Mama
Het schoolplein
Mama
Ziek kind
Mama
Merci
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Rania
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Zo'n dag
Mama
Trefbal
Mama
Kak
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Dag huis
Mama
Lekker genieten
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Floep
Mama
Hondenravotplek
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Mausoleum
Mama
Een sprongetje
Mama
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Koffie-tik in de boekenkast
Mama

Koffie-tik in de boekenkast

Bekijk meer
(24/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

28-8-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Vroeger vroeg ik me altijd af waarom mensen toch in ‘s hemelsnaam een salontafel bezitten, om er vervolgens niks op te zetten,’ zeg ik tegen mijn beste vriend, terwijl we naar zijn lege salontafel kijken. Onze koffie staat in de boekenkast. ‘
Nou, hierom dus,’ zegt mijn beste vriend.
‘O-ooo,’ zegt de dochter, die aan het spelen is.
‘Kijkt ze de Teletubbies?’ vraagt hij.
‘Nee,’ zeg ik.
‘Wonderlijk,’ zegt hij.
‘Waar is de zoon?’ vraag ik.
‘Moeder,’ zegt hij.
‘Handig,’ zeg ik.
Het is stil.
‘Dus nu zijn jullie een huis aan het zoeken?’ zegt hij kortaf.
‘Ja,’ zeg ik. Het is stil.

‘O,’ zegt hij na een tijdje.
‘Buiten de stad.’
‘Buiten de stad.’ ‘Nou, mooi is dat. Moet ik dan met de auto naar jullie?’
‘Ik kan ook naar hier,’ zeg ik.
‘Weet je wat het is?’ zegt hij.
‘Dat is nou steeds met die mensen die kinderen krijgen.’
‘Waar jij ook toe behoort,’ zeg ik.
‘Bij mij is het anders. Ik heb de helft van de tijd geen kind thuis. Dan kan ik gewoon de hele dag in bed liggen.’
Ik zwijg.
‘Verse ouders kunnen altijd nog precies een jaar doen alsof er eigenlijk helemaal niets veranderd is,’ zegt hij. ‘Dan gaan ze nog naar de kroeg, nemen ze de baby mee, want die moet toch nog om negen en om twaalf uur een fles, dus who cares. Dan lachen ze nog andere mensen uit die ingekakt zijn, want hún kind kan gewoon mee naar de kroeg. Dan doen ze schamper over andere stellen die zeggen dat hun kind écht niet kan slapen als ze in een omtrek van tweehonderd meter geluid harder dan twintig decibel maken, dus dat ze écht niet kunnen komen eten. Dan zeggen ze nog dat zij streng gaan zijn en dat hun kind zich maar aan hén moet aanpassen. Zij blijven zichzelf, heus wel, dat roepen ze. Dan laten ze nog spullen op de salontafel staan, dat doen ze. Maar weet je, na een jaar kan niemand die façade meer ophouden. Dan ga je gewoon tóch vroeg naar bed, dan kook je iedere dag drie verschillende potjes, dan trek je je dochter tóch een roze jurk aan -’
‘Ze bezit helemaal geen roze jurk,’ zeg ik.
‘Bij wijze van spreken,’ zegt hij.
‘Maar dan gaan jullie als klap op de vuurpijl een huis zoeken in een één of ander klotedorp. Dat gaat gewoon te ver!’
‘We gaan niet eens naar de vinex,’ mompel ik. ‘Gewoon een dorp. Dat is toch ook… ook… heel urbaan?’
‘Weet je nog, hoe we Marije altijd uitlachten? Dat ze om de hoek van haar schoonouders ging wonen met man en kind? Terwijl ze zei dat ze dat nooit zou doen?’
‘Die verhuisde naar Duiven,’ zeg ik. ‘Dat is heel wat anders.’
‘Dat is precies hetzelfde!’ roept mijn beste vriend luid. Hij slaat op de salontafel. Niets valt om. Weer een voordeel van een lege salontafel. Dat ik dat vroeger nooit zag. Het is weer even stil.

‘Koffie-tik dan maar?’ zegt hij.
Ik kijk op de klok. Het is half elf ’s ochtends.
‘Joe,’ zeg ik. ‘Ik neem wel een elektrische bakfiets. Dan kunnen we nog steeds koffie-tik doen om half elf ’s ochtends.’
Mijn beste vriend schudt zuchtend zijn hoofd. Daarna gooit hij een grote scheut whisky in ons beider mokken.
‘Ik wil er niks meer over horen,’ zegt hij.
Zwijgend drinken we onze koffie-tik.
Staand naast de boekenkast, terwijl de dochter houten blokken op de salontafel aan het leggen is.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.