Hanneke Hendrix
Op het consultatiebureau
Hanneke Hendrix
Ziek kind
Hanneke Hendrix
De helm of niet de helm
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
Een sprongetje
Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
De diva en de dronkenlap
Hanneke Hendrix
Merci
Hanneke Hendrix
Het schoolplein
Hanneke Hendrix
Column: yoghurt voor je stoelgang
Hanneke Hendrix
Vriend K. op de koffie
Hanneke Hendrix
Fuck de symbiose
Hanneke Hendrix
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
Met het broodmes spelen
Hanneke Hendrix
Kak
Hanneke Hendrix
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Hanneke Hendrix
Floep
Hanneke Hendrix
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Hanneke Hendrix
Dag huis
Hanneke Hendrix
Column: Liever een meisje
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Column: Hanneke Hendrix
(18/75)
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/75
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/75
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/75
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/75
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/75
Column: Importkinderen
70/75
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/75
Column: JA-HAAAAAAAA
68/75
Column: Het wordt beter
67/75
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/75
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/75
Column: Fucking mamafiets
64/75
Column: Ik ben een lafaard
63/75
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/75
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/75
Column: Krijsen om gebak
60/75
Column: Trauma's
59/75
Column: Twee kindjes
58/75
Column: Uit de hemel verschenen
57/75
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/75
Column: Het gangetje
55/75
Column: Daar word je hard van
54/75
Column: Dik maar gelukkig
53/75
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/75
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/75
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/75
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/75
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/75
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/75
Column: Lust ik niet!
46/75
Column: Van snurkenstein
45/75
Column: Liever een meisje
44/75
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/75
De uitgebluste moeder
42/75
Ouwe tang
41/75
De onderkin
40/75
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/75
De kinderverjaardag
38/75
Kotsen over de hoes
37/75
Blut
36/75
De leven
35/75
Moe
34/75
Fuck de symbiose
33/75
Met het broodmes spelen
32/75
Doorslapen
31/75
Een tweede adopteren
30/75
Tommie
29/75
Spijt
28/75
Geitenkaaslollytestikel
27/75
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/75
Kak
25/75
Koffie-tik in de boekenkast
24/75
De onschuldige gevangene
23/75
Trefbal
22/75
Rania
21/75
Billendoekjes en maïzena
20/75
Floep
19/75
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/75
Zo'n dag
17/75
Het schoolplein
16/75
Een sprongetje
15/75
Niets veranderd
14/75
De helm of niet de helm
13/75
Merci
12/75
Ziek kind
11/75
Op het consultatiebureau
10/75
De diva en de dronkenlap
9/75
Dag huis
8/75
Lekker genieten
7/75
Hondenravotplek
6/75
Mausoleum
5/75
Het universum der verloren objecten
4/75
Vriend K. op de koffie
3/75
Normaal
2/75
Mag ik al bier?
1/75
Hanneke Hendrix

Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

17-7-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Ik word nergens zo dik van, als van mensen die aan me vragen of ik afgevallen ben,’ zeg ik aan de telefoon. ‘Dan ga ik meteen taart kopen.’
‘Ben jij afgevallen dan?’ vraagt Q. aan de andere kant van de lijn.
‘Nee, natuurlijk niet. Ik had grotere kleren gekocht.’
‘O ja,’ zegt Q. verveeld. ‘Geef anders gewoon je geld voor de sportschool voortaan uit aan nieuwe kleren. Verstandige strategie. Maxi-mode voor een maatje meer.’
‘Ik zit toch niet bij de sportschool. Weet jij eigenlijk wel wie je aan de lijn hebt? Hallo? Hallo? Is daar iemand? Ik ben het, Hanneke Hendrix.’
Het is even stil.  

‘Ja, hoewel,’ zeg ik. ‘Het zou best kunnen dat ik nog steeds ergens bij een sportschool ingeschreven sta. Mijn administratie is een ondoordringbaar woud.’
‘Misschien heb je nog wel ergens iets, wat nu het gouden sportschoolabonnement is,’ roept Q. blij.
‘Uit het guldentijdperk! Ik bedoel: toen was dertig gulden per maand veel, tegenwoordig is dat het equivalent van twee euro vijfenzeventig.’
‘Maar je hebt gelijk. Ik moest maar weer eens gaan rennen. Is ook goed tegen de algehele malaise.’
‘Ja, waarom ga je dat niet doen?’
‘Het wiel van de terreinbuggy is stuk,’ zeg ik monter.

Shockerend genoeg gebruik ik dat woord zonder ironie: de terreinbuggy. Ik ben sinds het moederschap een wereld in gekatapulteerd waarin het mogelijk is om twee buggy’s te bezitten: eentje die je aan de zijkant van de fiets kunt hangen en eentje waarmee je door de duinen kunt ploegen en waar je theoretisch, naast je baby, ook nog een krat bier mee zou kunnen vervoeren. Plus dat die laatste genoeg ruimte heeft tussen de achterwielen, zodat je ermee zou kunnen hardlopen. Ik herhaal: mee ZOU kunnen hardlopen. ZOU.

‘Je hebt maar twee dagen je dochter, jij ontaarde moeder. Je kunt toch ook gewoon gaan rennen als ze naar het kinderdagverblijf is of als de man thuis is?’
‘Jahaaaa,’ zeg ik geërgerd.

Toen mijn dochter net was geboren dacht ik dat, als ik ooit mijn leven weer op orde zou krijgen, ik nooit meer mijn tijd zou verdoen met op de bank liggen en Netflix kijken. Als ik mijn leven weer op orde zou krijgen dan zou ik, geschrokken door al het geweld van een zuigeling die vierentwintig uur per dag je volledige aandacht vraagt, voortaan alles efficiënt indelen en nooit meer mijn werktijd voor lief nemen. Nooit meer! Maar ondertussen is alles weer redelijk normaal en gebruik je voor je het weet je kind als excuus om niks te hoeven doen. Net zoals je voorheen alles aangreep om niets te hoeven doen.

‘Ben je daar nog?’ vraagt Q.
‘Ik ben er nog,’ zeg ik.
‘Dus wat ga je morgen doen? Als je van het kinderdagverblijf komt?’
‘Werken,’ zeg ik trots.
‘En wat nog meer?’
‘Nieuwe, hele grote kleren kopen,’ mompel ik.
Q. zucht.
‘Hoe laat ga je?’ vraagt Q.
‘Tien uur?’ zeg ik.
‘Snelle koffie doen dan? Voor je aan het werk gaat?’
‘Ik zal mijn hardloopschoenen vast klaarzetten.’

Meer lezen