Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
Mama
Moe
Mama
Blut
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Het schoolplein
Mama
Ziek kind
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Merci
Mama
De helm of niet de helm
Mama
De leven
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Lust ik niet!
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Kotsen over de hoes
Mama

Kotsen over de hoes

Bekijk meer
(37/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

27-11-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘En nu ben ik doorweekt,’ roep ik door de krakkemikkige headset de telefoon in. Ik sta met de dochter in de file voor de tunnel, de stad in. Nu is in de file staan überhaupt niet leuk, vooral daar ik al een half uur te laat ben bij het kinderdagverblijf en derhalve ook al een kwartier te laat op mijn afspraak kom. De dochter huilt.

Ik heb de beste vriend aan de telefoon.
‘In de stromende regen moest ik de kinderstoel vastzetten, wat op zich al een militaire actie was, en toen schoot een riem los.’
‘Welke riem?’
‘Haar schouderriem.’
‘Van die dure autostoel? Schoot de riem los?’
‘Ja.’
‘O.’
‘En die kreeg ik weer vast.’
‘Ah. En waar was de dochter?’
‘De dochter zat op de voorstoel.’
‘O.’
‘Nou ja. Onder de voorstoel. Onder het stuur. Daar was ze onder gekropen. Tussen de pedalen.’
Er klinkt een zucht.
‘En toen?’
‘Toen moest ik haar eronderuit vissen, wat ze niet wilde, en haar door de regen naar de andere deur sleuren om haar in de stoel te zetten. Maar toen zat de hoes verstrikt.’
‘Ah.’
‘En de dochter maar gillen.’
‘Ja, natuurlijk.’
‘En toen kreeg ik die riem niet meer los.’
‘Want veiligheidsstoel?’
‘Want veiligheidsstoel. Ondertussen was mijn reet helemaal zeiknat van de regen. Mijn oor piepte, van het geschreeuw. Echt recht in mijn oor. Ik dacht: ik kan haar weer terugzetten onder het stuur en de boel weer loshalen.’
Ik ben even stil.
‘Maar dat heb ik niet gedaan. Ik ben naar binnen gerend, ik heb een schaar gepakt en ik heb die hele klotehoes er godverdomme gewoon afgeknipt. Mij zullen ze niet krijgen. Kuthoezen! Niks heb je aan die krengen! Altijd overal vanaf zakken, altijd er net niet zitten als je kind moet kotsen, want ze kotsen NOOIT OVER DE HOES. Toch? Nou? Ze kotsen toch nooit over de hoes?!’
‘Nee, ze kotsen ook nooit over de hoes, maar altijd over iets nieuws. Zonder hoes.’
‘Juist. Teringlijers. Ik heb dat ding gewoon losgeknipt en in de achterbak gepleurd.’
Het is even stil.

De mensen die passeren op straat lijken net acteurs, die ingehuurd zijn om een toneelstukje op te voeren, speciaal voor mij. Twee heren in pak met aktetas die afscheid nemen. Je kunt zo zien dat eentje hoger in rang is. Ze schudden elkaar de hand, waarna de strakke in één rechte lijn naar zijn auto loopt en de achterklep opent. De ander draait een keer om zijn as voordat hij zich herinnert waar hij geparkeerd stond. Daarna loopt hij het beeld uit, als een lemming.

‘Hallo?’ zegt mijn beste vriend. ‘Ben je daar nog? Gaat alles goed? Ik hoorde even alleen maar gehuil.’
‘Ja, sorry,’ zeg ik.
Het is weer even stil.
‘En net moest ik remmen en toen zat die schijtstoel nog steeds niet goed en toen schoot ze een stuk naar voren. Ze is geschrokken.’

Ik aai over haar voetje. De beste vriend moet ophangen. Ik kijk naar de lege parkeerplaats naast mijn auto, die wel van de lemming geweest moet zijn. Er toeteren mensen voor me naar iets, of iemand die alles blokkeert. De dochter haat de autostoel. Ik kijk naar haar.
‘Fuck it,’ zeg ik.
Ik parkeer de auto. Ik gris de kinderwagen uit de achterbak, werp de regenhoes eroverheen, vis de dochter uit de auto en zet haar in de stoel. De regen is heerlijk op mijn gezicht en ratelt op de hoes. De dochter begint te zingen. Dan maar nog later en nog zeiknatter. Alles beter dan file en kloterige autostoelen.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.