Mama
Dag huis
Mama
Niets veranderd
Mama
Trefbal
Mama
Floep
Mama
De helm of niet de helm
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Een sprongetje
Mama
Hondenravotplek
Mama
Zo'n dag
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Het schoolplein
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Kak
Mama
Merci
Mama
Mausoleum
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Rania
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Vriend K. op de koffie
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Lekker genieten
Mama

Lekker genieten

Bekijk meer
(7/93)
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/93
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/93
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/93
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/93
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/93
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/93
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/93
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/93
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/93
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/93
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/93
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/93
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/93
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/93
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/93
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/93
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/93
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/93
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/93
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/93
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/93
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/93
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/93
Column: Importkinderen
70/93
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/93
Column: JA-HAAAAAAAA
68/93
Column: Het wordt beter
67/93
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/93
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/93
Column: Fucking mamafiets
64/93
Column: Ik ben een lafaard
63/93
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/93
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/93
Column: Krijsen om gebak
60/93
Column: Trauma's
59/93
Column: Twee kindjes
58/93
Column: Uit de hemel verschenen
57/93
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/93
Column: Het gangetje
55/93
Column: Daar word je hard van
54/93
Column: Dik maar gelukkig
53/93
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/93
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/93
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/93
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/93
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/93
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/93
Column: Lust ik niet!
46/93
Column: Van snurkenstein
45/93
Column: Liever een meisje
44/93
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/93
De uitgebluste moeder
42/93
Ouwe tang
41/93
De onderkin
40/93
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/93
De kinderverjaardag
38/93
Kotsen over de hoes
37/93
Blut
36/93
De leven
35/93
Moe
34/93
Fuck de symbiose
33/93
Met het broodmes spelen
32/93
Doorslapen
31/93
Een tweede adopteren
30/93
Tommie
29/93
Spijt
28/93
Geitenkaaslollytestikel
27/93
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/93
Kak
25/93
Koffie-tik in de boekenkast
24/93
De onschuldige gevangene
23/93
Trefbal
22/93
Rania
21/93
Billendoekjes en maïzena
20/93
Floep
19/93
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/93
Zo'n dag
17/93
Het schoolplein
16/93
Een sprongetje
15/93
Niets veranderd
14/93
De helm of niet de helm
13/93
Merci
12/93
Ziek kind
11/93
Op het consultatiebureau
10/93
De diva en de dronkenlap
9/93
Dag huis
8/93
Lekker genieten
7/93
Hondenravotplek
6/93
Mausoleum
5/93
Het universum der verloren objecten
4/93
Vriend K. op de koffie
3/93
Normaal
2/93
Mag ik al bier?
1/93

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

02-5-2017 09:00
 

‘Wat wordt ze al groot!’ roept de benedenbuurvrouw vanaf de andere kant van de straat, wanneer ik met mijn dochter in de buggy voorbij loop. ‘Hoe oud is ze nu?’
‘Net zo oud als jullie verbouwing!’ roep ik terug.
Ik probeer wel aardig te doen, heus, echt, maar het lukt me gewoon niet meer.
‘Lekker genieten,’ mompel ik.

Op de dag dat mijn dochter werd geboren begonnen onze benedenburen met verbouwen. Ik weet nog dat we net thuis kwamen van het ziekenhuis. Ik zat in bed met de dochter in mijn armen en toen begonnen ze met slopen. Mijn man, de kraamhulp en ik keken elkaar verschrikt aan. Niemand was komen vertellen wat er zou gaan gebeuren. Ineens was het begonnen. De mok thee op het nachtkastje viel op de grond.
‘Wow,’ riep onze kraamhulp over de herrie heen. We luisterden.
Niemand wist wat te zeggen.
‘Ach ja,’ zei ik na een tijdje. ‘Ik heb liever last van hardwerkende mensen, dan van luidruchtige studenten.’

Ik dacht toen nog anders en misschien was ik toen nog anders. Ik dacht dat als je maar positief denkt, je alles aankunt. De dochter gaf geen krimp, die sliep gewoon door. Nog steeds, trouwens. Je krijgt haar met alles wakker: licht, honger, het feit dat het half vijf in de ochtend is, maar herrie? Nee. Nooit. Vorige week stonden er om twee uur ‘s nachts twee loeiende brandweerwagens voor de deur omdat er iets was in het pand schuin tegenover ons. Wij zaten rechtop in bed, maar uit de kinderkamer klonk geen kik. Toen de sirenes ophielden en we gingen luisteren hoorden we alleen vredig gesnurk.
Dat dan weer wel.
‘Hoe lang gaat het duren?’ vroegen we aan het einde van de kraamweek aan de benedenbuurvrouw.
‘Met de kerst komen de eerste huurders erin,’ zei ze.
‘Huurders?’ vroeg ik. ‘Gaan jullie er zelf niet wonen?’
‘Nee, we maken er vijf appartementen van. Voor studenten. Na de kerst is alles klaar. Maak je geen zorgen. Wat een lief baby’tje. Je moet er maar van genieten. Ze worden zo snel groot.’
Ik knikte. Ja, lekker genieten.
Want ik had inderdaad een lief baby’tje.
En een postnatale depressie.
En een hittegolf en een verbouwing.

Het slopen ging door. En toen de kraamhulp eenmaal vertrokken was en mijn man weer aan het werk, dacht ik dat alles wel weer normaal zou worden. Dat ik naar bed zou gaan en zou kunnen bijslapen. Ik weet ook niet waarom ik dat dacht, want zo werkt het niet als je een zuigeling hebt van amper tien dagen oud.
‘Topkraamtijd!’ zei ik weleens tegen het kraambezoek, als er weer eens een paar fotolijstjes van de muur donderden. Dan stak ik twee duimpjes op en daar lachte ik dan heel hard bij. Als er niet zo’n herrie was geweest, dan had je in de stilte na mijn grap de klok kunnen horen tikken.
Achteraf gezien was het misschien een prima soundtrack bij hoe ik me voelde: zo’n sloophamer en zo‘n drilboor die te pas en te onpas ergens in een fundering werden gezet. Ondertussen is het al pasen geweest en zijn ze nog steeds bezig.
Maar. Met kerst hebben we wél twee flesjes wijn van ze gehad. Misschien om een soort van mijlpaal te vieren. Die ga ik morgenvroeg als ontbijt maar eens opentrekken, als ze rond zeven uur weer gaan boren. Ik moet immers lekker genieten, nietwaar?

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.