijd niet redelijk. Mensen hebben allerlei gevoelens en die springen je op de nek als wilde katten. Ze klauwen zich vast en laten je niet meer los. Er valt gewoon niet zoveel tegen te doen.
‘Hoe is de sla?’ vraag ik.
‘Meh,’ zegt D.
Ik geef haar een halve tosti.
‘Hier,’ zeg ik. ‘Niet teveel over nadenken.’ 

Misschien is dat het wel; gaat het krijgen van kinderen nu eenmaal altijd met allerlei onlogische gevoelens en angsten gepaard, waar je niks over mag zeggen en van mag vinden, anders komt iedereen erachter dat je ondankbaar bent.
D. laat de salade staan.
Ook dat is ondankbaar.
Maar dat maakt voor vandaag nu net even helemaal niks uit.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.