Mama
De helm of niet de helm
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Niets veranderd
Mama
Een sprongetje
Mama
Zo'n dag
Mama
Ziek kind
Mama
Merci
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Trefbal
Mama
Rania
Mama
Floep
Mama
Doorslapen
Mama
Mausoleum
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Lekker genieten
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Het schoolplein
Mama

Het schoolplein

Bekijk meer
(16/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

03-7-2017 09:00
 

Ik sta bij de koffieautomaat in de medewerkerskamer van de kunstacademie waar ik lesgeef, als een kennis van me binnenkomt.
‘O fijn,’ zegt ze.
‘Fijn?’ zeg ik.
Ze buigt voorover en fluistert: ‘De helft van de tijd staan hier mensen die je niet teruggroeten en die zwijgen als je een praatje probeert te maken.’

Het klopt inderdaad wat ze zegt. Toen ik de week ervoor in de koffiekamer kwam trof ik een dame met een architectonische bril - die gemaakt leek van specie en draadstaal - die niet eens erkende dat ik er was. Ook niet nadat ik mijn groet door de betonnen tunnels van haar montuur hoorde echoën. ‘Lekker! Koffie!’ had ik nog geroepen. ‘Heb ik nó-dig!’
Daarna glimlachte ze minzaam naar me en verliet de koffiekamer met een glaasje heet water met citroen. De stilte was oorverdovend.

‘We blijven voor altijd op het schoolplein,’ zeg ik tegen de kennis. ‘Ook al zijn we straks honderd jaar.’
Er lopen nog twee mensen de koffiekamer in. Een oudere dame in een zwart pak en een jong meisje met iets grafisch aan. Volgens mij is het een rok met blouse, maar dat weet ik niet zeker. Het zou ook bekleding voor een meubelstuk kunnen zijn. Wie zal het zeggen?
‘O, gezellig,’ zegt de oudste. ‘Leuke mensen.’
‘Maar hoe is het?’ vraagt de kennis. ‘Jij had toch een dochtertje gekregen?’
‘Gaat goed,’ zeg ik, naar waarheid.
‘En? Vind je het ondertussen al een beetje te doen?’
De bruin-grijs-gele-in-plaats-van-roze-wolk-mensen herkennen elkaar direct, leer ik tegenwoordig steeds vaker.
‘Ja,’ zeg ik. ‘Maar pas sinds kort.’
‘Dat is snel,’ zegt de kennis. ‘Hoe oud is ze nu?’
‘Elf maanden.’
‘Jezus,’ zegt de kennis. ‘Bij mij kwam het pas na vier jaar.’
‘Vier jaar?’ vraagt het grafische meisje.
‘Ts,’ zegt de oudere dame. ‘Bij mijn zoon begon ik het pas leuk te vinden toen hij negen was. Dan kun je tenminste een fatsoenlijk gesprek voeren. Over de wereld of over kunst. Daarvoor loop je alleen maar te kloten met van die infantiele shit. Ik bedoel, hij was natuurlijk ook infantiel: het was een kínd.’ Ze kijkt heel vies.
‘Ja,’ zegt mijn kennis. ‘Het is echt vreselijk. Maar nu is mijn dochter vijf en gaat het wel hoor. Ze heeft er alleen wel lang over gedaan om niet meer haar boterhammen met pindakaas over de muur te smeren. Maar goed, als dat alles is.’
‘Is ook kunst,’ zeg ik. ‘Qua Wim T. Schippers.’ Niemand lacht.
‘Pindakaasvloer?’ mompel ik.
‘Is het echt zo erg?’ vraagt het blonde meisje met een dun stemmetje.
‘Ja,’ zeggen we alle drie in koor.
De kennis klopt haar op haar rug. ‘Maar bij jou komt het vast allemaal goed. Het gaat bij iedereen anders, toch?’
Daarna beginnen we  heel hard te lachen. Het blonde meisje pakt haar koffie en vlucht richting de deur.
‘Dat is wat ze zeggen!’ roept de oudere dame haar na.
‘Doe het niet!’ roept de kennis. ‘Doe het niet, Anna!’
Dan komt de mevrouw met de betonnen bril binnen. Ineens is het stil. Ze kijkt ons aan, zucht en vult langzaam haar theeglas met heet water.
Wij zwijgen.
‘Nou, dan ga ik maar weer,’ mompel ik. Ja, knikken de anderen. Ik pak mijn koffie en loop haastig richting de gang. Je kunt boeken schrijven wat je wilt, duizend kinderen baren of een middelgroot land ergens in Azië besturen, het maakt niet uit: we blijven inderdaad voor altijd op het schoolplein.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.