Mama
Dag huis
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Merci
Mama
Rania
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Niets veranderd
Mama
Een sprongetje
Mama
Kak
Mama
Ziek kind
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Mausoleum
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Floep
Mama
Het schoolplein
Mama
Hondenravotplek
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Zo'n dag
Mama
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Lekker genieten
Mama

Lekker genieten

Bekijk meer
(7/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

02-5-2017 09:00
 

‘Wat wordt ze al groot!’ roept de benedenbuurvrouw vanaf de andere kant van de straat, wanneer ik met mijn dochter in de buggy voorbij loop. ‘Hoe oud is ze nu?’
‘Net zo oud als jullie verbouwing!’ roep ik terug.
Ik probeer wel aardig te doen, heus, echt, maar het lukt me gewoon niet meer.
‘Lekker genieten,’ mompel ik.

Op de dag dat mijn dochter werd geboren begonnen onze benedenburen met verbouwen. Ik weet nog dat we net thuis kwamen van het ziekenhuis. Ik zat in bed met de dochter in mijn armen en toen begonnen ze met slopen. Mijn man, de kraamhulp en ik keken elkaar verschrikt aan. Niemand was komen vertellen wat er zou gaan gebeuren. Ineens was het begonnen. De mok thee op het nachtkastje viel op de grond.
‘Wow,’ riep onze kraamhulp over de herrie heen. We luisterden.
Niemand wist wat te zeggen.
‘Ach ja,’ zei ik na een tijdje. ‘Ik heb liever last van hardwerkende mensen, dan van luidruchtige studenten.’

Ik dacht toen nog anders en misschien was ik toen nog anders. Ik dacht dat als je maar positief denkt, je alles aankunt. De dochter gaf geen krimp, die sliep gewoon door. Nog steeds, trouwens. Je krijgt haar met alles wakker: licht, honger, het feit dat het half vijf in de ochtend is, maar herrie? Nee. Nooit. Vorige week stonden er om twee uur ‘s nachts twee loeiende brandweerwagens voor de deur omdat er iets was in het pand schuin tegenover ons. Wij zaten rechtop in bed, maar uit de kinderkamer klonk geen kik. Toen de sirenes ophielden en we gingen luisteren hoorden we alleen vredig gesnurk.
Dat dan weer wel.
‘Hoe lang gaat het duren?’ vroegen we aan het einde van de kraamweek aan de benedenbuurvrouw.
‘Met de kerst komen de eerste huurders erin,’ zei ze.
‘Huurders?’ vroeg ik. ‘Gaan jullie er zelf niet wonen?’
‘Nee, we maken er vijf appartementen van. Voor studenten. Na de kerst is alles klaar. Maak je geen zorgen. Wat een lief baby’tje. Je moet er maar van genieten. Ze worden zo snel groot.’
Ik knikte. Ja, lekker genieten.
Want ik had inderdaad een lief baby’tje.
En een postnatale depressie.
En een hittegolf en een verbouwing.

Het slopen ging door. En toen de kraamhulp eenmaal vertrokken was en mijn man weer aan het werk, dacht ik dat alles wel weer normaal zou worden. Dat ik naar bed zou gaan en zou kunnen bijslapen. Ik weet ook niet waarom ik dat dacht, want zo werkt het niet als je een zuigeling hebt van amper tien dagen oud.
‘Topkraamtijd!’ zei ik weleens tegen het kraambezoek, als er weer eens een paar fotolijstjes van de muur donderden. Dan stak ik twee duimpjes op en daar lachte ik dan heel hard bij. Als er niet zo’n herrie was geweest, dan had je in de stilte na mijn grap de klok kunnen horen tikken.
Achteraf gezien was het misschien een prima soundtrack bij hoe ik me voelde: zo’n sloophamer en zo‘n drilboor die te pas en te onpas ergens in een fundering werden gezet. Ondertussen is het al pasen geweest en zijn ze nog steeds bezig.
Maar. Met kerst hebben we wél twee flesjes wijn van ze gehad. Misschien om een soort van mijlpaal te vieren. Die ga ik morgenvroeg als ontbijt maar eens opentrekken, als ze rond zeven uur weer gaan boren. Ik moet immers lekker genieten, nietwaar?

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.