Mama
De helm of niet de helm
Mama
Lekker genieten
Mama
Rania
Mama
Trefbal
Mama
Merci
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Dag huis
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Floep
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Hondenravotplek
Mama
Kak
Mama
Mausoleum
Mama
Ziek kind
Mama
Zo'n dag
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Een sprongetje
Mama
Het schoolplein
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Koffie-tik in de boekenkast
Mama

Koffie-tik in de boekenkast

Bekijk meer
(23/140)
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
140/140
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
139/140
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
138/140
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
137/140
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
136/140
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
135/140
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
134/140
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
133/140
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
132/140
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/140
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/140
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/140
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/140
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/140
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/140
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/140
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/140
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/140
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/140
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/140
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/140
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/140
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/140
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/140
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/140
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/140
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/140
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/140
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/140
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/140
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/140
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/140
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/140
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/140
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/140
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/140
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/140
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/140
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/140
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/140
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/140
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/140
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/140
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/140
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/140
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/140
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/140
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/140
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/140
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/140
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/140
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/140
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/140
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/140
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/140
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/140
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/140
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/140
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/140
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/140
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/140
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/140
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/140
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/140
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/140
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/140
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/140
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/140
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/140
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/140
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/140
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/140
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/140
Column: Importkinderen
67/140
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/140
Column: Het wordt beter
65/140
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/140
Column: Fucking mamafiets
63/140
Column: Ik ben een lafaard
62/140
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/140
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/140
Column: Krijsen om gebak
59/140
Column: Trauma's
58/140
Column: Twee kindjes
57/140
Column: Uit de hemel verschenen
56/140
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/140
Column: Het gangetje
54/140
Column: Daar word je hard van
53/140
Column: Dik maar gelukkig
52/140
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/140
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/140
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/140
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/140
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/140
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/140
Column: Lust ik niet!
45/140
Column: Van snurkenstein
44/140
Column: Liever een meisje
43/140
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/140
De uitgebluste moeder
41/140
Ouwe tang
40/140
De onderkin
39/140
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/140
De kinderverjaardag
37/140
Kotsen over de hoes
36/140
Blut
35/140
De leven
34/140
Moe
33/140
Fuck de symbiose
32/140
Met het broodmes spelen
31/140
Doorslapen
30/140
Een tweede adopteren
29/140
Tommie
28/140
Spijt
27/140
Geitenkaaslollytestikel
26/140
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/140
Kak
24/140
Koffie-tik in de boekenkast
23/140
De onschuldige gevangene
22/140
Trefbal
21/140
Rania
20/140
Billendoekjes en maïzena
19/140
Floep
18/140
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/140
Zo'n dag
16/140
Het schoolplein
15/140
Een sprongetje
14/140
Niets veranderd
13/140
De helm of niet de helm
12/140
Merci
11/140
Ziek kind
10/140
Op het consultatiebureau
9/140
De diva en de dronkenlap
8/140
Dag huis
7/140
Lekker genieten
6/140
Hondenravotplek
5/140
Mausoleum
4/140
Het universum der verloren objecten
3/140
Vriend K. op de koffie
2/140
Mag ik al bier?
1/140

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

28-8-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Vroeger vroeg ik me altijd af waarom mensen toch in ‘s hemelsnaam een salontafel bezitten, om er vervolgens niks op te zetten,’ zeg ik tegen mijn beste vriend, terwijl we naar zijn lege salontafel kijken. Onze koffie staat in de boekenkast. ‘
Nou, hierom dus,’ zegt mijn beste vriend.
‘O-ooo,’ zegt de dochter, die aan het spelen is.
‘Kijkt ze de Teletubbies?’ vraagt hij.
‘Nee,’ zeg ik.
‘Wonderlijk,’ zegt hij.
‘Waar is de zoon?’ vraag ik.
‘Moeder,’ zegt hij.
‘Handig,’ zeg ik.
Het is stil.
‘Dus nu zijn jullie een huis aan het zoeken?’ zegt hij kortaf.
‘Ja,’ zeg ik. Het is stil.

‘O,’ zegt hij na een tijdje.
‘Buiten de stad.’
‘Buiten de stad.’ ‘Nou, mooi is dat. Moet ik dan met de auto naar jullie?’
‘Ik kan ook naar hier,’ zeg ik.
‘Weet je wat het is?’ zegt hij.
‘Dat is nou steeds met die mensen die kinderen krijgen.’
‘Waar jij ook toe behoort,’ zeg ik.
‘Bij mij is het anders. Ik heb de helft van de tijd geen kind thuis. Dan kan ik gewoon de hele dag in bed liggen.’
Ik zwijg.
‘Verse ouders kunnen altijd nog precies een jaar doen alsof er eigenlijk helemaal niets veranderd is,’ zegt hij. ‘Dan gaan ze nog naar de kroeg, nemen ze de baby mee, want die moet toch nog om negen en om twaalf uur een fles, dus who cares. Dan lachen ze nog andere mensen uit die ingekakt zijn, want hún kind kan gewoon mee naar de kroeg. Dan doen ze schamper over andere stellen die zeggen dat hun kind écht niet kan slapen als ze in een omtrek van tweehonderd meter geluid harder dan twintig decibel maken, dus dat ze écht niet kunnen komen eten. Dan zeggen ze nog dat zij streng gaan zijn en dat hun kind zich maar aan hén moet aanpassen. Zij blijven zichzelf, heus wel, dat roepen ze. Dan laten ze nog spullen op de salontafel staan, dat doen ze. Maar weet je, na een jaar kan niemand die façade meer ophouden. Dan ga je gewoon tóch vroeg naar bed, dan kook je iedere dag drie verschillende potjes, dan trek je je dochter tóch een roze jurk aan -’
‘Ze bezit helemaal geen roze jurk,’ zeg ik.
‘Bij wijze van spreken,’ zegt hij.
‘Maar dan gaan jullie als klap op de vuurpijl een huis zoeken in een één of ander klotedorp. Dat gaat gewoon te ver!’
‘We gaan niet eens naar de vinex,’ mompel ik. ‘Gewoon een dorp. Dat is toch ook… ook… heel urbaan?’
‘Weet je nog, hoe we Marije altijd uitlachten? Dat ze om de hoek van haar schoonouders ging wonen met man en kind? Terwijl ze zei dat ze dat nooit zou doen?’
‘Die verhuisde naar Duiven,’ zeg ik. ‘Dat is heel wat anders.’
‘Dat is precies hetzelfde!’ roept mijn beste vriend luid. Hij slaat op de salontafel. Niets valt om. Weer een voordeel van een lege salontafel. Dat ik dat vroeger nooit zag. Het is weer even stil.

‘Koffie-tik dan maar?’ zegt hij.
Ik kijk op de klok. Het is half elf ’s ochtends.
‘Joe,’ zeg ik. ‘Ik neem wel een elektrische bakfiets. Dan kunnen we nog steeds koffie-tik doen om half elf ’s ochtends.’
Mijn beste vriend schudt zuchtend zijn hoofd. Daarna gooit hij een grote scheut whisky in ons beider mokken.
‘Ik wil er niks meer over horen,’ zegt hij.
Zwijgend drinken we onze koffie-tik.
Staand naast de boekenkast, terwijl de dochter houten blokken op de salontafel aan het leggen is.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.