Mama
Trefbal
Mama
Tommie
People
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Met het broodmes spelen
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Niets veranderd
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
Mama
Een sprongetje
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
Mama
Het universum der verloren objecten
People
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Geitenkaaslollytestikel
Mama

Geitenkaaslollytestikel

Bekijk meer
(27/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

18-9-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘En nu moet ik schijnbaar 375 euro betalen.’ 
‘Van wie?’ 
‘Van die jurist.’ 
De acteur en ik zitten in de auto. We hebben zojuist een hoorspel opgenomen en ik breng hem even naar het station. Het is druk op de weg. Het hoost. We staan al tien minuten in de rij voor een stoplicht in de verte. 

‘Omdat je een foto van Marijke Helwegen en Karin Bloemen op je weblog had staan?’ vraagt de acteur. Hij begint te gniffelen. 
‘Ja!’ roep ik. 
‘Ik haat dat,’ zegt hij. ‘Als mensen gewoon een foto van me maken.’ 
‘Ja!’ zeg ik blij. ‘Eikels.’ 
‘Toch vind ik dat die fotograaf gelijk heeft,’ zegt hij. 
‘Maar iedereen googlede toen gewoon de hele dag foto’s. Ik dacht daar helemaal niet bij na.’ 
‘Als iedereen iets doet, wil dat niet zeggen dat het mag of goed is. Als half Nederland zomaar een rare foto van het internet plukt die jij van je dochter hebt gemaakt, dan zou je dat toch ook niet willen?’ 
‘Ik zet geen foto’s van haar online. Wij hebben daar regels over. Alleen het achterhoofd.’ 
De acteur zucht luidruchtig en knakt zijn nek. 
We kruipen langzaam richting de kruising.

‘Je kunt dat toch niet tegenhouden,’ zegt hij. ‘Je dochter behoort tot de generatie die alles, maar dan ook álles, online gaat zetten. Wen er maar aan.’ 
‘Heeft jouw zoon een online leven?’ vraag ik. 
Zijn zoon is een peuter. 
‘Hij heeft een eigen Instagramaccount,’ zegt de acteur, zonder ook maar één spoor van ironie. 
‘O,’ mompel ik. ‘Leuk.’
‘Ja, heel,’ zegt hij. ‘Maar juist daarom. Er bestaat zoiets als auteursrecht. Dat zou jij moeten weten. Als schrijver.’ 
Hij zegt ‘als schrijver’ met een toontje. 
‘Wat bedoel je daar nu weer mee?’ vraag ik. 
‘Jij zou het toch ook vervelend vinden als iemand je tekst kopieert en op zijn website zet en zegt dat hij het zelf heeft geschreven?’ 
‘Niemand ging er toch vanuit dat ik die foto van Marijke Helwegen en Karin Bloemen had gemaakt?’ zeg ik.
‘Daarbij las natuurlijk niemand je weblog,’ zegt de acteur. ‘Nee, precies!’ roep ik blij. 

Daarna is het lang stil. We steken de weg over en sluiten aan in de volgende rij voor het volgende stoplicht. Hilversum is qua verkeer het best te beschrijven als iets uit een kort verhaal van Kafka.  Naast ons ligt een invoegstrook, die door niemand gebuikt wordt, tot er met gierende banden naast ons een cateringbusje stopt. De zaak heeft een hippe naam, iets als Fluks of Louter of Bries of Smaakvol, zoiets. Naast de bedrijfsnaam prijkt heel groot een foto van een geitenkaaslolly. 
‘Een geitenkaaslolly,’ zeg ik. ‘Dat is nog wel de raarste snack die ze op borrels uitdelen. Wie bedenkt nou zoiets?’ 
‘En dat iemand er dan een foto van maakt,’ zegt de acteur. ‘Het ziet er eerder uit als een harige testikel op een stokje.’ 
Hij pakt zijn telefoon en maakt er foto van. 
‘Voor op Instagram,’ zegt hij. 
‘En dat mag wel?’ zeg ik. 
‘Ja, dat mag wel,’ zegt de acteur triomfantelijk. 

We kijken lang naar de geitenkaaslolly, net zolang tot het stoplicht in de verte op groen springt en het busje zich met grommende motor tussen de auto’s voor ons perst. Ik zucht. Ik weet heus wel dat ik geen poot heb om op te staan. 

‘En er lezen heus wel mensen mijn weblog,’ mompel ik. 
‘Nou dan,’ zegt hij. 
Weer is het stil. 
‘Je moet ophouden met zeiken en dokken,’ zegt de acteur. En dat is wat ik maar moet gaan doen. Mijn mond houden en dokken. Als we tenminste ooit, ooit, ooit, het station gaan bereiken.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.