Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
Mama
Ziek kind
Mama
Merci
Mama
Zo'n dag
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Blut
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Rania
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Trefbal
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
De leven
Mama
Mausoleum
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Lekker genieten
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Het schoolplein
Mama

Het schoolplein

Bekijk meer
(15/172)
Hanneke: 'Ik was altijd heel eerlijk tegen mijn dochter. Tot gisteren'
172/172
Hanneke: 'Ik ben, zonder grapjes, echt een ouwe taart geworden'
171/172
Hanneke: 'De combinatie moederschap, werk en corona; ik was zo moe'
170/172
Hanneke: 'Ik neem vaak stoeprandjes mee als ik parkeer'
169/172
Hanneke: 'Ik pak een koekenpan uit de tas en sla haar van haar stoel'
168/172
Hanneke: 'Ik hang op 11 mei de vlag uit'
167/172
Hanneke: 'Zij had dure kleding aan, ik voelde me een aardappel'
166/172
Hanneke: 'Er moeten meer mensen zijn die stiekem eten'
165/172
Hanneke: 'Ze mocht niet van de glijbaan omdat er een ander kindje was'
164/172
Hanneke: 'Ik wou dat ik de postbode iets kon geven, maar ik durf niet'
163/172
Hanneke: 'Ik zou echt geen babyshower overleven zonder alcohol'
162/172
Hanneke: 'Omdat de man arts is, ben ik dagen alleen met de dochter'
161/172
Hanneke: 'Je moet nooit wijzen en vragen of iemand zwanger is'
160/172
Hanneke: 'Je mag niet tegen je kind zeggen dat-ie goed bezig is'
159/172
Hanneke: 'De groots en meeslepende liefde bestaat niet'
158/172
Hanneke Hendrix en het advies rondom de zindelijkheid van haar kind
157/172
Hanneke: 'In een relatie is er altijd eentje die de ander meer wil'
156/172
Hanneke: 'Het is hopen dat iemand je hand vasthoudt als je sterft'
155/172
Hanneke: 'Ik neem mezelf voor om op te houden met drinken en eten'
154/172
Hanneke Hendrix had zo'n dag: 'Koffie is op, thee is op, brood is oud'
153/172
Hanneke Hendrix en de partner die altijd alles moet regelen in huis
152/172
Hanneke: 'Hoe zouden ze zalf voor de lul noemen?'
151/172
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
150/172
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
149/172
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
148/172
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
147/172
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
146/172
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/172
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/172
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/172
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/172
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/172
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/172
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/172
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/172
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/172
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/172
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/172
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/172
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/172
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/172
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/172
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/172
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/172
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/172
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/172
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/172
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/172
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/172
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/172
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/172
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/172
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/172
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/172
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/172
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/172
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/172
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/172
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/172
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/172
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/172
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/172
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/172
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/172
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/172
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/172
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/172
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/172
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/172
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/172
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/172
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/172
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/172
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/172
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/172
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/172
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/172
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/172
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/172
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/172
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/172
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/172
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/172
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/172
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/172
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/172
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/172
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/172
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/172
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/172
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/172
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/172
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/172
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/172
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/172
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/172
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/172
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/172
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/172
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/172
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/172
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/172
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/172
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/172
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/172
Column: Importkinderen
67/172
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/172
Column: Het wordt beter
65/172
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/172
Column: Fucking mamafiets
63/172
Column: Ik ben een lafaard
62/172
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/172
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/172
Column: Krijsen om gebak
59/172
Column: Trauma's
58/172
Column: Twee kindjes
57/172
Column: Uit de hemel verschenen
56/172
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/172
Column: Het gangetje
54/172
Column: Daar word je hard van
53/172
Column: Dik maar gelukkig
52/172
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/172
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/172
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/172
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/172
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/172
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/172
Column: Lust ik niet!
45/172
Column: Van snurkenstein
44/172
Column: Liever een meisje
43/172
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/172
De uitgebluste moeder
41/172
Ouwe tang
40/172
De onderkin
39/172
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/172
De kinderverjaardag
37/172
Kotsen over de hoes
36/172
Blut
35/172
De leven
34/172
Moe
33/172
Fuck de symbiose
32/172
Met het broodmes spelen
31/172
Doorslapen
30/172
Een tweede adopteren
29/172
Tommie
28/172
Spijt
27/172
Geitenkaaslollytestikel
26/172
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/172
Kak
24/172
Koffie-tik in de boekenkast
23/172
De onschuldige gevangene
22/172
Trefbal
21/172
Rania
20/172
Billendoekjes en maïzena
19/172
Floep
18/172
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/172
Zo'n dag
16/172
Het schoolplein
15/172
Een sprongetje
14/172
Niets veranderd
13/172
De helm of niet de helm
12/172
Merci
11/172
Ziek kind
10/172
Op het consultatiebureau
9/172
De diva en de dronkenlap
8/172
Dag huis
7/172
Lekker genieten
6/172
Hondenravotplek
5/172
Mausoleum
4/172
Het universum der verloren objecten
3/172
Vriend K. op de koffie
2/172
Mag ik al bier?
1/172

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

03-7-2017 09:00
 

Ik sta bij de koffieautomaat in de medewerkerskamer van de kunstacademie waar ik lesgeef, als een kennis van me binnenkomt.
‘O fijn,’ zegt ze.
‘Fijn?’ zeg ik.
Ze buigt voorover en fluistert: ‘De helft van de tijd staan hier mensen die je niet teruggroeten en die zwijgen als je een praatje probeert te maken.’

Het klopt inderdaad wat ze zegt. Toen ik de week ervoor in de koffiekamer kwam trof ik een dame met een architectonische bril - die gemaakt leek van specie en draadstaal - die niet eens erkende dat ik er was. Ook niet nadat ik mijn groet door de betonnen tunnels van haar montuur hoorde echoën. ‘Lekker! Koffie!’ had ik nog geroepen. ‘Heb ik nó-dig!’
Daarna glimlachte ze minzaam naar me en verliet de koffiekamer met een glaasje heet water met citroen. De stilte was oorverdovend.

‘We blijven voor altijd op het schoolplein,’ zeg ik tegen de kennis. ‘Ook al zijn we straks honderd jaar.’
Er lopen nog twee mensen de koffiekamer in. Een oudere dame in een zwart pak en een jong meisje met iets grafisch aan. Volgens mij is het een rok met blouse, maar dat weet ik niet zeker. Het zou ook bekleding voor een meubelstuk kunnen zijn. Wie zal het zeggen?
‘O, gezellig,’ zegt de oudste. ‘Leuke mensen.’
‘Maar hoe is het?’ vraagt de kennis. ‘Jij had toch een dochtertje gekregen?’
‘Gaat goed,’ zeg ik, naar waarheid.
‘En? Vind je het ondertussen al een beetje te doen?’
De bruin-grijs-gele-in-plaats-van-roze-wolk-mensen herkennen elkaar direct, leer ik tegenwoordig steeds vaker.
‘Ja,’ zeg ik. ‘Maar pas sinds kort.’
‘Dat is snel,’ zegt de kennis. ‘Hoe oud is ze nu?’
‘Elf maanden.’
‘Jezus,’ zegt de kennis. ‘Bij mij kwam het pas na vier jaar.’
‘Vier jaar?’ vraagt het grafische meisje.
‘Ts,’ zegt de oudere dame. ‘Bij mijn zoon begon ik het pas leuk te vinden toen hij negen was. Dan kun je tenminste een fatsoenlijk gesprek voeren. Over de wereld of over kunst. Daarvoor loop je alleen maar te kloten met van die infantiele shit. Ik bedoel, hij was natuurlijk ook infantiel: het was een kínd.’ Ze kijkt heel vies.
‘Ja,’ zegt mijn kennis. ‘Het is echt vreselijk. Maar nu is mijn dochter vijf en gaat het wel hoor. Ze heeft er alleen wel lang over gedaan om niet meer haar boterhammen met pindakaas over de muur te smeren. Maar goed, als dat alles is.’
‘Is ook kunst,’ zeg ik. ‘Qua Wim T. Schippers.’ Niemand lacht.
‘Pindakaasvloer?’ mompel ik.
‘Is het echt zo erg?’ vraagt het blonde meisje met een dun stemmetje.
‘Ja,’ zeggen we alle drie in koor.
De kennis klopt haar op haar rug. ‘Maar bij jou komt het vast allemaal goed. Het gaat bij iedereen anders, toch?’
Daarna beginnen we  heel hard te lachen. Het blonde meisje pakt haar koffie en vlucht richting de deur.
‘Dat is wat ze zeggen!’ roept de oudere dame haar na.
‘Doe het niet!’ roept de kennis. ‘Doe het niet, Anna!’
Dan komt de mevrouw met de betonnen bril binnen. Ineens is het stil. Ze kijkt ons aan, zucht en vult langzaam haar theeglas met heet water.
Wij zwijgen.
‘Nou, dan ga ik maar weer,’ mompel ik. Ja, knikken de anderen. Ik pak mijn koffie en loop haastig richting de gang. Je kunt boeken schrijven wat je wilt, duizend kinderen baren of een middelgroot land ergens in Azië besturen, het maakt niet uit: we blijven inderdaad voor altijd op het schoolplein.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.